Marian Kaufer

Marian Karol Kaufer (ur. 25 stycznia 1897 w Kamionce Strumiłowej, zm. 5 stycznia 1978 w Warszawie) – podpułkownik saperów Wojska Polskiego, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari.

Marian Karol Kaufer
Ilustracja
podpułkownik saperów podpułkownik saperów
Data i miejsce urodzenia 25 stycznia 1897
Kamionka Strumiłowa
Data i miejsce śmierci 5 stycznia 1978
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1914–1945
Siły zbrojne Polskie Drużyny Strzeleckie
Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).pngArmia Austro-Węgier
Polska Organizacja Wojskowa
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie II RP
Jednostki kompania saperów Legionów Polskich
1 batalion saperów
7 pułk saperów
8 pułk saperów
(XV batalion saperów)
4 pułk saperów
(przeformowany w 4 batalion saperów)
1 batalion saperów Legionów
[Generalny Inspektorat Sił Zbrojnych
Stanowiska dowódca plutonu
dowódca kompanii
dowódca batalionu
zastępca dowódcy pułku
oficer saperów w Inspektoracie Armii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
(kampania wrześniowa)
Późniejsza praca kierownik budowy
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Krzyż Niepodległości Złoty Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Syn Romana (urzędnika) i Jadwigi z domu Klob[1].

Ukończył szkołę realną w Stanisławowie, po czym wstąpił do XXIV Drużyny Strzeleckiej (lata 1913-1914). Następnie, od sierpnia 1914 roku, w Legionach Polskich. Z początkiem stycznia 1915 roku przydzielony został do kompanii saperów wchodzącej w skład I Brygady Legionów Polskich, w której służył do września 1917[1].

Wyróżnił się podczas walk nad Nidą (w 1915 roku), kiedy to jako ochotnik wielokrotnie uczestniczył w patrolach i wykonywał prace saperskie pod silnym ogniem nieprzyjaciela (budował przeprawy i zakładał miny przed polskimi pozycjami). Za te czyny odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari[1]. Nadanie to zostało następnie potwierdzone dekretem Wodza Naczelnego marszałka Józefa Piłsudskiego z dnia 17 maja 1922 roku. Po kryzysie przysięgowym został wcielony do c. i k. armii. W roku 1918 złożył egzamin dojrzałości w Stanisławowie. W tym czasie wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. Podczas wojny polsko-ukraińskiej w stopniu podchorążego uczestniczył, na stanowisku dowódcy plutonu, w zajmowaniu Stanisławowa i okolic. Następnie dowodził kompanią w batalionie etapowym POW. W połowie lipca 1919 roku rozpoczął naukę w warszawskiej Szkole Podoficerów Saperów - Instruktorów[a]. Po jej ukończeniu został mianowany podporucznikiem saperów z dniem 1 stycznia 1920 roku. W szeregach 1 batalionu saperów uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany do rangi kapitana[1][2].

Dekretem Naczelnika Państwa i Wodza Naczelnego z dnia 3 maja 1922 r. (dekret L. 19400/O.V.) został zweryfikowany w stopniu kapitana, ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 r. i 60. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. W tym okresie służył w 7 pułku saperów[3]. W roku 1923 piastował stanowisko pełniącego obowiązki dowódcy XV batalionu saperów, wchodzącego w skład 8 pułku saperów (pułk ten stacjonował w Toruniu)[4] i zajmował 59. lokatę w swoim starszeństwie wśród kapitanów inżynierii i saperów[5]. Do rangi majora został awansowany ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 13. lokatą[6][7]. W tym samym roku dowodził już XV batalionem saperów[8]. Następnie przeniesiony został do 4 pułku saperów z Sandomierza (przeformowanego w roku 1929 na 4 batalion saperów), w którym od roku 1928[9] do września 1930 r. pełnił funkcję zastępcy dowódcy[10]. W roku 1928 zajmował 12. lokatę wśród majorów korpusu inżynierii i saperów w swoim starszeństwie[11]. We wrześniu 1930 roku został przeniesiony z 4 batalionu saperów do 1 batalionu saperów Legionów, stacjonującego w Modlinie, na stanowisko zastępcy dowódcy[10]. W marcu 1932 roku został przesunięty, w korpusie oficerów inżynierii i saperów, na stanowisko dowódcy tegoż batalionu[12][13]. W roku 1932 zajmował już 5. lokatę w swoim starszeństwie i odznaczony był Złotym Krzyżem Zasługi[14].

Za pracę w dziele odzyskania niepodległości Marian Kaufer został, na mocy zarządzenia prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego z dnia 4 lutego 1932 roku, odznaczony Krzyżem Niepodległości.

Do stopnia podpułkownika awansowany został z dniem 1 stycznia 1936 roku i 4. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów[15]. Od roku 1936 pełnił służbę w Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych. Na dzień 23 marca 1939 roku jako oficer rezerwy personalnej przy Inspektorze Saperów[16] przydzielony był do Inspektoratu Armii gen. dyw. Stanisława Burhardt-Bukackiego[17] (było to stanowisko oficera saperów w inspektoracie armii „na odcinku Wołyń”[18]). W tym czasie nadal zajmował 4. lokatę w swoim starszeństwie[16].

Po kampanii wrześniowej przedostał się do Rumunii, gdzie go internowano. Po wkroczeniu do Rumunii wojsk niemieckich został w dniu 8 lutego 1941 przekazany do oflagu VI E Dorsten. Następnie przetrzymywany był w oflagu VI B Dössel. W 1946 roku powrócił do Polski i podjął pracę jako kierownik budowy w warszawskim Państwowym Przedsiębiorstwie Geodezyjnym. Zmarł w Warszawie i pochowany został w rodzinnym grobowcu na Cmentarzu Powązkowskim[1].

Żoną Mariana Kaufera była Alina z domu Tyczkowska, z którą miał córkę Halszkę (ur. 1928, stomatologa).

AwanseEdytuj

Ordery i odznaczeniaEdytuj

UwagiEdytuj

  1. Szkoła Podoficerów Saperów - Instruktorów powstała w dniu 19 maja 1919 r. w Warszawie na Powązkach. Z dniem 5 września 1919 roku weszła ona w skład Obozu Szkolnego Saperów, przemianowanego 24 września 1919 r. na Kościuszkowski Obóz Szkolny Saperów.
  2. Monitor Polski Nr 29 z 6 lutego 1932 roku, poz. 35, str. 1 (http://www.prawo.egospodarka.pl/akty/monitor-polski/1932/029/35).

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj