Marian Sigmund

Marian Sigmund, „Nałęcz” (ur. 23 lutego 1902 w Błudnikach, zm. 7 listopada 1993 w Krakowie[1]) – polski architekt wnętrz, scenograf.

Marian Sigmund
Data i miejsce urodzenia 23 lutego 1902
Błudniki
Data i miejsce śmierci 7 listopada 1993
Kraków
Narodowość polska
Dziedzina sztuki architektura wnętrz, scenografia

ŻyciorysEdytuj

Studiował architekturę na Politechnice Lwowskiej, następnie architekturę wnętrz w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie. Studia ukończył w 1929 (dyplom w 1933), w połowie lat 30. studiował scenografię u Leona Schillera[1].

Jeden z założycieli (1925) i dyrektor (1932–1936 lub 1933–1937) Spółdzielni Artystycznej Ład[1]. Wykładowca architektury wnętrz na warszawskiej ASP. Żołnierz Września’39, ZWZ i AK, współpracownik BIP KG AK. W Powstaniu walczył w centrum Śródmieścia, w randze podporucznika. Drugi z laureatów konkursu na znaczek Poczty Polowej - projektując na barykadzie, pod niemieckim ostrzałem. Po kapitulacji był jeńcem Oflagu Murnau. W 1947 wrócił do kraju, w tym samym roku wspólnie z artystami Ładu projektował na zlecenie Biura Nadzoru Estetyki Produkcji BNEP, (przekształcony w 1950 w Instytut Wzornictwa Przemysłowego) meble do domków fińskich. Wieloletni kierownik I Pracowni Projektowania Wnętrz i dziekan Wydziału krakowskiej ASP, od 1951 profesor nadzwyczajny.

W 1951 rozpisano ogólnopolski konkurs na projekt siedziby dyrekcji Huty. Nowa Huta ściągnęła najlepszych specjalistów, architektów, urbanistów, projektantów wnętrz. Zwyciężył projekt 3 architektów: Janusza Ballenstedta, Janusza Ingardena i Marty Ingarden, którzy nawiązali do polskiego renesansu, baroku i klasycyzmu. Zwrócono się do Mariana Sigmunda, Władysława Winczego i Mariana Steczowicza z reaktywowanej po wojnie spółdzielni „Ład” o zorganizowanie zespołu, który miałby się zająć projektowaniem nowohuckich wnętrz. Pierwszą Pracownię Projektowania Wnętrz przy Miastoprojekcie tworzyli: Marian Sigmund i Władysław Wincze oraz najlepsi studenci z Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych we Wrocławiu.

Kierowany przez niego zespół, w skład którego wchodzili architekci wnętrz: Władysław Wincze, Marian Steczowicz, Czesław Wallis, Maria Michajłow, Irena Pać-Zaleśna, Alina Zięba, Wanda Genga, Zbigniew Chudzikiewicz, Barbara Gołajewska, Halina Garzyńska-Kańska, Krystyna Strachocka-Zgud, Zdzisław Szpyrkowski i inni, zaprojektował w Nowej Hucie wiele obiektów użyteczności publicznej w obrębie Placu Centralnego, Centrum Administracyjne Huty im. Lenina, Teatr Ludowy oraz zespół lokali gastronomicznych „Gigant” na os. Willowym. Monumentalny socrealistyczny charakter nadały wnętrzom ciężkie kolumny, okładziny z marmuru lub piaskowca, sztukaterie, ogromne żyrandole, masywne meble czy kasetonowe stropy oraz stosowane na szeroką skalę ozdobne balustrady czy kraty na drzwiach wejściowych.

W latach 1951-56 zrealizował i nadzorował osobiście wykonanie wystroju biur, gabinetów, sal posiedzeń, tzw. dużej sali konferencyjnej Centrum Administracyjnego HiL, jadalni oraz wielkiej sali teatralno-zjazdowej. We wnętrzach dominują okładziny kamienne (często marmurowe), zachowały się także oryginalne, ręcznie kute elementy ślusarki oraz wykonane ze szlachetnych gatunków drewna meble z lat 50. Od początku lat 60 współpracował z Fabryką Mebli Giętych w Jasienicy. Meble jego projektu produkowane były głównie na eksport do Wielkiej Brytanii.

Okres przedwojennyEdytuj

  • Powszechna Wystawa Krajowa w Poznaniu (1929 r., zestaw mebli do wnętrz mieszkalnych)
  • Salon Listopadowy (1930 r., komplet mebli do jadalni)
  • Projekt i realizacja przebudowy wnętrz Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego (1930)
  • Projekt wnętrza Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej w Warszawie (1931)
  • Wystawa Sztuka wnętrza, w Instytucie Propagandy Sztuki (1936 r., uczestnik i komisarz wystawy)
  • Projekt wnętrza biur Polskich Linii Lotniczych LOT na Okęciu w Warszawie (1937)
  • Projekty kostiumów do filmu Kościuszko pod Racławicami (1938)
  • Projekty kostiumów do filmu Halka (1937)

Okres powojennyEdytuj

  • Zespół restauracji „Gigant” na os. Willowym (1951),
  • III nagroda na organizowanym przez IWP konkursie na meble świetlicowe (1951),
  • Kino „Świt” (1951–1953),
  • Centrum Administracyjne Huty im. Lenina (1952–1955),
  • Teatr Ludowy (1954–1955),
  • Meble i wystrój wnętrz lokali użytkowych znajdujących się wokół pl. Centralnego i w starej Nowej Hucie (1953–1956) m.in. KMPiK, księgarnia, kwiaciarnia, Cepelia, filatelistyka, cukiernia Markiza, jubiler, biuro Orbis i in.
  • Przebudowa wnętrz reprezentacyjnych na Wawelu.

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Krystyna Skrzypek-Gaweł, Marian Sigmund, Internetowy Polski Słownik Biograficzny [dostęp 2020-04-16] (pol.).

BibliografiaEdytuj