Otwórz menu główne

Metalist Charków (ukr. Футбольний клуб «Металіст» Харків, Futbolnyj Kłub „Metalist” Charkiw) – ukraiński klub piłkarski z siedzibą w Charkowie. Założony w roku 1925 jako ChPZ Charków.

Metalist Charków
ФК «Металіст» Харків
Metalist Charków
Pełna nazwa Futbolowy Klub
Metalist Charków
Przydomek жовто-сині (żółto-niebieskie)
Barwy żółto-niebieskie
Data założenia 1925
Debiut w najwyższej lidze 1992
Data rozwiązania 2016
Data reaktywacji 2016
Liga Persza Liha
Puchar Ukrainy
Adres ul.Plechanowska 65
61001 Charków
Stadion Stadion Metalist
Prezes Ukraina Serhij Kurczenko
Trener Ukraina Andrij Demczenko
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa

Obecnie występuje w rozgrywkach ukraińskiej Perszej Lihi.

W latach 2006–2009 zawodnikiem tego klubu był reprezentant Polski Seweryn Gancarczyk, w latach 2009–2011 – Marcin Burkhardt.

Spis treści

HistoriaEdytuj

Chronologia nazwEdytuj

  • grudzień 1925–1945: ChPZ Charków (ukr. ХПЗ (Харківський паровозобудівний завод) Харків)
  • 1946–maj 1946: Traktor Charków (ukr. «Трактор» Харків)
  • maj 1946–1949: Dzerżyneć Charków (ukr. «Дзержинець» Харків)
  • 1949–1966: Awanhard Charków (ukr. «Авангард» Харків)
  • 1967–19.04.2016: Metalist Charków (ukr. «Металіст» Харків)
  • 19.04.2016: klub rozformowano
  • 19.08.2016–...: Metalist 1925 Charków (ukr. «Металіст 1925» Харків)

ZSRREdytuj

Klub powstał w grudniu 1925 roku[1] przy Charkowskim Zakładzie Budowy Lokomotyw, dlatego nazywał się ChPZ Charków. Już rok później zdobył mistrzostwo Charkowa.

W 1936 zespół startował w rozgrywkach Pucharu ZSRR.

Po II wojnie światowej w 1947 roku już jako Dzerżyneć Charków debiutował w Drugiej Grupie, ukraińskiej strefie Mistrzostw ZSRR, w której zajął 9 miejsce. Od 1949 roku klub nazywał się Awanhard Charków. W roku 1959 klub awansował do Klasy A. W 1963 po kolejnej reformie systemu lig ZSRR okazał się w niższej Drugiej Grupie A.

Dopiero w roku 1967 klub otrzymał nazwę Metalist Charków. W 1973 klub zajął przedostatnie 19 miejsce w Pierwszej Lidze i spadł do Drugiej Ligi. W 1975 na rok powrócił do Pierwszej Ligi, jednak nie potrafił utrzymać się w niej.

Dopiero od 1979 roku klub ponownie występuje w Pierwszej Lidze. W 1981 klub zajął pierwsze miejsce i awansował do Wyższej Ligi, w której występował do 1991.

W 1983 roku Metalist Charków dotarł do finału Pucharu ZSRR, gdzie uległ Szachtarowi Donieck. Pięć lat później sięgnął po swój największy sukces – Puchar ZSRR (po pokonaniu Torpedo Moskwa 2:0). W ostatnim sezonie w ZSRR (1991), Metalist grał w najwyższej lidze.

UkrainaEdytuj

Klub został przydzielony do Ukraińskiej Wyższej Ligi. Od 1992 roku, gdy wystartowała liga ukraińska Metalist opuścił w niej 5 sezonów, grając na zapleczu ekstraklasy w latach 1994–1998 i 2003/04. Na początku XXI wieku w klub zainwestował człowiek z pierwszej dziesiątki najbogatszych Ukraińców – Ołeksandr Jarosławski. W 2004 został wybrany jego honorowym prezesem. Dzięki temu od 2006 roku Metalist jest w czołówce ligi. W sezonie 2006/07 klub stanął po raz pierwszy na podium mistrzostw Ukrainy, zajmując 3 miejsce w lidze. Ten sukces został powtórzony i w następnym sezonie 2007/08. W kolejnych sezonach 2008/09, 2009/10, 2010/11 oraz 2011/12 klub również uzyskiwał trzecią lokatę. Podczas przerwy zimowej sezonu 2012/13 klub opuścił jego prezes i nowym sponsorem została grupa kompanii „GazUkraina”[2]. 7 lutego 2013 roku na Walnym Zgromadzeniu Akcjonariuszy klubu Metalist obrano nowego Prezesa klubu – Pana Serhija Kurczenka[3]. Sezon 2012/13 był najlepszy w historii. Klub zdobył wicemistrzostwo Ukrainy, rozdzielając tym samym w tabeli dwa największe kluby tego kraju Szachtar Donieck i Dynamo Kijów co dało im prawo udziału w eliminacjach do Ligi Mistrzów UEFA. Jednak okazało się, że klub został zamieszany w aferę korupcyjną. Chodziło o mecz przeciwko zespołowi Karpaty Lwów w kwietniu 2008 roku. W związku z tym UEFA 14 sierpnia 2013 podjęła decyzję o wykluczeniu Metalistu Charków z eliminacji Ligi Mistrzów. W związku z powyższym klub odwołał się od decyzji do Sportowego Sądu Arbitrażowego przy Międzynarodowym Komitecie Olimpijskim, jednak odwołanie zostało odrzucone 16 sierpnia 2013. Dodatkowo klub został pozbawiony 3. miejsca w mistrzostwach Ukrainy w sezonie 2007/2008.

Po zakończeniu sezonu 2015/16 klub ogłosił o bankructwie i został wyłączony z rozgrywek zawodowych. Jednak już wkrótce, w lipcu 2016 drużyna z nazwą SK Metalist zgłosiła się do amatorskich mistrzostw obwodu charkowskiego[4].

W sierpniu 2016 klub został reaktywowany jako Metalist 1925 Charków[5] i zgłosił się do amatorskich mistrzostw Ukrainy[6]. Po zdobyciu wicemistrzostwa Ukrainy wśród amatorów latem 2017 został włączony do Drugiej Ligi.

SukcesyEdytuj

Trofea międzynarodoweEdytuj

  Zdobyte trofea w rozgrywkach międzynarodowych (stan na: 31-05-2012)
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)
 
Liga Europy
(Puchar UEFA)
zdobywca 0
finalista 0
1/4 finału 1 2011/12
 
Puchar Zdobywców
zdobywca 0
finalista 0
II runda
(1/8 finału)
1 1988/89

Trofea krajoweEdytuj

Ukraina
  Zdobyte trofea w rozgrywkach Ukrainy (stan na: 31-05-2012)
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)
 
Mistrzostwo
I miejsce 0
II miejsce 1 2013
III miejsce 5 2007, 2008*, 2009, 2010, 2011, 2012

Puchar
zdobywca 0
finalista 1 1992

II liga
I miejsce 0
II miejsce 1 2004
III miejsce 1 1998
ZSRR
  Zdobyte trofea w rozgrywkach Związku Radzieckiego (stan na: 1-01-1992)
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)

Mistrzostwo
I miejsce 0
II miejsce 0
III miejsce 0
6 miejsce 1 1961

Puchar
zdobywca 1 1988
finalista 1 1983

Superpuchar
zdobywca 0
finalista 1 1989

Puchar Ligi
zdobywca 0
finalista 1 1987

II liga
I miejsce 1 1981
II miejsce 1 1968 (2 grupa)
III miejsce 4 1957 (1 grupa), 1959 (2 grupa), 1965, 1969 (3 grupa)

* został pozbawiony 3 miejsca zgodnie z decyzją Sportowego Sądu Arbitrażowego w Lozannie od 2.08.2013[7].

Inne trofeaEdytuj

StadionEdytuj

Od 1926 roku klub rozgrywa swoje mecze domowe na stadionie Metalist (do 1967 nazywał się Traktor, a potem Dzierżyniec), który po rekonstrukcji na Euro 2012 może pomieścić 38 633 widzów i ma wymiary 105 × 68 metrów.

PiłkarzeEdytuj

Obecny składEdytuj

Stan na 5.07.2018[8]
Nr Poz. Piłkarz
1 BR   Danyło Kanewcew
4 OB   Iwan Kowałenko
6 OB   Philippe Hamilton-Rollings
8 PO   Władysław Krajew
9 NA   Serhij Dawydov (kapitan)
10 PO   Ołeh Synycia
11 NA   Mychajło Storożenko
13 BR   Maksym Telnow
14 PO   Jarosław Dechtiarenko
17 OB   Władysław Sydorenko
20 PO   Serhij Romanow
23 BR   Władysław Fedak
27 PO   Jehor Czehurko
Nr Poz. Piłkarz
32 PO   Andrij Raluczenko
33 PO   Ołeksandr Pywowarow
34 OB   Jurij Bułyczew
39 OB   Andrij Masłow
43 OB   Ołeksandr Procewski
44 OB   Ołeksandr Żdanow
45 OB   Władysław Jemelanow
79 PO   Dmytro Nerubenko
81 BR   Denys Diakow
91 OB   Denys Skotarenko
94 PO   Mykyta Konowałow
PO   Iwan Kalużny (wypożyczony z Dynama Kijów)

Piłkarze na wypożyczeniuEdytuj

Nr Poz. Piłkarz
PO   Jewhen Łozowy (wypożyczony do Heliosu Charków)

TrenerzyEdytuj

Z tym tematem związana jest kategoria: Trenerzy piłkarzy Metalista Charków.

StatystykiEdytuj

Jubileuszowe bramki w Wyszczej Lidze UkrainyEdytuj

InneEdytuj

Europejskie pucharyEdytuj

  Legenda do wszystkich tabel:

  • Q – runda eliminacyjna, 1/16, 1/8, 1/4, 1/2 – odpowiednia faza rozgrywek, Grupa – runda grupowa, 1r gr – pierwsza runda grupowa, 2r gr – druga runda grupowa, F – finał, R – runda, PO – play-off
  • k. – rzuty karne, los. – losowanie, Dogr. – dogrywka, w. – zasada bramek strzelonych na wyjeździe
Sezon Rozgrywki Runda Przeciwnik Dom Wyjazd Ogólnie
1988/89 Puchar Zdobywców Pucharów 1R   Borac Banja Luka 4–0 0–2 4–2
2R   Roda JC 0–0 0–1 0–1
2007/08 Puchar UEFA 1R   Everton 2–3 1–1 3–4
2008/09 Puchar UEFA 1R   Beşiktaş JK 4–1 0–1 4–2
Grupa B   Hertha BSC 0–0 1. miejsce
  Galatasaray SK 1–0
  Olympiakos SFP 1–0
  SL Benfica 1–0
1/16   UC Sampdoria 2–0 1–0 3–0
1/8   Dynamo Kijów 3–2 0–1 3–3, w.
2009/10 Liga Europy 3Q   HNK Rijeka 2–0 2–1 4–1
PO   Sturm Graz 0–1 1–1 1–2
2010/11 Liga Europy PO   Omonia Nikozja 2–2 1–0 3–2
Grupa I   PSV Eindhoven 0–2 0–0 2. miejsce
  UC Sampdoria 2–1 0–0
  Debrecen 2–1 5–0
1/16   Bayer 04 Leverkusen 0–4 0–2 0–6
2011/12 Liga Europy PO   FC Sochaux-Montbéliard 0–0 4–0 4–0
Grupa G   AZ Alkmaar 1–1 1–1 1. miejsce
  Austria Wiedeń 4–1 2–1
  Malmö FF 3–1 4–1
1/16   Red Bull Salzburg 4–0 4–1 8–1
1/8   Olympiakos SFP 0–1 2–1 2–2, w.
1/4   Sporting CP 1–1 1–2 2–3
2012/13 Liga Europy PO   Dinamo Bukareszt 2–1 2–0 4–1
Grupa K   Bayer 04 Leverkusen 2–0 0–0 1. miejsce
  Rosenorg 3–1 2–1
  Rapid Wiedeń 2–0 0–1
1/16   Newcastle United 0–1 0–0 0–1
2013/14 Liga Mistrzów 3Q   PAOK FC 1–1 2–0 3–1
PO   FC Schalke 04 walkower[10]
2014/15 Liga Europy PO   Ruch Chorzów 0–0 1–0 1–0
Grupa L   Legia Warszawa 0–1 1–2 4. miejsce
  Trabzonspor 1–2 1–3
  Lokeren 0–1 0–1

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj