Otwórz menu główne

Dynamo Kijów (ukr. Футбольний Клуб «Динамо» Київ, Futbolnyj Kłub "Dynamo" Kyjiw) – ukraiński klub piłkarski z siedzibą w Kijowie, założony w 1927, najbardziej utytułowany ukraiński klub, wielokrotny mistrz ZSRR i niepodległej Ukrainy, dwukrotny zdobywca europejskiego Pucharu Zdobywców Pucharów.

FK Dynamo Kijów
ФК «Динамо» Київ
FK Dynamo Kijów
Pełna nazwa Футбольний Клуб «Динамо» Київ
Futbolowy Klub "Dynamo" Kijów
Przydomek Біло-сині (biało-niebieskie)
chluba Ukrainy
Barwy          
Data założenia 13 maja 1927
Debiut w najwyższej lidze 1936, 1992
Liga Premier-liha
Puchar Ukrainy
Liga Mistrzów UEFA
Adres ul. Hruszewskiego 3
01001 Kijów
Stadion Stadion Dynamo im. W.Łobanowskiego, Stadion Olimpijski
Właściciel Ukraina Ihor Surkis
Prezes Ukraina Ihor Surkis
Trener Białoruś Alaksandr Chackiewicz
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa

Występuje w rozgrywkach ukraińskiej Premier-lihi.

Spis treści

HistoriaEdytuj

Chronologia nazw:

  • 13.05.1927: KPST Dynamo (ukr. Київське пролетарське спортивне товариство «Динамо»)
  • 1928: Dynamo Kijów (ukr. «Динамо» (Київ))
  • 1941: klub zawiesił działalność
  • 1942: Start Kijów (ukr. «Старт» (Київ))
  • 18.08.1942: klub rozwiązano
  • 2.05.1944: Dynamo Kijów (ukr. «Динамо» (Київ))
  • 1989: Państwowo-Publiczne Stowarzyszenie FK Dynamo Kijów (ukr. Державно-громадське об'єднання «ФК „Динамо“ Київ»)
  • 1993: Otwarta Spółka Akcyjna FK Dynamo Kijów (ukr. Відкрите Акціонерне Товариство «ФК „Динамо“ Київ»)
  • 03.2008: Sp.z o.o. Dynamo Kijów (ukr. ТОВ «ФК „Динамо“ Київ»)

1927-1946Edytuj

Klub sportowy Dynamo Kijów powstał 13 maja 1927 roku[1] jako Kijowskie Proletariackie Stowarzyszenie Sportowe "Dynamo" (ros. Киевское пролетарское спортивное общество «Динамо», Kijewskoje proletarskoje sportiwnoje obszczestwo "Dinamo")[2].

5 kwietnia 1928 z inicjatywy naczelnika Okręgowego Oddziału OGPU w Kijowie Zapadnego zaczęto formować drużynę piłkarską. Jego zastępca Siergiej Barminski rozpoczął od rekrutowania do zespołu funkcjonariuszy OGPU oraz piłkarzy innych kijowskich drużyn. Pierwszy oficjalny mecz odbył się 17 lipca 1928, a przeciwnikiem była drużyna Dynamo Odessa (2:2). W lipcu 1928 Dynamo gościło mistrzów Moskwy – drużynę Dinamo Moskwa (2:6). W 1929 Dynamo rozegrało pierwszy mecz międzynarodowy z austriacką drużyną robotniczą.

W pierwszych latach istnienia klubu, do momentu utworzenia I ligi ZSRR, klub występował w rozgrywkach Towarzystwa Sportowego "Dynamo".

W 1936 Dynamo Kijów wystartowało w rozgrywkach I ligi Radzieckiej w najwyższej klasie rozgrywkowej – grupie A. Mecz otwarcia sezonu rozegrano 24 maja 1936 na stadionie przy Alei Petrowskiej w Kijowie. Gospodarze ulegli piłkarzom Dynama Moskwa 1:5. Pierwszą bramkę dla Dynama Kijów w historii rozgrywek I ligi ZSRR zdobył Mykoła Machynia. W pierwszym sezonie zespół z Kijowa uzyskał drugie miejsce.

W latach 1937-1941 przebudowano kijowski Stadion Czerwony. Nadano mu wówczas nazwę Stadion Republikański.

Po rozpoczęciu wojny w 1941 większość piłkarzy zmobilizowano do wojska. Jeńcami wojennymi zostali Ołeksij Kłymenko, Mykoła Korotkych, Iwan Kuźmenko, Mykoła Trusewicz. Po wyjściu z niewoli razem z innymi piłkarzami z Kijowa w zakładzie piekarskim zorganizowali drużynę Start Kijów. W 1942 piłkarze rozegrali dziewięć meczów towarzyskich (w tym mecz 9 sierpnia 1942 z Flakelf – drużyną niemieckich sił lotniczych – znany jako mecz śmierci). Później trafili do obozu koncentracyjnego, w którym stracono: Ołeksija Kłymenkę, Iwana Kuźmienkę, Mykołę Trusewicza. Mykoła Korotkych jako funkcjonariusz NKWD został zamordowany przez Gestapo.

1946-1961Edytuj

Po zakończeniu wojny wrócili do drużyny tylko Anton Idzkowski, Mykoła Machynia, Makar Honczarenko. W 1946 Dynamo zajęło przedostatnie miejsce i według regulaminu miało spaść do niższej ligi. Jednak ze względu na wielkie straty podczas wojny drużynę pozostawiono w lidze.

Od 1946 do 1951 dziewięciokrotnie zmieniano trenera. Dopiero od 1951 roku, kiedy zaproszono szkoleniowca Olega Oszenkowa, drużyna zaczęła odnosić oczekiwane sukcesy. Już w następnym sezonie (1952) klub zdobył drugie miejsce po raz drugi w historii, a w 1954 roku pierwszy Puchar ZSRR w piłce nożnej.

W 1961 roku przyszedł kolejny sukces. Dynamo Kijów na czele z Wiaczesławem Sołowjowem został Mistrzem ZSRR. Pierwszy raz klub spoza Moskwy osiągnął podobny sukces.

1962-1975Edytuj

W radzieckiej piłce nożnej nastąpiła era Dynama Kijów. W 1964 roku klub prowadzony przez Wiktora Masłowa zdobył kolejny puchar kraju. Jako pierwszy radziecki klub wystartował w europejskich Pucharach. 2 września 1965 roku zespół zadebiutował w Pucharze Zdobywców Pucharów pokonując na wyjeździe irlandzki Coleraine (6:1).

W 1966 klub znowu wygrał Puchar Związku Radzieckiego a w 1966, 1967, 1968 tytuł Mistrza ZSRR. 20 września 1967 roku w Glasgow Dynamo Kijów zadebiutował w Pucharze Europy Mistrzów Klubowych, najpierw wygrywając z miejscowym klubem Celtic F.C. (2:1, 1:1,) a w następnej rundzie przegrywając z Górnikiem Zabrze (1:2, 1:1). W 1971 roku zdobywa już 5. mistrzostwo kraju.

W listopadzie 1973 roku trenerem został "Wielki Mistrz" Walery Łobanowski. Już w następnym, 1974, roku klub wygrał rozgrywki I ligi ZSRR oraz zdobył Puchar ZSRR.

W 1975 roku Dynamo ponownie zdobył tytuł mistrzowski I ligi radzieckiej oraz odniósł pierwszy wielki sukces na arenie międzynarodowej – Pucharze Zdobywców Pucharów i Superpucharze UEFA. Piłkarz Dynama Ołeh Błochin otrzymał Złotą Piłkę od France Football.

Skład z finału Pucharu Zdobywców Pucharów 1975: Jewgienij RudakowAnatolij Końkow, Stefan Reszko, Mychajło Fomenko, Wiktor MatwijenkoWładimir Troszkin, Wołodymyr Muntian, Wiktor Kołotow (kapitan) – Władimir Oniszczenko, Leonid Burjak, Ołeh Błochin.

1976-1991Edytuj

Po triumfie 1975 Dynamo uzyskuje Mistrzostwo ZSRR jeszcze w roku 1977, 1980, 1981, a w 1978 i 1982 Puchar ZSRR. Przez ten czas nie odnosi sukcesów w pucharach europejskich.

W 1984 trenerem ponownie został Walery Łobanowski. Już w następnym 1985 roku Dynamo zostało mistrzem ZSRR oraz zdobyło kolejny Puchar ZSRR. W 1986 klub po raz drugi zdobył Puchar Zdobywców Pucharów. Następny piłkarz Dynama Ihor Biełanow otrzymał Złotą Piłkę od France Football (1986). W 1986 drużyna znów została mistrzem ZSRR, a w 1987 zdobyła Puchar ZSRR.

Skład z meczu finałowego Puchar Zdobywców Pucharów 1986: Wiktor CzanowSiergiej Bałtacza (Andriej Bal), Władimir Biessonow, Oleg Kuzniecow, Anatolij Demianienko (kapitan), Wasilij Rac, Paweł Jakowienko, Iwan Jaremczuk, Aleksandr Zawarow (Wadim Jewtuszenko), Ihor Biełanow, Ołeh Błochin.

W 1989 roku klub został przekształcony w Państwowo-Publiczne Stowarzyszenie Dynamo Kijów. Jego pierwszym Prezesem został obrany Wiktor Bezwerchy.

W 1990 roku Dynamo Kijów w Mistrzostwach ZSRR zdobył ostatni, 13. tytuł Mistrza ZSRR oraz po raz dziewiąty Puchar ZSRR.

Dynamo Kijów nigdy nie spadło z najwyższej klasy rozgrywkowej Mistrzostw ZSRR (Dinamo Moskwa również osiągnęło podobny sukces).

1992-2002Edytuj

Po rozpadzie ZSRR w 1991, klub zaczął swoją przygodę w nowo utworzonej lidze ukraińskiej. W finale play-off Dynamo Kijów przegrał z Tawriji Symferopol 0:1. Potem dziewięć razy z rzędu został Mistrzem Ukrainy.

W 1993 klub przejął na własność Hryhorij Surkis. Nowy właściciel zbudował nową bazę klubu w Koncza-Zaspie, oraz zmodernizował jego infrastrukturę. W 1996 roku Hryhorij Surkis, po wybraniu na stanowisko prezesa Zawodowej Ligi Piłkarskiej Ukrainy, zrzekł się stanowiska prezesa Dynama Kijów na rzecz swojego młodszego brata, Ihora.

W połowie lat 90' Dynamo zaczęło odnosić sukcesy w rozgrywkach europejskich. Doszedł do 1/4 finału w Lidze Mistrzów UEFA sezonu 1997/1998 oraz do półfinału rok później. Po tych sukcesach klub sprzedał swoich liderów do czołowych klubów europejskich. Andrij Szewczenko trafił do A.C. Milanu, Serhij Rebrow do Tottenham Hotspur, Ołeh Łużny do Arsenalu Londyn.

W maju 2002 roku podczas ligowego meczu z klubem Metałurh Zaporoże trener drużyny Walery Łobanowski dostał ataku serca i zmarł. Klub po nieprzerwanym dziewięcioletnim paśmie sukcesów został zdetronizowany przez klub z górniczego DonieckaSzachtar.

2002-2007Edytuj

Nowym trenerem został Ołeksij Mychajłyczenko. W latach 2003 i 2004 Dynamo zostało Mistrzem Ukrainy; poza tym w 2003 zdobyło także krajowy puchar, a w 2004 Superpuchar. Po tych sukcesach kolejnym trenerem został Jożef Sabo, a rok później zastąpił go Łeonid Buriak. Wtedy rozpoczął się okres słabej gry w Lidze Mistrzów – najpierw w 2005 klub nie zakwalifikował się do fazy grupowej, a w sezonie 2006/07 pod wodzą nowego trenera, Anatolija Demjanenko, nie wygrał żadnego meczu. W następnym roku było podobnie. Trenerem ponownie został Jożef Sabo, ale z nim klub również przegrał wszystkie 6 meczów w grupie.

2008-Edytuj

W styczniu 2008 pierwszy raz w historii klubu został zaproszony trener spoza Ukrainy – Jurij Siomin z Rosji[3]. Latem tego samego roku Dynamo zakwalifikował się do fazy grupowej Ligi Mistrzów, pokonując w 3 rundzie kwalifikacyjnej Spartaka Moskwa po wygranej 4:1 zarówno w Moskwie i Kijowie.

W 2009 Dynamo pokonało w fazie pucharowej Pucharu UEFA Valencię, Metalist Charków i Paris Saint-Germain. W półfinale nie zdołało jednak wygrać z przyszłym zwycięzcą tych rozgrywek – Szachtarem Donieck. Mimo to w tym samym sezonie Dynamo zostało mistrzem Ukrainy, o 15 pkt wyprzedzając Szachtara, który zajął drugie miejsce.

W maju 2009 Jurij Siomin z przyczyn osobistych powrócił do Lokomotiwa Moskwa, a jego następcą został Rosjanin Walerij Gazzajew[4].

Sezon 2009/2010 Dynamo rozpoczęło zwycięstwem w meczu o Superpuchar Ukrainy, pokonując Worskłę Połtawa (0:0) w rzutach karnych 4:2. Ale potem zespół grał coraz gorzej. W decydującym meczu o mistrzostwo 5 maja 2010 przegrał w Doniecku z Szachtarem 0:1, dzięki czemu górnicy wcześniej zdobyli kolejny tytuł mistrza kraju.

W sezonie 2010/2011 Dynamo odpadło z rozgrywek Ligi Mistrzów ustępując w 4.rundzie kwalifikacyjnym Ajaxowi Amsterdam. Po przegranym meczu w fazie grupowej Ligi Europy z Sheriffem Tyraspol 0:2 Gazzajew 1 października 2010 podał się do dymisji[5]. Do końca roku kierował drużyną Ołeh Łużny[6], z którym klub awansował do fazy play-off Ligi Europy. 23 grudnia 2010 Jurij Siomin ponownie wrócił do kierowania Dynamem[7]. Wiosną Dynamo dotarło do ćwierćfinału Ligi Europy, ale nie potrafiło zdobyć mistrzostwo Ukrainy.

Sezon 2011/2012 Dynamo rozpoczęło od zwycięstwa 3:1 nad Szachtarem w meczu o Superpuchar Ukrainy. Dynamo nie potrafiło przebić się do fazy grupowej Ligi Mistrzów, przegrywając dwukrotnie Rubinowi Kazań. Potem występował w Lidze Europy, ale zajął tylko trzecie miejsce w grupie. W mistrzostwach Ukrainy Dynamo ponownie było drugim.

Sezon 2012/2013 Dynamo rozpoczęło od największego za dotychczasową historię wzmocnienia zespołu. Klub podpisał kontrakty z Chorwatem Niko Kranjčarem, Portugalczykiem Miguelem Veloso oraz Brazylijczykiem Raffaelem, którzy przyszli z mistrzostw Anglii, Włoch i Niemiec odpowiednio. Jednak dalej drużyna nie pokazywała widowiskowej gry, dla tego 25.09.2012 Prezes klubu Ihor Surkis postanowił zakończyć okres kierowania przez rosyjskich fachowców i zaprosił na stanowisko głównego trenera byłą gwiazdę Dynamo – Ołeha Błochina, który rozpoczął proces budowania nowej drużyny. Wiele piłkarzy odeszło z klubu, zaproszono młodych piłkarzy. Klub zajął dopiero na mecie sezonu trzecie miejsce (klub po raz pierwszy od 1991 zajął w lidze inne miejsce niż pierwsze lub drugie), co nie dało choćby udziału w eliminacjach do Ligi Mistrzów.

Barwy klubowe, strój, herb, hymnEdytuj

Biały Niebieski

Dynamo Kijów ma barwy biało-niebieskie. Każda z nich ma swoje znaczenie. Przez całą historię piłkarze swoje domowe spotkania zazwyczaj grają w białych koszulkach, białych (czasem niebieskich) spodenkach oraz białych getrach. Kolory były wyznaczone przez decyzję Rady Centralnej Towarzystwa Sportowego Dynamo, która reprezentowała pracowników NKWD. W przeciwieństwie do czerwonego (kolor przelanej krwi), który wybrali sportowcy wojskowi, NKWD, symbolizując słowa swojego przewodnika Feliksa Dzierżyńskiego o czystych i jasnych myślach pracowników swej organizacji, postanowił więc wybrać kolory białe i niebieskie. Od początku istnienia piłkarze Dynama Kijów zazwyczaj noszą białe lub niebieskie stroje. Jedynie w latach 1990-1991 stroje były żółto-niebieskie, w nawiązaniu do narodowych barw Ukrainy.

Pierwsze logo klubu, które było zaprezentowane na koszulkach Dynama w 1927 roku była niebieska litera "Д" (D) w pionowym rombie. Z biegiem lat logo klubu wiele razy zmieniało się, ale litera D pozostała do dziś. Z okazji piętnastolecia towarzystwa Dynama w 1939 roku dynamowcy zasłużenie zostali odznaczeni Orderem Lenina, po czym wprowadzono pewne poprawki w godle - w górnej części pojawiła się gwiazda. Prezentacja własnego "ukraińskiego" emblematu "biało-niebieskich" pojawiła się na początku lat siedemdziesiątych XX wieku. Litera "D" została przedstawiona na tle flagi radzieckiej Ukrainy z napisem "Ukraińska SRR". W 1989 po reorganizacji towarzystwa na profesjonalny klub piłkarski Dynamo zmieniło swój herb. Jednak podstawą godła klubu pozostała ta sama litera "D", pod którą dodano słowo "Kijów". W 1996 roku nadszedł czas na kolejne ulepszenie herba - dodano rok powstania klubu (1927), a sama tarcza stała się okrągła. W 2003 roku po tym, jak Dynamo zdobyło 10. mistrzostwo kraju, w górnej części logo została dodana złota gwiazda. Druga gwiazda została dodana do logo w 2007 roku podczas obchodów 80-lecia Dynama Kijów. Choć Dynamo wygrała tylko 13 ukraińskich tytułów ligowych, również były brane pod uwagę zdobyte 13 tytuły mistrzowskie byłego ZSRR, co niektórzy uważają odpowiedź na działania byłego największego dynamowskiego rywala Spartaka Moskwa, który uczynił to samo kilka lat wcześniej. Od 3 lipca 2011 obowiązuje nowe logo - romb z literą D i dwoma gwiazdkami nad rombem.

Oficjalną maskotką klubu jest bóbr. Pierwsza nazwa "bobry" pojawiła się w 1989 roku. Maskotka klubu została opracowana przez włoską firmę Telemundi Group. Z wyglądu bóbr był podobny do Walerego Łobanowskiego (dodano bobrowi złotą grzywkę). Oficjalnie bóbr uznany za maskotkę klubu dopiero w 1995 roku, kiedy to został opracowany w szczegółach projekt stroju gryzonia. W tym samym czasie zorganizowano konkurs wśród fanów za najlepszą nazwę dla maskotki, a zwycięzca została uznana nazwa "Dik" (z rosyjskiego DInamo Kijew).

SukcesyEdytuj

Trofea międzynarodoweEdytuj

  Zdobyte trofea w rozgrywkach międzynarodowych (stan na: 31-05-2018)
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)
 
Liga Mistrzów
(Puchar Europy)
zdobywca 0
finalista 0
półfinalista 3 1977, 1987, 1999
 
Liga Europy
(Puchar UEFA)
zdobywca 0
finalista 0
półfinalista 1 2009
 
Puchar Zdobywców
zdobywca 2 1975, 1986
finalista 0
 
Superpuchar UEFA
zdobywca 1 1975
finalista 1 1986

Trofea krajoweEdytuj

Ukraina
  Zdobyte trofea w rozgrywkach Ukrainy (stan na: 31-05-2018)
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)
 
Mistrzostwo
I miejsce 15
(rekord)
1992/93, 1993/94, 1994/95, 1995/96, 1996/97, 1997/98, 1998/99, 1999/2000, 2000/01, 2002/03  , 2003/04, 2006/07, 2008/09, 2014/15, 2015/16
II miejsce 11 1992, 2001/02, 2004/05, 2005/06, 2007/08, 2009/10, 2010/11, 2011/12, 2016/17, 2017/18, 2018/19
III miejsce 1 2012/13

Puchar
zdobywca 11
(rekord)
1992/93, 1995/96, 1997/98, 1998/99, 1999/2000, 2002/03, 2004/05, 2005/06, 2006/07, 2013/14, 2014/15
finalista 5 2001/02, 2009/08, 2010/11, 2016/17, 2017/18
 
Superpuchar
zdobywca 8 2004, 2006, 2007, 2009, 2011, 2016, 2018, 2019
finalista 5 2005, 2008, 2014, 2015, 2017
ZSRR
  Zdobyte trofea w rozgrywkach Związku Radzieckiego (stan na: 01-01-1992)
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)

Mistrzostwo
I miejsce 13
(rekord)
1961, 1966, 1967, 1968, 1971, 1974, 1975, 1977, 1980, 1981 , 1985, 1986, 1990
II miejsce 11 1936 (w), 1952, 1960, 1965, 1969, 1972, 1973, 1976 (j), 1978, 1982, 1988
III miejsce 3 1937, 1979, 1989

Puchar
zdobywca 9 1954, 1964, 1965/66, 1974, 1978, 1982, 1984/85, 1986/87, 1989/90
finalista 1 1973

Superpuchar
zdobywca 3
(rekord)
1980, 1985, 1986
finalista 1 1977

Inne trofeaEdytuj

Trofea indywidualneEdytuj

Poszczególne sezonyEdytuj

Związek RadzieckiEdytuj

UkrainaEdytuj

Rozgrywki międzynarodoweEdytuj

Europejskie pucharyEdytuj

Dynamo Kijów debiutował w europejskich rozgrywkach w Pucharze Zdobywców Pucharów w sezonie 1965/66, awansując do ćwierćfinału, gdzie przegrał z Celticem F.C. Klub jest stałym uczestnikiem rozgrywek pucharowych pod egida UEFA, biorąc udział w ponad 50 turniejach. Dynamo Kijów nie opuścił ani jednego sezonu rozgrywek europejskich od 1990 roku, a od 1973 roku tylko dwa razy odpadł (1984/85 i 1988/89).

Rozgrywki krajoweEdytuj

  Bilans występów klubu Dynamo Kijów w rozgrywkach piłkarskich Związku Radzieckiego
(Stan na 31 maja 2018 r.)
 
Poziom Rozgrywki Razy M Z R P B+ B– Pkt Sezon(y) [lata] Awanse Spadki Naj.
I Grupa A 6 104 42 32 30 214 182 145 1936–1940 0 0 2
I 1 Grupa 5 128 38 32 58 138 217 108 1945–1949 0 0 4
I Klas A 20 609 285 195 130 968 628 765 1950–1969 0 0 1
I Wysszaja grupa A 1 32 14 5 13 36 32 33 1970 0 0 7
I Wysszaja Liga 22 652 326 206 120 1022 542 850 1971–1991 0 0 1
Puchar ZSRR 49 1936–1991 0 0 1
Puchar Federacji ZSRR 4 1986–1989 0 0 3 w grupie
Puchar sezonu ZSRR 4 1977–1986 0 0 1
  Bilans występów klubu Dynamo Kijów w rozgrywkach piłkarskich Ukrainy
(Stan na 31 maja 2018 r.)
 
Poziom Rozgrywki Razy M Z R P B+ B– Pkt Sezon(y) [lata] Awanse Spadki Naj.
I Wyszcza Liha 17 502 375 92 35 1114 308 1163 1992–2007/08 0 0 1
I Premier-liha 10 294 213 42 39 610 208 681 od 2008/09 0 0 1
II Persza Liha 0 0 0
Puchar Ukrainy 27 od 1992 0 0 1
Superpuchar Ukrainy 12 12 7 0 5 od 1992 0 0 1

Liga ukraińskaEdytuj

Klub od sezonu 1992 bez przerw występuję na najwyższym poziomie. Jest rekordzistą ligi, zdobywając 15 razy tytuł Mistrza Ukrainy. Również w mistrzostwach ZSRR ma na swoim koncie ich najwięcej (13 tytułów mistrzowskich).

Puchar UkrainyEdytuj

Dotychczas klub rozegrał ponad 140 meczów w rozgrywkach o Puchar kraju. 11 razy zwyciężał, a 5 przegrał w finale.

Superpuchar UkrainyEdytuj

Dotychczas klub siedmiokrotnie zdobył Superpuchar Ukrainy i pięciokrotnie poniósł w finale porażkę.

StatystykiEdytuj

Rekordy kluboweEdytuj

Stan na 27 grudnia 2016.

Rekordy indywidualneEdytuj

Najwięcej występów w klubieEdytuj

Stan na 25 kwietnia 2016.

# Piłkarz Lata występów Mistrzostwo Puchar Europuchary Inne* Razem
1   Ołeksandr Szowkowski 1993—2016 417 58 135 8 618
2   Ołeh Błochin 1969—1987 432 67 79 4 582
3   Anatolij Demjanenko 1979—1990
1992—1993
347 46 43 3 439
4   Ołeh Husiew 2003—2016 292 43 97 6 438
5   Łeonid Buriak 1973—1984 304 51 51 2 408
6   Wołodymyr Weremiejew 1968—1982 310 45 44 2 401
7   Wołodymyr Muntian 1965—1977 302 34 35 0 371
8   Wołodymyr Bezsonow 1976—1990 277 47 39 4 367
9   Serhij Rebrow 1992—2000
2005—2007
242 44 72 2 360
10   Władysław Waszczuk 1993—2002
2005—2008
254 41 62 0 357

* – Superpuchar ZSRR/Ukrainy

Najwięcej goli w klubieEdytuj

Stan na 25 kwietnia 2016.

# Piłkarz Lata występów Mistrzostwo Puchar Europuchary Inne* Razem
1   Ołeh Błochin 1969—1987 211 29 26 0 266
2   Serhij Rebrow 1992—2000
2005—2007
113 19 31 0 163
3   Maksim Shatskix 1999—2008 97 22 23 0 142
4   Andrij Szewczenko 1994—1999
2009—2012
83 16 25 0 124
5   Andrij Jarmołenko 2007—nadal 83 16 17 0 116
6   Ołeh Husiew 2003—2016 58 14 22 2 96
7   Artem Miłewski 2002—2013 57 11 16 3 87
8   Wiktor Kanewski 1953—1964 80 5 0 0 85
9   Łeonid Buriak 1973—1984 56 12 14 0 82
10   Wiktor Kołotow 1971—1981 62 11 8 0 81

* – Superpuchar ZSRR/Ukrainy

Uwaga: czcionką pogrubioną wydzielono piłkarzy, którzy jeszcze grają w klubie.

Jubileuszowe bramki w Mistrzostwach UkrainyEdytuj

Piłkarze, trenerzy, prezydenci i właściciele klubuEdytuj

PiłkarzeEdytuj

Numery zastrzeżoneEdytuj

Nr Poz. Piłkarz
12 --   Klub Kibica (12-y piłkarz)

Obecny składEdytuj

Stan na 7.08.2019[8]
Nr Poz. Piłkarz
1 BR   Heorhij Buszczan
4 OB   Denys Popow
5 PO   Serhij Sydorczuk (kapitan)
6 PO   Mohammed Kadiri
7 PO   Benjamin Verbič
8 PO   Wołodymyr Szepelew
9 NA   Fran Sol
10 PO   Mykoła Szaparenko
11 PO   Heorhij Citaiszwili
14 PO   Carlos de Pena
15 PO   Wiktor Cyhankow (wicekapitan)
16 OB   Witalij Mykołenko
17 OB   Sidcley
18 PO   Ołeksandr Andrijewski
19 PO   Denys Harmasz
Nr Poz. Piłkarz
20 OB   Ołeksandr Karawajew
21 PO   Mykyta Krawczenko
22 PO   Gerson Rodrigues
23 OB   Josip Pivarić
26 OB   Mykyta Burda
27 NA   Jewhen Isajenko
29 PO   Witalij Bujalski
30 OB   Artem Szabanow
33 BR   Wołodymyr Mahańkow
41 NA   Artem Biesiedin
44 OB   Tamás Kádár
71 BR   Denys Bojko
94 OB   Tomasz Kędziora
99 PO   Mikkel Duelund

Piłkarze na wypożyczeniuEdytuj

Nr Poz. Piłkarz
BR   Władysław Kuczeruk (do ?)
OB   Achmed Alibekow (do Slovana Liberec do 30.06.2020)
OB   Władysław Dubinczak (do Karpat Lwów do 30.06.2020)
OB   Luka Loczoszwili (do MŠK Žilina do 31.12.2019)
OB   Pawło Łukjanczuk (do ?)
OB   Ołeksandr Melnyk (do ?)
OB   Zurab Oczihawa (do ?)
OB   Joseph Okoro (do ?)
OB   Ołeksandr Osman (do Metalistu 1925 Charków do 30.06.2020)
OB   Aleksandar Pantić (do ?)
OB   Ołeksandr Tymczyk (do Zorii Ługańsk do 30.06.2020)
OB   Carlos Zambrano (do ?)
Nr Poz. Piłkarz
PO   Serhij Bułeca (do SK Dnipro-1 do 30.06.2020)
PO   Derlis González (do Santos FC do 30.06.2020)
PO   Iwan Kalużny (do Ruchu Lwów do 30.06.2020)
PO   Dmytro Kopytow (do ?)
PO   Mikita Korzun (do Al-Fateh SC do 31.12.2019)
PO   Bohdan Ledniew (do Zorii Ługańsk do 30.06.2020)
PO   Jewhen Smyrny (do Kołosu Kowaliwka do 30.06.2020)
PO   Roman Wantuch (do Olimpiku Donieck do 31.12.2019)
NA   Władysław Aleksiejew (do ?)
NA   Artem Chocianowski (do ?)
NA   Nazarij Rusyn (do Zorii Ługańsk do 30.06.2020)
NA   Władysław Supriaha (do SK Dnipro-1 do 30.06.2020)

Lista kapitanów drużynyEdytuj

Znane piłkarzeEdytuj

Na liście wymieniono piłkarzy, którzy stały się legendą klubu.

TrenerzyEdytuj

Z tym tematem związana jest kategoria: Trenerzy piłkarzy Dynama Kijów.

PrezesiEdytuj

Funkcję prezesa klubu pełniło 37 osób, w tym 3 z nich dwukrotnie.

Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
1.
  część Dynamo, republikańskiej sekcji radzieckiego towarzystwa sportowego Dynamo 1927 1989
2.
  Wiktor Bezwerchy 1989 1993
Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
3.
  Hryhorij Surkis 1993 10.06.2002
4.
  Ihor Surkis 10.06.2002 obecnie

Struktura klubuEdytuj

StadionEdytuj

Swoje mecze domowe klub rozgrywa na należącym do miasta Narodowym Sportowym Kompleksie Olimpijskim, który mieści 70 500 widzów i ma wymiary boiska 105x68 metrów. Po raz pierwszy zespół zagrał na tym stadionie 9 września 1945 w meczu Mistrzostw ZSRR przeciwko drużynie z Tbilisi (2:7), a w okresie od 1953 do 1996 roku stadion był areną domową klubu. W okresie od 1996 do końca 2007 roku zespół grał na Olimpijskim przeważnie domowe mecze głównych rund pucharów europejskich oraz najważniejsze mecze o mistrzostwo i Puchar Ukrainy.

Od 1934 do 1941 oraz od 1996 do końca 2011 roku stadionem macierzystym klubu był stadion "Dynamo" im. Walerego Łobanowskiego, który jest położony w pięknym parku w centrum miasta, blisko brzegów Dniepru i może pomieścić 16 873 widzów (wymiary 105x75). W części centralnej trybuny znajduje się trzypiętrowe biuro klubu "FK Dynamo Kijów" i prawie wszystkie służby klubowe. W 2001 roku na stadionie otwarto centrum fitness z basenem. Klub posiada również nowoczesny ośrodek treningowy w dzielnicy Koncza-Zaspa.

SponsorzyEdytuj

Główni sponsorzyEdytuj

Lata Sponsor
1927–1987 bez sponsora
1987
  Commodore
1988
bez sponsora
1989–1990   Fisac
1991–1994   Lufthansa
1994–1994 bez sponsora
1996–2004   PromInwestBank
2004–2006   Energoholding
2006
  UkrTelekom
2007–2013   PrywatBank
2013–2014   Nadra Bank
od 2015
bez sponsora

Sponsorzy techniczniEdytuj

Lata Sponsor
1975–1989 Adidas
1989
Duarig
1989–1991 Admiral
1992–1996 Umbro
1996–2018 Adidas
od 2018
New Balance

Sekcje kluboweEdytuj

Dynamo Kijów utrzymuje także swoje własne szkółki piłkarskie dla dzieci i młodzieży, mające siedziby również w Kijowie. Rezerwowa drużyna Dynamo Kijów U-21, inaczej zwana młodzieżowa lub "dubl" (ukr. дубль), występuje w rozgrywkach Mistrzostw Ukrainy spośród młodzieży. Juniorskie drużyny są potocznie nazywane Dynamo-2, która występuje w niższych ligach Mistrzostw Ukrainy, oraz Dynamo-3, która do 2008 występowała w III lidze Mistrzostw Ukrainy, a od 2012 nazywa się Dynamo Kijów U-19 i występuje w rozgrywkach Mistrzostw Ukrainy spośród juniorów.

Andrij Szewczenko, jeden z najsłynniejszych byłych graczy Dynama, ukończył właśnie taką szkółkę.

Kibice i rywalizacja z innymi klubamiEdytuj

KibiceEdytuj

Dynamo Kijów jest klubem, który ma kibiców w całej Ukrainie. Największa ich liczba znajduje się w stolicy oraz pobliskich miejscowościach. Ruch fanów Dynamo jest jednym z najstarszych na Ukrainie. Aktywne wsparcie rozpoczęło się w latach 80. w okresie sowieckim (Ukraińska SRR). Następnie zaczęło pojawiać się pierwsze graffiti z logo drużyny i było zarejestrowane w jednej z największych walk w ZSRR: fanów Dynamo przeciwko fanom Spartaka Moskwa w centrum Kijowa. W latach 90. XX wieku na trybunach stał się popularny styl angielski.

RywalizacjaEdytuj

Dynamo utrzymuje przyjazne stosunki z: Karpatami Lwów i FK Dnipro (ta trójka to tak zwana "koalicja", "triada"), Hutnikiem Kraków oraz z fanami Żalgirisu Wilno. Napięte stosunki z: Szachtarem Donieck, Czornomorcem Odessa, Metalistem Charków, Spartakiem Moskwa i Legią Warszawa. Obecnie wszyscy fani zadeklarowali zawieszenie broni z powodu wojny we wschodniej Ukrainie.

DerbyEdytuj

Osobny artykuł: Derby Ukrainy.

Najsłynniejsze derby na Ukrainie to derby Ukrainy z Szachtarem Donieck, zawsze trzymane w bardzo napiętej atmosferze. Grają derby Kijowa z Arsenalem Kijów, silna rywalizacja także ze względu na politykę - fani Arsenału są skrajnie lewicowi.

InneEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj