Otwórz menu główne

Valencia Club de Fútbol (wym. [baˈlenθja] lub [baˈlensja]) znany również jako Valencia lub Los Chehiszpański klub piłkarski założony w 1919 roku. Obok FC Barcelony i Realu Madryt najbardziej znany klub w Primera División. Swoje domowe mecze rozgrywa na stadionie Estadio Mestalla w Walencji o pojemności 55 tys. widzów. W budowie jest nowy stadion - Nou Mestalla, który pomieści 75 tys. widzów. Zespół Valencii należy do najbardziej utytułowanych w Hiszpanii. Sześciokrotnie wywalczył mistrzostwo Hiszpanii oraz 8 razy Puchar Hiszpanii, a także raz Superpuchar Hiszpanii. Osiągał także sukcesy w europejskich pucharach: w 1962, 1963 oraz 2004 roku wygrał Puchar UEFA, a w 1980 roku wygrał Puchar Zdobywców Pucharów. W tabeli wszech czasów ligi hiszpańskiej Valencia zajmuje 4. miejsce za Realem Madryt, FC Barceloną i Atlético Madryt[1].

Valencia CF
Valencia CF
Pełna nazwa Valencia Club de Fútbol, S.A.D.
Przydomek Los Ches
Els Taronges (Pomarańczowi)
Los Murciélagos (Nietoperze)
Barwy biało-pomarańczowo-czarne
Data założenia 18 marca 1919
Debiut w najwyższej lidze 22 listopada 1931
Liga Primera División
Adres Antigua Senda de Senent 11,9,46023 Walencja, Hiszpania
Stadion Estadio Mestalla, Walencja,
w budowie: Nou Mestalla, Walencja
Właściciel Peter Lim
Prezes Layhoon Chan
Trener Marcelino García Toral
Asystent trenera David Caneda
César Sánchez
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Trzeci
strój
Strona internetowa

Spis treści

HistoriaEdytuj

PoczątkiEdytuj

Klub piłkarski Valencia został założony przez grupę mieszkańców Walencji w 1919 roku w barze Torino. Głównymi inicjatorami powstania klubu byli Gonzalo Medina Pernas i Octavio Augusto Milego. 18 marca 1919 roku klubowi nadano nazwę Valencia Club Football.

Pierwszym prezesem Valencia Club Football był Octavio Augusto Milego, a jego zastępcą Gonzalo Medina Pernas. Jako barwy klubowe obrano czarny i biały, choć w latach 1924–1996 za barwy hiszpańskiego klubu uznawano tylko kolor biały. Pierwszy mecz Los Ches, rozegrali z lokalnym rywalem Gimnastico de Castellon. Zakończył się on porażką 0:1. W 1923 roku do użytku został oddany obecny stadion klubowy Estadio Mestalla, który wówczas był w stanie pomieścić 19 tys. kibiców.

Pierwsze sukcesyEdytuj

„Złoty wiek” w historii klubu zaczyna się w 1940 r. dzięki prezesowi klubu Luisowi Casanova. Casanova ściągał zawodników i inwestował w cały klub. W tym czasie drużyna zdobyła trzy mistrzostwa ligi i dwa krajowe puchary. Wówczas w drużynie grali: Epi, Amadeo, Asensi i Gorostiza.

Lata 50. i Antonio PuchadesEdytuj

Lata 50. w historii klubu łączą się nierozerwalnie z ikoną drużyny Los Ches, Antonio Puchades. W tym czasie zarząd podjął decyzję o rozbudowie i modernizacji Estadio Mestalla. 10 lipca 1950 roku rozpoczęto prace pod kierownictwem architekta D. Savior Pasquala oraz odpowiadającego za wykonanie D. Chose Tormo. Mestalla stał się wtedy obiektem, który mógł pomieścić 45 000 widzów. Mimo że Valencia w owym czasie posiadała drużynę składającą się z wyróżniających graczy, z Puchadesem na czele, wyniki w sezonie 50/51 nie były zadowalające dla kibiców. Valencianistas grali bardzo nieregularnie, zaskakując swoich kibiców porażkami ze słabymi drużynami. Louis Casanova chciał odejść z klubu, jednak pod presją współpracowników, zawodników i mieszkańców miasta został do 1959 roku.

Puchar Miast TargowychEdytuj

2 lipca 1961 r. po tragicznej śmierci Brazylijczyka Waltera, który zginął w wypadku samochodowym, na prezydenta klubu został wybrany Julio Miguel. W Pucharze Miast Targowych Valencia zdobyła puchar pokonując 6:2 w finale Barcelonę. Miguel zaczął sprowadzać nowych graczy, m.in. brazylijskiego bramkostrzelnego napastnika, Waldo Machado. Strzelecką parę wraz z Waldo stworzył Vicente Guillot, którego kariera przebiegała podobnie. Razem strzelili wiele bramek, a Waldo jest do tej pory najlepszym strzelcem Los Ches.

Era Di StéfanoEdytuj

Alfredo Di Stéfano przybył do klubu w kwietniu 1970 r., zastępując parę trenerską Enrique Boque i Savior Artigas. Di Stéfano stworzył solidną drużynę z dobrze poukładaną obroną z takim nazwiskami jak Sol, Anibal, Jesus Martinez, Anton, Abelardo. W środku pola grali Pepe i Claramunt, w ataku Forment, Valdez, Sergio i Pellicer. W sezonie 1970/71 Los Ches i Valencia pod wodzą Di Stéfano zdobyła tytuł mistrza ligi. Obserwatorzy i recenzenci byli zgodni, że głównym autorem tego sukcesu był Abelardo, który przykuwał uwagę Hiszpanów swoją grą.

Czas finałówEdytuj

W roku 1992 kierownictwu na czele z prezesem Arturo Tuzonem Gilem udaje się wyjść z kryzysu finansowego i doprowadzają klub do dawnej świetności. Zatrudniono holenderskiego szkoleniowca Guuss Hiddinka. Holender nie doprowadził jednak VCF do tytułu i klub zajął dwa razy z rzędu 4 miejsce w lidze. W sezonie 1993/94 do drużyny przybył ceniony zawodnik, Predrag Mijatovic. Valencia jednak nadal nie uzyskiwała wyników, a z posadą musieli się kolejno pożegnać Paco Real, Héctor Núñez i Jose Manuel Rielo.

W kolejnym sezonie 1994/95, z Mijatovicem i Gaizką Mendietą w składzie, Valencia zajęła 10. miejsce w lidze. Do drużyny dołączali tacy piłkarze jak Ilie, Vlaovic, Claudio Lopez, Romario; nie wiązało to się jednak z sukcesami. W sezonie 1998/99 Valencia tryumfowała w Pucharze Hiszpanii pokonując w dwumeczu Barcelonę. W roku 1999 trenerem klubu zostaje argentyński trener Hector Raul Cuper, który w pierwszym swym sezonie zdobywa z Valencianistas Superpuchar Hiszpanii i doprowadza drużynę do finału Ligi Mistrzów. Valencia przegrała w finale z Realem Madryt 0:3. Rok później w walce o Puchar Ligi Mistrzów Los Ches ulegli Bayernowi Monachium w serii rzutów karnych. Po tym wydarzeniu z klubu odeszli trener Raul Cuper i zawodnik Gaizka Mendieta.

Mistrzostwo ligi 2002Edytuj

Nowy trener Rafael Benítez stworzył silną drużynę i 5 maja 2002 roku na stadionie La Rosaleda, Valencia pokonała Malagę 2:0 i została mistrzem ligi. Zwycięski skład tworzyli: Angloma, Ayala, Carboni, Curro Torres, Djukic, Fabio Aurelio, Garrido, Marchena, Navarro, Pellegrino, Aimar, Albelda, Angulo, Baraja, De los Santos, Jandro, Kily Gonzalez, Rufete, Serban, Vicente, Carew, Ilie, Juan Sanchez, Mista i Salva.

Dublet 2004Edytuj

W roku 2004 pod wodzą Rafaela Beníteza klub zdobył Mistrzostwo Ligi i Puchar UEFA, pokonując w meczu finałowym na stadionie w Goeteborgu Olympique Marsylia.

Rafael Benítez ostatecznie odszedł z klubu przed wygaśnięciem kontraktu, obejmując angielski klub Liverpool F.C. Jego następcą został Włoch Claudio Ranieri.

Ostatnie lata (2007-2017)Edytuj

 
Zespół Valencii w 2012 roku.

Ostatnim trofeum po jakie sięgnęła Valencia był Puchar Króla sezonu 2007/2008. Valencia wyeliminowała kolejno Real Unión Irún, Real Betis, Atlético Madryt i w półfinale zmierzyła się Barceloną. Po remisie 1:1 w pierwszym meczu w rewanżu rozgrywanym na Mestalla „Nietoperze” zwyciężyli 3:2[2].

Finał rozegrano 16 kwietnia 2008 na Estadio Vicente Calderón. Blanquinegros wygrali 3:1. W pierwszych 10 minutach meczu bramki zdobyli Alexis i Juan Mata, a na siedem minut przed końcem trzecie trafienie dołożył Fernando Morientes i kibice zgromadzeni na trybunach madryckiego obiektu mogli rozpocząć świętowanie zdobycia 7. pucharu w historii[3].

W latach 2010-2012 Valencia pod wodzą Unaia Emery`ego trzykrotnie z rzędu zdobyła trzecie miejsce w Primera División. W sezonie 2015/2016 zespół zajął 11 miejsce w tabeli. W kolejnym sezonie zespół prowadzony przez trzech trenerów (Pako Ayestaran, Cesare Prandelli oraz dwukrotnie przez Voro) uzyskał 12 miejsce w lidze. Był to najgorszy wynik od sezonu 1987/1988 kiedy to drużyna zajęła 13 miejsce w tabeli[4].

W 2012 oraz 2014 roku Valencia dwukrotnie dotarła do półfinału Ligi Europy UEFA.

W maju 2014 roku nowym właścicielem Valencii został singapurski miliarder Peter Lim, który wykupił 70 procent udziałów klubu[5]. W ciągu trzech lat (2014-2017) zarządzania klubem przez Lima Valencia zmieniała trenera aż siedmiokrotnie (Nuno Espirito Santo, Gary Neville, Pako Ayestaran, Voro, Cesare Prandelli, Voro, Marcelino).

SukcesyEdytuj

Europejskie pucharyEdytuj

Obecny składEdytuj

Stan na 6 lutego 2019
Nr Poz. Piłkarz
1 BR   Jaume Domènech
4 OB   Facundo Roncaglia (wypożyczony z Celty Vigo)
5 OB   Gabriel Paulista
6 PO   Geoffrey Kondogbia
7 NA   Gonçalo Guedes
8 PO   Carlos Soler
9 NA   Kévin Gameiro
10 PO   Dani Parejo (kapitan)
11 PO   Dienis Czeryszew (wypożyczony z Villarreal CF)
12 OB   Mouctar Diakhaby
13 BR   Neto
Nr Poz. Piłkarz
14 OB   José Gayà
15 OB   Toni Lato
16 PO   Lee Kang-in
17 PO   Francis Coquelin
18 PO   Daniel Wass
19 NA   Rodrigo
20 NA   Ferran Torres
21 OB   Cristiano Piccini
22 NA   Santi Mina
23 NA   Rubén Sobrino
24 OB   Ezequiel Garay

Piłkarze na wypożyczeniuEdytuj

Nr Poz. Piłkarz
OB   Rúben Vezo (w Levante UD do 30 czerwca 2019)
OB   Jeison Murillo (w Barcelonie do 30 czerwca 2019)
OB   Aymen Abdennour (w Olympique Marsylia do 30 grudnia 2019)
PO   Nacho Gil (w Elche CF do 30 grudnia 2019)
Nr Poz. Piłkarz
PO   Uroš Račić (w CD Tenerife do 30 czerwca 2019)
NA   Simone Zaza (w Torino FC do 30 czerwca 2019)
PO   Álvaro Medrán (w Rayo Vallecano do 30 czerwca 2019)

Sztab szkoleniowyEdytuj

Stan na 13 czerwca 2017[6]
Trener Marcelino García Toral
Asystent trenera David Caneda
César Sánchez
Trener bramkarzy José Manuel Ochotorena
Trener przygotowania fizycznego José Viela
Szef służb medycznych Juan Albors Baga
Lekarz pierwszego zespołu Álvaro Sala Lajo
José Luis Silvestre
Analityk Pablo Rodríguez

PiłkarzeEdytuj

StadionyEdytuj

 
Estadio Mestalla w 1923 roku
Osobny artykuł: Estadio Mestalla.

Estadio Mestalla 20 maja 1923 roku odbył się mecz pomiędzy Valencią i miejscowym rywalem Levante UD. Wydarzenie to wpisało się do historii jako pierwszy mecz rozegrany na stadionie Mestalla. Jednak rzeczywiście pierwszym miejscem gdzie drużyna z Valencii zaczęła grać w piłkę była zarośnięta początkowo trawą łąka o nazwie Algiros z której w 1919 roku postanowiono stworzyć miejsce rozgrywek. Cztery lata później dokładnie 500 metrów od Algiros wzniesiono stadion o nazwie Mestalla. Stadion na początku istnienia mógł pomieścić 17 000 widzów, z czasem uległ on przebudowie i modernizacji. Gdy mecze mogło oglądać 22 000 widzów stwierdzono że wreszcie wielki klub doczekał się wielkiego obiektu. W październiku 1957 roku w mieście nastąpiła powódź, która zniszczyła dużą część stadionu, który jednak już rok później wrócił do użytkowania. Dodatkowo zamontowano sztuczne oświetlenie.

 
Obecny wygląd stadionu

W 1969 roku nazwa stadionu została zmieniona na Luis Casanowa Stadio, która obowiązywała do 1994 roku, kiedy to Stadion Mestalla odzyskał swoją tradycyjną nazwę. W roku 1982 stadion doczekał się wielkiej promocji jaką z pewnością były Mistrzostwa Świata 1982, w których to stadion był jedną z aren tego turnieju.

Informacje

  • Pojemność: 54 000
  • Pełna nazwa: Mestalla, Camp de Valencia Stadio Mestalla
  • Inauguracja: 20 maj 1923
  • Wymiary: 105x68 metrów

TrenerzyEdytuj

Z tym tematem związana jest kategoria: Trenerzy piłkarzy Valencia CF.
Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
1.
  Juan Armet Kinké
1921
1922
2.
  Agustín Sancho
1922
1923
3.
  Antonín Fivébr
1923
1927
4.
  Randolph Galloway
1931
1933
5.
  Jack Greenwell
1933
1934
6.
  Antonín Fivébr
1934
1935
7.
  Andrés Balsa
1935
1936
8.
  Ramón Encinas
1939
1942
9.
  Leopoldo Costa
1942
1943
10.
  Eduardo Cubells
1943
1946
11.
  Luis Pasarín
1946
1948
12.
  Jacinto Quincoces
1948
1954
13.
  Carlos Iturraspe
1954
1956
14.
  Luis Miró
1956
1958
15.
  Jacinto Quincoces
1958
1959
16.
  Otto Bumbel
1959
1960
17.
  Domènec Balmanya
1960
1962
18.
  Alejandro Scopelli
1962
1963
19.
  Bernadino Eladiran
1963
1964
20.
  Edmundo Suárez
1964
1965
21.
  Sabino Barinaga
1965
1966
22.
  Edmundo Suárez
1966
1968
23.
  Joseíto
1968
1969
24.
  Salvador Artigas
1969
1970
25.
  Enrique Buqué
1969
1970
26.
  Alfredo Di Stéfano
1970
1974
Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
27.
  Milovan Ćirić
1974
1975
28.
  Dragoljub Milošević
1975
1975
29.
  Manolo Mestre
1975
1976
30.
  Heriberto Herrera
1976
1977
31.
  Manolo Mestre
1977
1977
32.
  Marcel Domingo
1977
1979
33.
  Bernadino Eladiran
1979
1979
34.
  Alfredo Di Stéfano
1979
1980
35.
  Bernadino Eladiran
1980
1982
36.
  Manolo Mestre
1982
1982
37.
  Miljan Miljanić
1982
1983
38.
  Koldo Aguirre
1983
1983
39.
  Francisco García Gómez
1983
1984
40.
  Roberto Gil
1984
1985
41.
  Rubén Óscar Valdez
1985
1986
42.
  Alfredo Di Stéfano
1986
1988
43.
  Roberto Gil
1988
1988
44.
  Víctor Espárrago
1988
1991
45.
  Guus Hiddink
1991
1993
46.
  Francisco Real
1993
1993
47.
  Héctor Núñez
1993
1994
48.
  José Manuel Rielo
1994
1994
49.
  Guus Hiddink
1994
1994
50.
  Carlos Alberto Parreira
1994
1995
51.
  José Manuel Rielo
1995
1995
Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
52.
  Luis Aragonés
1995
1996
53.
  José Manuel Rielo
1996
1996
54.
  Jorge Valdano
1996
1997
55.
  Claudio Ranieri
1997
1999
56.
  Héctor Cúper
1999
2001
57.
  Rafael Benítez
2001
2004
58.
  Claudio Ranieri
2004
2005
59.
  Antonio López Habas
2005
2005
60.
  Quique Sánchez Flores
2005
2007
61.
  Óscar Fernández
2007
2007
62.
  Ronald Koeman
2007
2008
63.
  Voro
2008
2008
64.
  Unai Emery
2008
2012
65.
  Mauricio Pellegrino
2012
2012
66.
  Ernesto Valverde
2012
2013
67.
  Miroslav Đukić
2013
2013
68.
  Juan Antonio Pizzi
2013
2014
69.
  Nuno Espírito Santo
2014
2015
70.
  Voro
2015
2015
71.
  Gary Neville
2015
2016
72.
  Pako Ayestarán
2016
2016
73.
  Voro
2016
2016
74.
  Cesare Prandelli
2016
2016
75.
  Voro
2016
2017
76.
  Marcelino
2017
urzęduje

PrezesiEdytuj

  • Octavio Augusto Milego Díaz – 1919–1922
  • Alfredo Aigües Ponce – 1922
  • Francisco Vidal Muñoz – 1922
  • Ramón Leonarte Ribera – 1922–1924
  • Francisco Romeu Zarandieta – 1924
  • Pablo Verdeguer Comes – 1924–1925
  • Facundo Pascual Quilis – 1925–1929
  • Juan Giménez Cánovas – 1929–1932
  • Manuel García del Moral – 1932–1933
  • Adolfo Royo Soriano – 1933–1935
  • Francisco Almenar Quinzá – 1935–1936
  • Luis Casanova Giner – 1936
  • Alfredo Giménez Buesa – 1939–1940
  • Luis Casanova Giner – 1940–1959
  • Vicente Iborra Gil – 1959–1961
  • Julio de Miguel i Martínez de Bujanda – 1961–1973
  • Francisco Ros Casares – 1973–1975
  • Alfredo Corral Cervera – 1976
  • José Ramos Costa – 1976–1983
  • José Barrachina – 1983
  • Vicente Tormo Alfonso – 1983–1986
  • Pedro Cortés García – 1986
  • Arturo Tuzón Gil – 1986–1993
  • José Domingo – 1990
  • Melchor Hoyos Pérez – 1993–1994
  • Francisco Roig Alfonso – 1994–1997
  • Pedro Cortés García – 1997–2001
  • Jaime Ortí Ruiz – 2001–2004
  • Juan Bautista Soler – 2004–2008
  • Agustín Morera – 2008
  • Vicente Soriano – 2008–2009
  • Manuel Llorente – 2009-2013
  • Amadeo Salvo – 2013 - 2015
  • Lay Hoon Chan - 2015 -

Hymn klubuEdytuj

¡Amunt València!

És un equip de primera
nostre València Club de Futbol
que lluita per a defendre
en totes bandes nostres colors
En el Camp de l'Algirós
ja començàrem a demostrar
que era una bona manera
per a València representar

Amunt València, Visca el València,
és el millor
Amunt València, Visca el València
del nostre cor
Units com sempre
els valencianistes et seguirem
en cada estadi per a què triomfes
t'animarem

En la capital del Túria
és el València qui vist de blanc
i defén la camiseta
ple de coratge per a guanyar
En Mestalla continuarem
sempre esforçant-se
per a triomfar
i les glòries arribaren
i en competència continuaran

Amunt València, Visca el València,
és el millor
Amunt València, Visca el València,
del nostre cor.
Units com sempre
els valencianistes et seguirem,
en cada estadi perquè triomfes
t'animarem

SponsorzyEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj