Otwórz menu główne

Nornik długoogonowy

gatunek gryzonia

Nornik długoogonowy[2] (Microtus longicaudus) – gatunek gryzonia z rodziny chomikowatych, występujący na zachodzie Ameryki Północnej od Nowego Meksyku po Alaskę[3].

Nornik długoogonowy
Microtus longicaudus[1]
Merriam, 1888
Nornik długoogonowy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd myszokształtne
Nadrodzina myszowe
Rodzina chomikowate[2]
Podrodzina karczowniki[2]
Rodzaj nornik[2]
Gatunek Nornik długoogonowy[2]
Podgatunki
  • Microtus longicaudus longicaudus
  • Microtus longicaudus coronarius
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Spis treści

PokrewieństwoEdytuj

Gatunek został opisany naukowo w 1888 roku przez C.H. Merriama. Znane są dwa podgatunki, nominatywny (M. l. longicaudus) i M. l. coronarius występujący na Coronation Island u wybrzeży Alaski[3][1]. Jest on wciąż czasem uznawany za odrębny gatunek[4].

BiologiaEdytuj

Zwierzęta te zamieszkują różnorodne środowiska, od gęstych lasów szpilkowych po tundrę piętra alpejskiego, tereny półpustynne, doliny rzek i obrzeża lasów. Nie unika także miejsc takich jak kopalnie odkrywkowe czy pogorzeliska. Zjadają zielone części roślin, nasiona, jagody i grzyby; zimą mogą jeść wewnętrzną warstwę kory drzew i krzewów[3].

Są aktywne cały rok, na Alasce głównie nocą. Rozród na Alasce i w Idaho ma miejsce od połowy czerwca do połowy września, w Nevadzie od maja do października. Samice z Alaski w ciągu roku rodzą do dwóch miotów, w Albercie do czterech. W miocie jest typowo 4–5 młodych. Zwierzęta te rzadko żyją dłużej niż rok[3][5].

Samce norników długoogonowych są nieco większe od samic. Gryzonie te mierzą 155-202 mm długości, masa ciała zawiera się od 36 do 59 gramów[5].

PopulacjaEdytuj

Nornik długoogonowy jest uznawany za gatunek najmniejszej troski, jest pospolity, ma duży zasięg i nie są znane zagrożenia dla tego gatunku. Występują duże wahania populacji, częste u nornikowatych. Typowo występuje od 5 do 16 osobników na hektar, w szczycie gęstość może przekroczyć 40 os./ha[3].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Microtus longicaudus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d e Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 235-239. ISBN 978-83-88147-15-9.
  3. a b c d e f Microtus longicaudus. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  4. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Microtus longicaudus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2015-01-19]
  5. a b Long-tailed Vole. W: North American Mammals [on-line]. Muzeum Historii Naturalnej w Waszyngtonie. [dostęp 2015-01-19].