Otwórz menu główne

Radostów Pierwszy

wieś w województwie łódzkim

Radostów Pierwszywieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie wieruszowskim, w gminie Czastary.

Radostów Pierwszy
wieś
Państwo  Polska
Województwo  łódzkie
Powiat wieruszowski
Gmina Czastary
Liczba ludności (2006) 280
Strefa numeracyjna 62
Kod pocztowy 98-410
Tablice rejestracyjne EWE
SIMC 0196180
Położenie na mapie gminy Czastary
Mapa lokalizacyjna gminy Czastary
Radostów Pierwszy
Radostów Pierwszy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Radostów Pierwszy
Radostów Pierwszy
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Radostów Pierwszy
Radostów Pierwszy
Położenie na mapie powiatu wieruszowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu wieruszowskiego
Radostów Pierwszy
Radostów Pierwszy
Ziemia51°13′21″N 18°18′36″E/51,222500 18,310000

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kaliskiego.

HistoriaEdytuj

Radostów został założony w 1299 roku i wchodził w tzw. "klucz łubnicki". W 1299 roku Ubysław nadał Michałowi sołectwo w Radostowie celem lokowania wsi na prawie średzkim na 40 łanach. W 1303 Ubysław, kasztelan kaliski, nadał Radostów klasztorowi w Ołoboku W 1356 konwent ołobocki dał osadnikom 10 lat wolnizny. W 1518 roku Radostów podlegał pod powiat wielkopolski, a w 1520 roku pod parafię Łubnice. W okresie międzywojennym w Radostowie znajdowała się komenda Korpusu Ochrony Pogranicza[potrzebny przypis] granicy polsko-niemieckiej. Podczas II wojny światowej Niemcy spalili część zabudowań oraz zmienili nazwę wsi na Ristau. We wschodniej części dawnego budynku KOP zorganizowali posterunek żandarmerii. Część zachodnia przeznaczona była na mieszkania żandarmów. Na posterunku zamordowano ogółem 26 mieszkańców okolicznych wsi. Przy budynku stoi pomnik upamiętniający ofiary tej zbrodni. W 1999 roku obchodzono 700-lecie istnienia miejscowości. W okresie międzywojennym stacjonował w miejscowości komisariat Straży Granicznej[1].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Marek Jabłonowski, Bogusław Polak: Polskie formacje graniczne 1918−1839. Dokumenty organizacyjne, wybór źródeł. Tom II. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Politechniki Koszalińskiej, 1999, s. 180. ISBN 83-87424-77-3.

BibliografiaEdytuj