Otwórz menu główne

Sasha Strunin

piosenkarka polska

Sasha Strunin, właściwie Aleksandra Igoriewna Strunina[a] (ur. 27 października 1989 w Leningradzie) – polska piosenkarka pochodzenia rosyjskiego; członkini Stowarzyszenia Artystów Wykonawców Utworów Muzycznych i Słowno-Muzycznych (SAWP)[10].

Sasha Strunin
Ilustracja
Sasha Strunin (2010)
Imię i nazwisko Aleksandra Igoriewna Strunina
Pseudonim Sasha Strunin, Alexandra Strunin
Data i miejsce urodzenia 27 października 1989
Leningrad
Typ głosu mezzosopran[1]
Gatunki pop[2], muzyka elektroniczna[3], jazz[4]
Zawód piosenkarka
Aktywność od 2005
Wydawnictwo Sony Music, Believe Digital[5], Agencja Muzyczna Polskiego Radia, Soliton
Powiązania Gary Guthman
Zespoły
The Jet Set (2005–2008)
Podpis Aleksandra Igoriewna Strunina
Strona internetowa

Popularność zyskała dzięki występom w zespole The Jet Set (2005–2008), z którym wydała jeden album studyjny zatytułowany Just Call Me (2006) i reprezentowała Polskę z utworem „Time to Party” w 52. Konkursie Piosenki Eurowizji (2007).

W 2009 rozpoczęła solową działalność muzyczną i wydała popowy album Sasha. Po zakończeniu jego promocji ograniczyła swoją obecność w mediach i rozpoczęła poszukiwanie nowego kierunku muzycznego, wydając w międzyczasie niezależną EP-kę Stranger (2013) z muzyką elektroniczną. W 2015 nawiązała współpracę z trębaczem jazzowym i kompozytorem Garym Guthmanem, z którym nagrała dwa albumy studyjne utrzymane w stylistyce jazzowej: Woman in Black (2016) i Autoportrety (2019).

Z wykształcenia fotograf, Strunin zajmuje się również tworzeniem sztuk wizualnych. Ponadto wzięła udział w kilku projektach aktorskich, między innymi grając w serialach Pierwsza miłość (2010) i Na Wspólnej (2018).

ŻyciorysEdytuj

Dzieciństwo i wykształcenieEdytuj

Na pewno moi rodzice mieli ogromny wpływ na to, że dziś jestem piosenkarką. Już mając dziesięć lat powiedziałam im, że chcę śpiewać. Wybrałam jednak muzykę rozrywkową, a nie operową, uważałam bowiem, że klasyka daje znacznie mniej możliwości kreacyjnych. Chciałam mieć szeroki warsztat, śpiewać różne gatunki, a nie tylko kompozycje barokowe.
– Sasha Strunin, „Dziennik Polski”, 2017[11]

Urodziła się 27 października 1989 w Leningradzie (obecnie Petersburg), jako jedyne dziecko śpiewaków operowych: Rosjanina Igora Strunina i Ukrainki Wity Nikołajenko[12][13]. Poza korzeniami rosyjskimi i ukraińskimi ma również korzenie polskie i białoruskie[14]. Jej prababcia pochodziła z polskiej rodziny szlacheckiej Stankiewiczów, dziadek ze strony ojca był fotografem i reżyserem teatralnym, zaś babcia, Nelli, aktorką teatralną[15][16].

Przez pierwsze dwa lata życia mieszkała u babci na Ukrainie[15]. W 1992 wraz z rodzicami, którzy otrzymali angaż w Teatrze Wielkim im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu, przeprowadziła się do Poznania[13][15]. W jednym z wywiadów wyznała, że pomimo swojego pochodzenia, uważa się za Polkę: „Czuję się Polką, myślę po polsku, to mój pierwszy język. Miałam trzy lata, jak tu przyjechałam. Tu się wychowałam, tu chodziłam do przedszkola, szkoły. Moja babcia jest Polką i była bardzo szczęśliwa, gdy tu wróciliśmy, jako rodzina”[6]. Piosenkarka została wychowana w wierze prawosławnej[17].

W 2002 rozpoczęła naukę w poznańskim gimnazjum nr 22, a w 2008 zdała maturę w tamtejszym IV Prywatnym Liceum Ogólnokształcącym[2][12][18][19]. Decyzję o wyborze liceum prywatnego podjęła, gdyż wymagała indywidualnego toku nauczania, aby móc pogodzić naukę z karierą[14][18]. W latach szkolnych uczęszczała do podstawowej szkoły muzycznej, gdzie uczyła się gry na pianinie[20]. Pobierała również lekcje śpiewu u Marzeny Osiewicz oraz dodatkowe lekcje języka angielskiego i niemieckiego[12][21]. W 2009 rozpoczęła studia licencjackie na Wydziale Fotografii Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu (od 2010 Uniwersytet Artystyczny), które ukończyła w 2013[18][22][23]. Jej praca dyplomowa pod tytułem Viscera została zaprezentowana podczas wystawy Podświadomość zdarzeń w Galerii Spokojna przy warszawskiej ASP 23 października 2013[7][24].

Kariera muzycznaEdytuj

Jako małe dziecko wystąpiła w kilku spektaklach, debiutując w przedstawieniu operowym w wieku dwóch lat[6][25]. Od dziecięcych lat brała udział w przeglądach i festiwalach muzycznych, podczas których była nagradzana[14]. W 2003 na 10. Festiwalu Piosenki Angielskiej w Brzegu wygrała w kategorii dziecięcej wykonaniem utworu „When You Told Me You Loved Me” z repertuaru Jessiki Simpson[26][27]. W 2005 wzięła udział w czwartej edycji talent show Idol, emitowanego w telewizji Polsat. Odpadła w jednym z odcinków półfinałowych, w którym zajęła trzecie miejsce w głosowaniu widzów po zaśpiewaniu „Była lubow” z repertuaru Waleriji[28][29].

 
Sasha Strunin w trakcie występu podczas „Dnia Otwartego TVP”, 9 września 2007

W grudniu 2005 została wokalistką zespołu The Jet Set[30]. W jednym z wywiadów opowiedziała o okolicznościach, w jakich została do niego zaangażowana:

Moja pani profesor zaprosiła na lekcję producenta, który szukał młodej wokalistki. Powiedziała mu, że uczy dziewczynę, która jest doświadczona w śpiewaniu festiwalowym i przerosła już konkursy wokalne dla młodzieży [...] Producent przyszedł na lekcję i poprosił, żebym coś zaśpiewała. Wybrałam piosenkę Céline Dion i usłyszałam: „Dobrze, to my się widzimy za tydzień, przyjdź z rodzicami” [...] Okazało się, że powstaje nowy zespół i że może to być coś fajnego. Tak pojawiło się Jet Set[31].

Początkowo w skład zespołu wchodził również Tray (Tracy Spencer Shipp), pochodzący z Chicago raper, który z The Jet Set zrealizował trzy utwory[30][32][33]. W połowie 2006 zastąpił go brytyjski wokalista i raper David Junior Serame[20][30]. W swojej twórczości duet wykorzystywał gatunki muzyczne, takie jak R&B, pop, dance i rap i wzorował się m.in. na amerykańskiej grupie The Black Eyed Peas[18][20]. Po raz pierwszy publicznie wystąpili w styczniu 2006 w polskich eliminacjach do 51. Konkursu Piosenki EurowizjiPiosenka dla Europy 2006; z piosenką „How Many People” zajęli trzecie miejsce[34]. 24 lipca 2006 wydali debiutancki album studyjny zatytułowany Just Call Me, który przez pięć tygodni notowany był na liście pięćdziesięciu najlepiej sprzedających się płyt w Polsce, docierając do 35. miejsca[35]. Album sprzedał się w nakładzie przekraczającym 15 tysięcy egzemplarzy i uzyskał status złotej płyty[36][37]. We wrześniu 2006 z utworem „Just Call Me” The Jet Set zajął drugie miejsce w polskich eliminacjach do konkursu Sopot Festival 2006[13]. W lutym 2007 ponownie wzięli udział w polskich preselekcjach eurowizyjnych, tym razem z piosenką „Time to Party”, z którą zajęli pierwsze miejsce, zostając reprezentantem Polski w 52. Konkursie Piosenki Eurowizji w Helsinkach[38]. W ramach promocji odbyli minitrasę po Europie[13]. 10 maja wystąpili z czternastym numerem startowym w półfinale konkursu i zdobyli 75 punktów, plasując się na 14. miejscu, nie zapewniającym awansu do finału[39][40]. 17 czerwca 2007 podczas 44. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu (KFPP) otrzymali Superjedynkę w kategorii Przebój roku za utwór „Time to Party”[13]. W tym roku zostali nagrodzeni również statuetkami VIVA Comet i Eska Music Awards, obie w kategorii Zespół roku[13].

1 stycznia 2009 zespół oficjalnie zakończył działalność, był bowiem w zamierzeniu projektem stworzonym, aby nagrać jedną płytę[13][21]. Po rozwiązaniu grupy Strunin podpisała solowy kontrakt fonograficzny z wytwórnią Sony Music[13]. W trakcie prac nad debiutanckim albumem nagrała utwór „Emely” w duecie ze szwedzkim piosenkarzem Dannym[41]. W czerwcu 2009 wydała pierwszy solowy singel „To nic kiedy płyną łzy”, który notowany był w pierwszej piątce polskiej listy airplay[42]. Z piosenką brała udział w głosowaniu o awans do krajowego etapu Konkursu Sopot Festival 2009, jednak ostatecznie uplasowała się poza pierwszą piątką premiowaną występem podczas festiwalu[43]. 21 września 2009 wydała pierwszy solowy album studyjny pt. Sasha, nad którym pracowała od drugiej połowy 2008[13]. Nagrania na wydawnictwie zostały zaliczone do nurtu muzyki popularnej z elementami R&B[2]. Z albumem dotarła do 25. miejsca listy stu najlepiej sprzedających się płyt we wrześniu 2009 w Polsce[44]. W listopadzie zaprezentowała drugi singel promujący wydawnictwo, „Zaczaruj mnie ostatni raz[45]. Kilka lat później w jednym z wywiadów wyznała, że nie utożsamiała się z repertuarem z płyty, ale była zobowiązana kontraktem do nagrywania materiału narzuconego jej przez wytwórnię płytową[6]. W grudniu otrzymała nominację do nagród Telekamery 2010 w kategorii Muzyka[46].

Na początku 2010 wraz z kilkoma innymi polskimi wykonawcami nagrała utwór „Muzyki moc” z okazji 10-lecia stacji telewizyjnej Viva Polska[47]. W tym okresie uzyskała również dwie nominacje do nagród Złote Dzioby w kategoriach Odkrycie roku oraz Przebój roku za „To nic kiedy płyną łzy”[48]. Dodatkowo za ten utwór otrzymała nominację do Mikrofonów Popcornu w kategorii Przebój polski[49]. W 2010 skupiła się głównie na aktorstwie oraz koncertowaniu, wydając w tym roku jedynie ostatnie dwa single z albumu Sasha: „Ucisz moje serce” oraz „Chcę zatrzymać czas”[50][51].

W maju 2011 zakończyła współpracę z dotychczasową wytwórnią płytową oraz menedżmentem, rozpoczynając niezależną działalność muzyczną[52]. Zaczęła eksperymentować z różnymi stylami muzycznymi, jak również samodzielnie komponować i pisać teksty swoich piosenek[53][54]. Wraz z producentem muzycznym Andrzejem Prymuszewskim założyła firmę producencko-menedżerską A.S Music Production; jej działalność została jednak wkrótce zawieszona[52][55]. We wrześniu 2011 wydała singel „Game Over”, natomiast w czerwcu kolejnego roku opublikowała utwór „Overrated Men”[56][57]. Do czerwca 2013, wspólnie z The Jet Set oraz solowo, sprzedała prawie 30 tysięcy płyt i zagrała ponad 300 koncertów[54].

1 lipca 2013 wystąpiła jako support przed koncertem francuskiej wokalistki Zaz w warszawskiej Hali Koło, prezentując kilka nowych piosenek zwiastujących jej autorski album Viscera[58]. 29 października 2013 wydała cyfrowo EP-kę pt. Stranger, będącą zapowiedzią tej płyty[5]. Na minialbumie połączyła muzykę elektroniczną z elementami jazzu, psychodelii, operowego śpiewu i muzyki etnicznej[3]. Poza czterema zawartymi na wydawnictwie piosenkami, materiał zrealizowany na płytę Viscera nie został ostatecznie opublikowany. W grudniu 2013 Strunin wzięła udział w nagraniu piosenki świątecznej oraz teledysku pod tytułem „Magia Świąt” w ramach projektu reALICJA[b]. 6 czerwca 2014 miała wziąć udział w konkursie SuperDebiuty na 51. KFPP w Opolu, jednak „w wyniku naruszenia zapisów regulaminowych koncertu” została zdyskwalifikowana[c][61]. 27 listopada zaśpiewała w Teatrze Wielkim w Warszawie podczas gali zorganizowanej z okazji 25-lecia Pracodawców RP, w której uczestniczyli między innymi ówczesny prezydent Polski Bronisław Komorowski oraz były prezydent Polski Lech Wałęsa[62].

 
Sasha Strunin w trakcie występu podczas otwarcia klubu Blu, 1 lutego 2017

W 2015 rozpoczęła pracę nad nowym materiałem na drugi solowy album studyjny[62]. Do współpracy zaprosiła amerykańskiego trębacza jazzowego i kompozytora Gary’ego Guthmana, który jest autorem wszystkich kompozycji na płycie[63][64]. W ramach przygotowań do nagrania albumu szkoliła się w śpiewie jazzowym poprzez wykonywanie standardów tego gatunku, zaczynając od „Misty” w wykonaniu Sary Vaughan[6][65]. 31 grudnia 2015 w szczecińskiej Filharmonii im. Mieczysława Karłowicza zagrała pierwszy z serii koncertów z Gary Guthman Quartet[5]. 14 października 2016, nakładem Agencji Muzycznej Polskiego Radia wydała drugi solowy album studyjny pt. Woman in Black[4]; zawartą na nim muzykę określiła mianem „jazz noir” – jazz inspirowany filmami kryminalnymi z lat 40. i 50. XX wieku (kino noir)[66]. Album promowany był przez tytułowy singel[67]. 14 lutego 2017 w Studio Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego Strunin zagrała koncert promocyjny płyty[68]. W sierpniu wzięła udział w Międzynarodowym Konkursie Jazzowym dla Muzyków Śpiewających, który odbył się w Żorach w ramach 9. festiwalu „Voicingers”[69]. W grudniu opublikowała piosenkę „Nie mów mi nie” – polskojęzyczną wersję utworu „Don’t Tell Me No” z płyty Woman in Black z tekstem przetłumaczonym przez Domana Nowakowskiego[70].

21 czerwca 2019 wydała trzeci album studyjny pt. Autoportrety, który ukazał się nakładem wytwórni Soliton. Wydawnictwo złożyło się na jazzowe kompozycje Guthmana do wierszy autorstwa Mirona Białoszewskiego[71]. Za album otrzymała nominację do nagrody Koryfeusz Muzyki Polskiej w kategorii Odkrycie roku[72].

Pozostała działalnośćEdytuj

Przed rozpoczęciem kariery muzycznej Strunin zajmowała się modelingiem. Związana była wtedy z agencją modelek „Elite” i pracowała między innymi w Paryżu i Japonii[55].

W 2008 uczestniczyła w piątej edycji reality show TV4 Big Brother z udziałem gwiazd[73]. Na własne życzenie opuściła „Dom Wielkiego Brata”, tłumacząc swoją decyzję zobowiązaniami zawodowymi, które uniemożliwiały jej dalsze uczestnictwo w show[74].

W 2010 dołączyła do obsady serialu Polsatu Pierwsza miłość, w którym wcielała się w postać piosenkarki Kaliny Świętochowskiej[75][76]. Łącznie wystąpiła w 26 odcinkach, wyemitowanych w okresie od maja do września 2010[76]. W 2010 zagrała również w etiudzie filmowej Natalii Kostenko Koniec świata, użyczyła swojego głosu jednej z bohaterek gry na PlayStation 3 TV Superstars oraz wzięła udział w programie tanecznym Królowie Densfloru stacji Viva Polska[77][78][79].

W 2011 została twarzą odzieżowej firmy GAVEL na sezon jesień-zima 2011/2012[80]. W 2018 zagrała w dwóch serialach stacji TVN: Na Wspólnej oraz Pułapka, wcielając się kolejno w rolę piosenkarki Nataszy Morozowej oraz w epizodyczną rolę sprzedawczyni[76].

Tworzy sztuki wizualne, takie jak teledyski czy sesje zdjęciowe[6][9].

Życie prywatneEdytuj

W kwietniu 2017 publicznie ogłosiła swoje zaręczyny z producentem muzycznym Markiem Piotrem Szumskim[6][81].

Wizerunek medialny i odbiórEdytuj

 
Sasha Strunin w trakcie występu podczas półfinału Konkursu Piosenki Eurowizji 2007 w Helsinkach

Na początku jej kariery muzycznej „decyzje wizerunkowe były podejmowane przez management”[6]. Piosenkarka, stylizowana na „wampa”, często poddawana była krytyce ze względu na zbyt wyzywający wizerunek, uznawany przez niektórych oceniających za niestosowny do jej młodego wieku[82]. Również wypowiedzi artystki spotykały się z negatywnym odbiorem. Dziennikarz Jakub Żulczyk, komentując jedną z wypowiedzi piosenkarki w artykule dla „Wprost”, napisał: „Sasha Strunin to śliczna dziewczyna [...] Chyba czasami lepiej być ślicznym i milczącym”[83].

W trakcie trwania programu Big Brother, w którym brała udział w 2008, była częstym tematem medialnych publikacji. Szeroko komentowana była wówczas jej relacja z bokserem Marcinem Najmanem, czy rzekome porwanie piosenkarki przez jej ojca z „Domu Wielkiego Brata” i wywiezienie na Syberię, czemu zaprzeczyła[6].

Strunin brała udział w rozbieranych sesjach zdjęciowych, dwukrotnie pojawiając się na okładce czasopisma „CKM” (w 2008 i 2011)[84]. W 2008 została jedną z laureatek zorganizowanego przez ten magazyn plebiscytu na najseksowniejszą Polkę wszech czasów[85]. W tym samym roku została również wybrana ulubionym nastoletnim wykonawcą przez użytkowników serwisu Interia.pl[86]. Trzykrotnie (2007–2009) znalazła się także na corocznej liście najpopularniejszych Polek „TOPolki” serwisu Wirtualna Polska, najwyższą zajmując szóstą pozycję[87].

Po zakończeniu promocji płyty Sasha ograniczyła swoją obecność w mediach[88]. Zmieniła również swój wizerunek na bardziej stonowany, korespondujący z nowym kierunkiem muzycznym, jaki obrała[89]. W jej strojach scenicznych zaczęła przeważać czerń, nawiązująca do tytułu oraz estetyki oprawy wizualnej jej drugiej solowej płyty Woman in Black (Kobieta w czerni), utrzymanej w stylu amerykańskich filmów noir z lat 40[14][90]. Zapytana o swój wcześniejszy „kontrowersyjny image wyzwolonej nastolatki” odpowiedziała: „kiedy miałam szesnaście lat, wychodzenie na scenę w różowych szortach i brokatowych topach było jak najbardziej na miejscu. Tak samo ubierały się wtedy moje rówieśniczki w Stanach [...]. I to miało takie być: bardzo amerykańskie, prowokujące, odważne. Kiedyś Christina Aguilera też miała brzuszek na wierzchu, dziś nie wychodzi tak na scenę. Tak samo ze mną. Dlatego nie uważam, że to było kontrowersyjne – a raczej urocze”[14].

DyskografiaEdytuj

FilmografiaEdytuj

Rok Tytuł Rola Uwagi
2010 Pierwsza miłość Kalina Świętochowska 26 odcinków[d]
Koniec świata Oliwia etiuda szkolna
2018 Na Wspólnej Natasza Morozowa 17 odcinków[e]
Pułapka sprzedawczyni odc. 2

Gry komputeroweEdytuj

Rok Tytuł Rola
2010 TV Superstars Bella

Nagrody i nominacjeEdytuj

Rok Konkurs Kategoria Rezultat
2010 Mikrofony Popcornu 2009 Przebój polski („To nic kiedy płyną łzy”) Nominacja[49]
Telekamery 2010 Muzyka Nominacja[46]
Złote Dzioby 2009 Przebój roku („To nic kiedy płyną łzy”) Nominacja[48]
Odkrycie roku Nominacja[48]
2011 VIVA Comet 2011 Najlepsze na VIVA-TV.pl (VIVA i Przyjaciele – „Muzyki moc”) Wygrana[91]
2019 Koryfeusz Muzyki Polskiej 2019 Odkrycie roku Nominacja[72]

UwagiEdytuj

  1. Aleksandra Igoriewna Strunina (ros. Александра Игоревна Струнина) od początku swojej kariery występuje jako Sasha Strunin. W języku rosyjskim Sasha (poprawna pisownia w języku polskim: Sasza) jest zdrobnieniem od imienia Aleksandra, a jego polskojęzycznym odpowiednikiem jest Ola[6]. Strunin, nazwisko którym piosenkarka posługuje się publicznie, nie jest prawidłową transkrypcją jej nazwiska z języka rosyjskiego. Jego poprawnym przełożeniem na język polski jest Strunina[7]. Igoriewna jest natomiast tzw. imieniem odojcowskim i funkcjonuje jako drugie imię wokalistki. Przez pewien okres (2013–2014) występowała jako Alexandra Strunin[8]. Swoje projekty wizualne nadal sygnuje tym imieniem i nazwiskiem[9].
  2. Dochód ze sprzedaży utworu „Magia Świąt” przeznaczony został na leczenie oraz rehabilitację aktorki Alicji Borkowskiej, która w listopadzie 2013 doznała udaru mózgu[59].
  3. Ówczesny regulamin konkursu głosił, że dopuszcza się do niego wykonawców, którzy dotychczas wydali tylko jedną płytę (solowo czy z zespołem)[60].
  4. Odcinki: 1112, 1114, 1116–1120, 1122–1125, 1127–1128, 1130–1133, 1135–1138, 1140–1144[76].
  5. Odcinki: 2674–2675, 2677, 2680, 2682, 2691–2692, 2697–2698, 2702–2703, 2706, 2712–2713, 2729, 2734, 2750[76].

PrzypisyEdytuj

  1. Sasha Strunin & Gary Guthman Jazz Show!. Oficjalna strona powiatu jarosławskiego, 2018-02-07. [dostęp 2018-02-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-02-15)].
  2. a b c Sasha – Sasha Strunin. Wirtualna Polska. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-04)].
  3. a b „Viscera” – EP-ka Alexandry Strunin pod koniec października. Onet.pl, 2013-10-25. [dostęp 2013-10-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  4. a b Woman in Black. Polskie Radio. [dostęp 2016-10-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  5. a b c Biografia. Oficjalna strona Sashy Strunin. [dostęp 2017-03-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-03-24)].
  6. a b c d e f g h i Kasia Nowakowska: Sasha Strunin wraca na scenę. „Miałam wrażenie, że oszukuję publiczność”. Gazeta.pl. [dostęp 2017-01-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  7. a b Autorzy. Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu. [dostęp 2014-06-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-14)].
  8. Alexandra Strunin pokazuje „Wnętrzności”. Interia.pl, 2013-10-23. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  9. a b Alexandra Strunin (ang.). Tumblr. [dostęp 2016-01-08].
  10. Artyści SAWP. Stowarzyszenie Artystów Wykonawców Utworów Muzycznych i Słowno-Muzycznych. [dostęp 2018-05-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-29)].
  11. Paweł Gzyl: Sasha Strunin: Musiałam dorosnąć do śpiewania jazzu. „Dziennik Polski”, 2017-08-17. [dostęp 2017-12-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-03)].
  12. a b c Aleksandra Strunin – Sasza. Interia.pl. [dostęp 2005-10-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-10-15)].
  13. a b c d e f g h i Kim jest Sasha?. Codzienna Gazeta Muzyczna, 2009-07-28. [dostęp 2017-12-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-20)].
  14. a b c d e Paweł Gzyl. Sasha Strunin, kobieta w czerni: płynie w niej polska i rosyjska krew. „Gazeta Krakowska”. Nr 58/2017, s. 18, 2017-03-10. Polska Press. ISSN 1898-3138. 
  15. a b c The Jet Set: Biografia. Interia.pl. [dostęp 2015-04-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  16. Biogram. Oficjalna strona Sashy Strunin. [dostęp 2019-09-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-09-20)].
  17. Sasha Strunin: Święta w styczniu. Interia.pl, 2011-12-24. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  18. a b c d Tomasz Gawiński. Szukamy ciągu dalszego – Nie jestem lolitką. „Angora”. Nr 48/2013, s. 56–57, 2013-12-01. Wydawnictwo Westa-Druk. ISSN 0867-8162. 
  19. Marta Kaźmierska: Rozmowa z Sashą, poznanianką, która będzie reprezentowała Polskę w konkursie Eurowizji. „Gazeta Wyborcza”, 2007-02-05. [dostęp 2016-09-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  20. a b c The Jet Set – Biografia. Wirtualna Polska. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-10)].
  21. a b Bogdan Fabiański: Wywiady: Bogdan Fabiański rozmawia z Sashą Strunin. fabianski.com.pl, październik 2009. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  22. Sasha: Trzeba marzyć. Interia.pl, 2009-09-10. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  23. Sasha Strunin z materiałem „Woman In Black” na 10. Festiwalu Filmów Rosyjskich Sputnik nad Polską. Wybieram Kulturę, 2016-10-27. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  24. Galeria Spokojna zachłyśnięta Podświadomością zdarzeń. O.pl, 2013-11-02. [dostęp 2015-03-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  25. Michał Jośko: Życie jest zbyt krótkie na celebryckie ścianki oraz banalny pop! Oto nowa, lepsza Sasha Strunin. NaTemat.pl, 2019-07-14. [dostęp 2019-08-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-04)].
  26. X Festiwal Piosenki Angielskiej Brzeg 2003. fpabrzeg.pl. [dostęp 2013-08-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  27. Aleksandra Strunin wraca w nowej odsłonie. „Głos Wielkopolski”, 2013-12-20. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  28. W teatrze. Interia.pl, 2005-03-23. [dostęp 2005-04-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-04-04)].
  29. III grupa – Karolina i Nina. Interia.pl, 2005-04-09. [dostęp 2005-04-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-04-15)].
  30. a b c The Jet Set. RMF FM. [dostęp 2013-03-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  31. „Nie wystarczy występ w Mam Talent, by pokochała cię cała Polska” (rozmowa z Sashą Strunin). Wirtualna Polska, 2009-09-18. s. 1/2. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-21)].
  32. Debiut byłego wokalisty The Jet Set. Interia.pl, 2007-02-17. [dostęp 2014-06-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  33. The Jet Set: Naprawdę wielki duet. Interia.pl, 2006-10-01. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-12)].
  34. Piosenka Dla Europy 2006. Eurowizja.Info. [dostęp 2014-09-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-15)].
  35. Just Call Me by The Jet Set (ang.). Acharts.co. [dostęp 2017-11-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-11-24)].
  36. Regulamin przyznawania wyróżnień. ZPAV. [dostęp 2014-09-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-24)].
  37. Złote płyty CD (przyznane w 2007 roku). ZPAV. [dostęp 2014-09-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  38. The Jet Set pojedzie na Eurowizję!. Onet.pl, 2007-02-03. [dostęp 2013-03-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  39. Eurovision Song Contest 2007 Semi-Final (ang.). eurovision.tv. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-13)].
  40. Trzeba zmienić Eurowizję!. Interia.pl, 2007-05-15. [dostęp 2013-03-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  41. Danny & Sasha – nadchodzi dlugooczekiwana premiera duetu. Wirtualna Polska, 2009-03-05. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-20)].
  42. Nowa płyta Sashy. Polki.pl. [dostęp 2014-12-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-02)].
  43. 46. Międzynarodowy Sopot Festival – znamy uczestników. Onet.pl, 2009-06-02. [dostęp 2014-07-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-02)].
  44. 13 pierwszych miejsc = 13 nowości. Codzienna Gazeta Muzyczna, 2009-10-23. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  45. Romantyczny apel Sashy. Interia.pl, 2009-11-24. [dostęp 2014-06-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  46. a b Ewa Farna, Sasha czy Piasek?. Interia.pl, 2009-12-07. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  47. 12 polskich artystów w piosence „Muzyki Moc” na 10-lecie Viva Polska. Onet.pl, 2010-01-26. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-05-29)].
  48. a b c Złote Dzioby 2009 dla Chylińskiej, Farny i Piasecznego. Wirtualne Media, 2010-02-24. [dostęp 2016-10-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  49. a b Mikrofony Popcornu 2009. „Popcorn”. Nr 1/2010, s. 8–9, 2009-12-22. Axel Springer Polska. ISSN 1230-8137. 
  50. Ucisz Moje Serce (Acoustic Version) – Single by Sasha Strunin (ang.). iTunes Store. [dostęp 2014-06-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  51. Chce Zatrzymac Czas – Single by Sasha Strunin (ang.). iTunes Store. [dostęp 2014-06-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  52. a b Sasha Strunin. Muzzo.pl. [dostęp 2017-07-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-28)].
  53. Czy rok 2012 będzie należał do Sashy Strunin?. Wirtualna Polska, 2012-02-17. s. 2/6 „Ambitna i niezależna”. [dostęp 2013-05-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-06-25)].
  54. a b Aleksandra Strunin wraca na scenę. Onet.pl, 2013-06-27. [dostęp 2013-07-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  55. a b Biografia. Oficjalna strona Sashy Strunin. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-28)].
  56. Sasha: Koniec gry!. Interia.pl, 2011-09-07. [dostęp 2015-01-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-01)].
  57. Sasha Strunin nie do poznania. Interia.pl, 2012-06-20. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  58. Alexandra Strunin jako support podczas koncertu ZAZ. Modern-Technology.pl, 2013-06-15. [dostęp 2013-07-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-07-03)].
  59. Przyjaciele dla Alicji Borkowskiej. Interia.pl, 2013-12-19. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  60. Sasha Strunin: Wielki powrót! Zobacz jak się zmieniła!. muzotakt.pl. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-15)].
  61. Zmiana występujących w koncercie SuperDebiuty. festiwalopole.com. [dostęp 2014-05-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  62. a b Biografia. Oficjalna strona Sashy Strunin. [dostęp 2016-01-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-17)].
  63. Drogi słuchaczu. Oficjalna strona Sashy Strunin. [dostęp 2016-01-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-01-08)].
  64. Sasha Strunin: Kobieta w czerni. Interia.pl, 2016-10-13. [dostęp 2019-09-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-09-28)].
  65. Sasha Strunin: babcia zaraziła mnie miłością do Ameryki lat 30.. Polskie Radio, 2016-10-23. [dostęp 2017-12-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-19)].
  66. Powrót Sashy Strunin po latach nieobecności: Okres poszukiwań. Interia.pl, 2016-10-27. [dostęp 2017-01-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  67. Premiera radiowa singla „Woman In black". Wywrota.pl, 2016-09-22. [dostęp 2016-09-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  68. „Woman In Black” na Walentynki. „Jazz Forum”. [dostęp 2017-02-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-02-12)].
  69. Muzyka, kreatywność i ekspresja – przed nami festiwal Voicingers. Oficjalna strona miasta Żory, 2017-07-27. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-28)].
  70. Sasha Strunin i „Nie mów mi nie!”. Interia.pl, 2017-12-20. [dostęp 2017-12-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-20)].
  71. Rafał Garszczyński: Sasha Strunin – Autoportrety. „Jazz Forum”, 2019-06-10. [dostęp 2019-06-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-28)].
  72. a b Znamy nominowanych do nagrody Koryfeusz Muzyki Polskiej 2019. koryfeusz.org.pl, 2019-09-13. [dostęp 2019-09-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-09-20)].
  73. Sasha Strunin w programie Big Brother. dlaStudenta.pl, 2008-02-15. [dostęp 2014-07-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  74. Wykradli ją Wielkiemu Bratu!!!. Interia.pl, 2008-04-01. [dostęp 2016-11-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  75. Sasha Strunin we Wrocławiu. „Gazeta Krakowska”, 2010-04-06. [dostęp 2017-07-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-11-24)].
  76. a b c d e Sasha Strunin. FilmPolski.pl. [dostęp 2017-01-17].
  77. Maria Seweryn na końcu świata z Sorry Boys. Wirtualna Polska, 2011-03-01. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-18)].
  78. Sasha Strunin gwiazdą „TV Superstars”. Onet.pl, 2010-08-11. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  79. Kto zostanie królem densfloru?. Interia.pl, 2010-10-22. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-02)].
  80. Sasha Strunin twarzą kampanii polskiej marki Gavel na sezon jesień-zima 2011/12. lamode.info, 2011-06-13. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-13)].
  81. Anna Popek, Tomasz Mandes (red.), Wywiad z Sashą Strunin i Andrzejem Młynarczykiem (Dzień dobry, Polsko!), TVP1, 28 kwietnia 2017 [dostęp 2017-08-28] [zarchiwizowane z adresu 2017-07-16].
  82. Kim jest Sasha z The Jet Set?. Interia.pl, 2007-02-07. [dostęp 2017-07-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-09)].
  83. Jakub Żulczyk: Głos Polski. „Wprost”, 2011-07-24. [dostęp 2017-07-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-09)].
  84. Sasha Strunin – kiedyś i dziś. „CKM”, 2012-12-05. [dostęp 2017-07-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-10)].
  85. Livingroom by Mebelplast na 10-leciu magazynu „CKM”. Biznes.meble.pl, 2008-07-15. [dostęp 2017-07-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-09)].
  86. Sasha Waszą faworytką!. Interia.pl, 2008-09-04. [dostęp 2017-07-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-09)].
  87. TOPolki 2007. Wirtualna Polska. [dostęp 2014-08-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-19)].
    TOPolki 2008. Wirtualna Polska. [dostęp 2014-10-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-07)].
    TOPolki 2009. Wirtualna Polska. [dostęp 2014-08-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-05-04)].
  88. Artystyczna podróż Sashy Strunin. All About Life, 2017-03-16. [dostęp 2017-12-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-18)].
  89. Sasha Strunin śpiewała w The Jet Set. Po latach wraca z materiałem solo. Jej wygląd bardzo się zmienił. Chillizet, 2017-08-31. [dostęp 2017-08-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-31)].
  90. Blondynka w czerni. Warszawa.pl, 2017-02-17. [dostęp 2017-12-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-18)].
  91. Nagrody Viva Comet 2011 rozdane!. Wirtualna Polska, 2011-02-24. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-19)].

Linki zewnętrzneEdytuj