Sasha Strunin

piosenkarka polska

Sasha Strunin, właściwie Aleksandra Igoriewna Strunina[a] (ur. 27 października 1989 w Leningradzie) – polska piosenkarka pochodzenia rosyjskiego; członkini Stowarzyszenia Artystów Wykonawców Utworów Muzycznych i Słowno-Muzycznych (SAWP)[9].

Sasha Strunin
Ilustracja
Sasha Strunin (2010)
Imię i nazwisko Aleksandra Igoriewna Strunina
Pseudonim Sasha Strunin, Alexandra Strunin
Data i miejsce urodzenia 27 października 1989
Leningrad
Typ głosu mezzosopran[1]
Gatunki pop[2], muzyka elektroniczna[3], jazz[4]
Zawód piosenkarka
Aktywność od 2005
Wydawnictwo Sony Music, Believe Digital[3], Agencja Muzyczna Polskiego Radia, Soliton
Powiązania Gary Guthman
Zespoły
The Jet Set (2005–2008)
Faksymile
Strona internetowa

Popularność zyskała dzięki występom w zespole The Jet Set (2005–2008), z którym wydała jeden album studyjny zatytułowany Just Call Me (2006) i reprezentowała Polskę z utworem „Time to Party” w 52. Konkursie Piosenki Eurowizji (2007).

W 2009 rozpoczęła solową działalność muzyczną i wydała popowy album Sasha zawierający przebój „To nic kiedy płyną łzy”. Po zakończeniu jego promocji ograniczyła swoją obecność w mediach i rozpoczęła poszukiwanie nowego kierunku muzycznego, czego efektem była wydana niezależnie w 2013 EP-ka Stranger z muzyką elektroniczną. W 2015 nawiązała współpracę z trębaczem jazzowym i kompozytorem Garym Guthmanem, z którym nagrała dwa albumy studyjne utrzymane w stylistyce jazzowej: Woman in Black (2016) i Autoportrety (2019).

Z wykształcenia fotograf, Strunin zajmuje się również tworzeniem sztuk wizualnych. Ponadto wzięła udział w kilku projektach aktorskich, między innymi grając w serialach Pierwsza miłość (2010) i Na Wspólnej (2018).

ŻyciorysEdytuj

Dzieciństwo i wykształcenieEdytuj

Na pewno moi rodzice mieli ogromny wpływ na to, że dziś jestem piosenkarką. Już mając dziesięć lat powiedziałam im, że chcę śpiewać. Wybrałam jednak muzykę rozrywkową, a nie operową, uważałam bowiem, że klasyka daje znacznie mniej możliwości kreacyjnych. Chciałam mieć szeroki warsztat, śpiewać różne gatunki, a nie tylko kompozycje barokowe.

Sasha Strunin, „Dziennik Polski”, 2017[10]

Urodziła się 27 października 1989 w Leningradzie (obecnie Petersburg), jako jedyne dziecko śpiewaków operowych: Rosjanina Igora Strunina i Ukrainki Wity Nikołajenko[11][12]. Poza korzeniami rosyjskimi i ukraińskimi ma również korzenie polskie i białoruskie[13]. Jej prababcia pochodziła z polskiej rodziny szlacheckiej Stankiewiczów, dziadek ze strony ojca był fotografem i reżyserem teatralnym, zaś babcia, Nelli, aktorką teatralną[14][15].

Przez pierwsze dwa lata życia mieszkała u babci na Ukrainie[14]. W 1992 wraz z rodzicami, którzy otrzymali angaż w Teatrze Wielkim im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu, przeprowadziła się do Poznania[12][14]. W jednym z wywiadów wyznała, że pomimo swojego pochodzenia, uważa się za Polkę: „Czuję się Polką, myślę po polsku, to mój pierwszy język. Miałam trzy lata, jak tu przyjechałam. Tu się wychowałam, tu chodziłam do przedszkola, szkoły. Moja babcia jest Polką i była bardzo szczęśliwa, gdy tu wróciliśmy, jako rodzina”[5]. Strunin została wychowana w wierze prawosławnej[16].

W 2002 rozpoczęła naukę w poznańskim gimnazjum nr 22, a w 2008 zdała maturę w tamtejszym IV Prywatnym Liceum Ogólnokształcącym[2][11][17][18]. Decyzję o wyborze liceum prywatnego podjęła, gdyż wymagała indywidualnego toku nauczania, aby móc pogodzić naukę z karierą[13][17]. W latach szkolnych uczęszczała do podstawowej szkoły muzycznej, gdzie uczyła się gry na pianinie[19]. Pobierała również lekcje śpiewu u Marzeny Osiewicz oraz dodatkowe lekcje języka angielskiego i niemieckiego[11][20]. W 2009 rozpoczęła studia licencjackie na Wydziale Fotografii Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu (od 2010 Uniwersytet Artystyczny), które ukończyła w 2013[17][21][22]. Jej praca dyplomowa pod tytułem Viscera została zaprezentowana podczas wystawy Podświadomość zdarzeń w Galerii Spokojna przy warszawskiej ASP 23 października 2013[6][23].

Kariera muzycznaEdytuj

Jako małe dziecko wystąpiła w kilku spektaklach, debiutując w przedstawieniu operowym w wieku dwóch lat[5][24]. Od dziecięcych lat brała udział w przeglądach i festiwalach muzycznych, podczas których była nagradzana[13]. W 2003 na 10. Festiwalu Piosenki Angielskiej w Brzegu wygrała w kategorii dziecięcej wykonaniem utworu „When You Told Me You Loved Me” z repertuaru Jessiki Simpson[25][26]. W 2005 wzięła udział w czwartej edycji talent show Idol, emitowanego w telewizji Polsat. Odpadła w jednym z odcinków półfinałowych, w którym zajęła trzecie miejsce w głosowaniu widzów po zaśpiewaniu „Była lubow” z repertuaru Waleriji[27][28].

 
Sasha Strunin w trakcie występu podczas „Dnia Otwartego TVP”, 9 września 2007

W grudniu 2005 została wokalistką zespołu The Jet Set[29]. W jednym z wywiadów opowiedziała o okolicznościach, w jakich została do niego zaangażowana:

Moja pani profesor zaprosiła na lekcję producenta, który szukał młodej wokalistki. Powiedziała mu, że uczy dziewczynę, która jest doświadczona w śpiewaniu festiwalowym i przerosła już konkursy wokalne dla młodzieży [...] Producent przyszedł na lekcję i poprosił, żebym coś zaśpiewała. Wybrałam piosenkę Céline Dion i usłyszałam: „Dobrze, to my się widzimy za tydzień, przyjdź z rodzicami” [...] Okazało się, że powstaje nowy zespół i że może to być coś fajnego. Tak pojawiło się Jet Set[30].

Początkowo w skład zespołu wchodził również Tray (Tracy Spencer Shipp), pochodzący z Chicago raper, który z The Jet Set zrealizował trzy utwory[29][31][32]. W połowie 2006 zastąpił go brytyjski wokalista i raper David Junior Serame[19][29]. W swojej twórczości duet wykorzystywał gatunki muzyczne, takie jak R&B, pop, dance i rap i wzorował się m.in. na amerykańskiej grupie The Black Eyed Peas[17][19]. Po raz pierwszy publicznie wystąpili w styczniu 2006 w polskich eliminacjach do 51. Konkursu Piosenki EurowizjiPiosenka dla Europy 2006; z piosenką „How Many People” zajęli trzecie miejsce[33]. 24 lipca 2006 wydali debiutancki album studyjny zatytułowany Just Call Me, który przez pięć tygodni notowany był na liście pięćdziesięciu najlepiej sprzedających się płyt w Polsce, docierając do 35. miejsca[34]. Album sprzedał się w nakładzie przekraczającym 15 tysięcy egzemplarzy i uzyskał status złotej płyty[35][36]. We wrześniu 2006 z utworem „Just Call Me” The Jet Set zajął drugie miejsce w polskich eliminacjach do konkursu Sopot Festival 2006[12]. W lutym 2007 ponownie wzięli udział w polskich preselekcjach eurowizyjnych, tym razem z piosenką „Time to Party”, z którą zajęli pierwsze miejsce, zostając reprezentantem Polski w 52. Konkursie Piosenki Eurowizji w Helsinkach[37]. W ramach promocji odbyli minitrasę po Europie[12]. 10 maja wystąpili z czternastym numerem startowym w półfinale konkursu i zdobyli 75 punktów, plasując się na 14. miejscu, nie zapewniającym awansu do finału[38][39]. 17 czerwca 2007 podczas 44. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu (KFPP) otrzymali Superjedynkę w kategorii Przebój roku za utwór „Time to Party”[12]. W tym roku zostali nagrodzeni również statuetkami VIVA Comet i Eska Music Awards, obie w kategorii Zespół roku[12].

1 stycznia 2009 zespół oficjalnie zakończył działalność, był bowiem w zamierzeniu projektem stworzonym, aby nagrać jedną płytę[12][20]. Po rozwiązaniu grupy Strunin podpisała solowy kontrakt fonograficzny z wytwórnią Sony Music[12]. W trakcie prac nad debiutanckim albumem nagrała utwór „Emely” w duecie ze szwedzkim piosenkarzem Dannym[40]. W czerwcu 2009 wydała pierwszy solowy singel „To nic kiedy płyną łzy”, który notowany był w pierwszej piątce polskiej listy airplay[41]. Z piosenką brała udział w głosowaniu o awans do krajowego etapu Konkursu Sopot Festival 2009, jednak ostatecznie uplasowała się poza pierwszą piątką premiowaną występem podczas festiwalu[42]. 21 września 2009 wydała pierwszy solowy album studyjny pt. Sasha, nad którym pracowała od drugiej połowy 2008[12]. Nagrania na wydawnictwie zostały zaliczone do nurtu muzyki popularnej z elementami R&B[2]. Z albumem dotarła do 25. miejsca listy stu najlepiej sprzedających się płyt we wrześniu 2009 w Polsce[43]. W listopadzie zaprezentowała drugi singel promujący wydawnictwo, „Zaczaruj mnie ostatni raz[44]. Kilka lat później w jednym z wywiadów wyznała, że nie utożsamiała się z repertuarem z płyty, ale była zobowiązana kontraktem do nagrywania materiału narzuconego jej przez wytwórnię płytową[5]. W grudniu otrzymała nominację do nagród Telekamery 2010 w kategorii Muzyka[45].

Na początku 2010 wraz z kilkoma innymi polskimi wykonawcami nagrała utwór „Muzyki moc” z okazji 10-lecia stacji telewizyjnej Viva Polska[46]. W tym okresie uzyskała również dwie nominacje do nagród Złote Dzioby w kategoriach Odkrycie roku oraz Przebój roku za „To nic kiedy płyną łzy”[47]. Dodatkowo za ten utwór otrzymała nominację do Mikrofonów Popcornu w kategorii Przebój polski[48]. W 2010 skupiła się głównie na aktorstwie oraz koncertowaniu, wydając w tym roku jedynie ostatnie dwa single z albumu Sasha: „Ucisz moje serce” oraz „Chcę zatrzymać czas”[49][50].

W maju 2011 zakończyła współpracę z dotychczasową wytwórnią płytową oraz menedżmentem, rozpoczynając niezależną działalność muzyczną[51]. Zaczęła eksperymentować z różnymi stylami muzycznymi, jak również samodzielnie komponować i pisać teksty swoich piosenek[52][53]. Chcąc mieć pełną kontrolę nad swoją karierą, wraz z producentem Andrzejem Prymuszewskim założyła firmę producencko-menedżerską A.S Music Production, pod szyldem której we wrześniu 2011 wydała singel „Game Over[51][54][55]. W czerwcu 2012 opublikowała kolejny premierowy utwór zatytułowany „Overrated Men”[56]. Do czerwca 2013, wspólnie z The Jet Set oraz solowo, sprzedała prawie 30 tysięcy płyt i zagrała ponad 300 koncertów[53].

1 lipca 2013 wystąpiła jako support przed koncertem francuskiej wokalistki Zaz w warszawskiej Hali Koło, prezentując kilka nowych piosenek zwiastujących jej autorski album Viscera[57]. 29 października 2013 wydała cyfrowo EP-kę pt. Stranger, będącą zapowiedzią tej płyty[3][58]. Na minialbumie połączyła muzykę elektroniczną z elementami jazzu, psychodelii, operowego śpiewu i muzyki etnicznej[3]. Poza czterema zawartymi na wydawnictwie piosenkami, materiał zrealizowany na płytę Viscera nie został ostatecznie opublikowany. W grudniu 2013 Strunin wzięła udział w nagraniu piosenki świątecznej oraz teledysku pod tytułem „Magia Świąt” w ramach projektu reALICJA[b]. 6 czerwca 2014 miała wziąć udział w konkursie SuperDebiuty na 51. KFPP w Opolu, jednak z powodu złamania regulaminu została zdyskwalifikowana[c][61].

 
Sasha Strunin w trakcie występu podczas otwarcia klubu Blu, 1 lutego 2017

W 2015 rozpoczęła pracę nad nowym materiałem na drugi solowy album studyjny[62]. Do współpracy zaprosiła amerykańskiego trębacza jazzowego i kompozytora Gary’ego Guthmana, który jest autorem wszystkich kompozycji na płycie[63][64]. W ramach przygotowań do nagrania albumu szkoliła się w śpiewie jazzowym poprzez wykonywanie standardów tego gatunku, zaczynając od „Misty” w wykonaniu Sary Vaughan[5][65]. 14 października 2016 nakładem Agencji Muzycznej Polskiego Radia wydała drugi solowy album studyjny pt. Woman in Black[4]; zawartą na nim muzykę określiła mianem „jazz noir” – jazz inspirowany filmami kryminalnymi z lat 40. i 50. XX wieku (kino noir)[66]. Album promowany był przez tytułowy singel[67]. 14 lutego 2017 w Studio Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego Strunin zagrała koncert promocyjny płyty[68]. W grudniu opublikowała piosenkę „Nie mów mi nie” – polskojęzyczną wersję utworu „Don’t Tell Me No” z płyty Woman in Black z tekstem przetłumaczonym przez Domana Nowakowskiego[69].

21 czerwca 2019 wydała trzeci album studyjny pt. Autoportrety, który ukazał się nakładem wytwórni Soliton. Wydawnictwo złożyło się na jazzowe kompozycje Guthmana do wierszy autorstwa Mirona Białoszewskiego[70]. Za ten album była nominowana do nagrody Koryfeusz Muzyki Polskiej w kategorii Odkrycie roku[71].

Pozostała działalnośćEdytuj

Przed rozpoczęciem kariery muzycznej Strunin zajmowała się modelingiem. Poprzez konkurs „Elite Model Look” nawiązała półtoraroczną współpracę z agencją modelek Elite, która zakończyła się, kiedy Strunin dołączyła do zespołu The Jet Set[72]. W ramach kontraktu pracowała między innymi w Paryżu i Japonii[54].

W 2008 uczestniczyła w piątej edycji reality show TV4 Big Brother z udziałem gwiazd[73]. Na własne życzenie opuściła „Dom Wielkiego Brata”, tłumacząc swoją decyzję zobowiązaniami zawodowymi, które uniemożliwiały jej dalsze uczestnictwo w show[74].

W 2010 dołączyła do obsady serialu Polsatu Pierwsza miłość, w którym wcielała się w postać piosenkarki Kaliny Świętochowskiej[75][76]. Łącznie wystąpiła w 26 odcinkach, wyemitowanych w okresie od maja do września 2010[76]. W 2010 zagrała również w etiudzie filmowej Natalii Kostenko Koniec świata, użyczyła swojego głosu jednej z bohaterek gry na PlayStation 3 TV Superstars oraz wzięła udział w programie tanecznym Królowie Densfloru stacji Viva Polska[77][78][79].

W 2018 zagrała w dwóch serialach stacji TVN: Na Wspólnej i Pułapka, wcielając się kolejno w rolę piosenkarki Nataszy Morozowej oraz w epizodyczną rolę sprzedawczyni[76]. 24 listopada 2019 na deskach Basenu Artystycznego Warszawskiej Opery Kameralnej miał miejsce jej debiut teatralny w musicalu List z Warszawy Gary’ego Guthmana i Domana Nowakowskiego w reżyserii Natalii Kozłowskiej, w którym gra Alicję[80][81][82]. Małgorzata Komorowska doceniła jej występ, pisząc że „w śpiewie najlepiej z całej obsady prezentowała musicalowy styl”[83].

Tworzy sztuki wizualne, takie jak teledyski czy sesje zdjęciowe[5][8].

Życie prywatneEdytuj

W 2017 publicznie ogłosiła swoje zaręczyny z producentem muzycznym Markiem Piotrem Szumskim[5][84][85].

Wizerunek medialny i odbiórEdytuj

 
Sasha Strunin w trakcie występu podczas półfinału Konkursu Piosenki Eurowizji 2007 w Helsinkach

Na początku jej kariery muzycznej „decyzje wizerunkowe były podejmowane przez management”[5]. Piosenkarka, stylizowana na „wampa”, często poddawana była krytyce ze względu na zbyt wyzywający wizerunek, uznawany przez niektórych oceniających za niestosowny do jej młodego wieku[86]. Również jej wypowiedzi spotykały się z negatywnym odbiorem. Dziennikarz Jakub Żulczyk, komentując jedną z wypowiedzi piosenkarki w artykule dla „Wprost”, napisał: „Sasha Strunin to śliczna dziewczyna [...] Chyba czasami lepiej być ślicznym i milczącym”[87].

W trakcie trwania programu Big Brother, w którym brała udział w 2008, była częstym tematem medialnych publikacji. Szeroko komentowana była wówczas jej relacja z bokserem Marcinem Najmanem, czy rzekome porwanie przez jej ojca z „Domu Wielkiego Brata” i wywiezienie na Syberię, czemu zaprzeczyła[5].

Strunin brała udział w rozbieranych sesjach zdjęciowych, dwukrotnie pojawiając się na okładce czasopisma „CKM” (w 2008 i 2011)[88]. W 2008 została jedną z laureatek zorganizowanego przez ten magazyn plebiscytu na najseksowniejszą Polkę wszech czasów[89]. W tym samym roku została również wybrana ulubionym nastoletnim wykonawcą przez użytkowników serwisu Interia.pl[90]. Trzykrotnie (2007–2009) znalazła się także na corocznej liście najpiękniejszych kobiet polskiego show-biznesu „TOPolki” serwisu Wirtualna Polska, najwyższą zajmując szóstą pozycję[91].

Po zakończeniu promocji płyty Sasha ograniczyła obecność w mediach[92]. Zmieniła również wizerunek na bardziej stonowany, korespondujący z nowym kierunkiem muzycznym, jaki obrała[93]. W jej strojach scenicznych zaczęła przeważać czerń, nawiązująca do tytułu oraz estetyki oprawy wizualnej jej drugiej solowej płyty Woman in Black (Kobieta w czerni), utrzymanej w stylu amerykańskich filmów noir z lat 40[13][94]. Zapytana o wcześniejszy „kontrowersyjny image wyzwolonej nastolatki” w 2017 odpowiedziała: „kiedy miałam szesnaście lat, wychodzenie na scenę w różowych szortach i brokatowych topach było jak najbardziej na miejscu. Tak samo ubierały się wtedy moje rówieśniczki w Stanach [...]. I to miało takie być: bardzo amerykańskie, prowokujące, odważne. Kiedyś Christina Aguilera też miała brzuszek na wierzchu, dziś nie wychodzi tak na scenę. Tak samo ze mną. Dlatego nie uważam, że to było kontrowersyjne – a raczej urocze”[13].

DyskografiaEdytuj

Osobny artykuł: Dyskografia Sashy Strunin.

FilmografiaEdytuj

Rok Tytuł Rola Uwagi
2010 Pierwsza miłość Kalina Świętochowska 26 odcinków[d]
Koniec świata Oliwia etiuda szkolna
2018 Na Wspólnej Natasza Morozowa 17 odcinków[e]
Pułapka sprzedawczyni odc. 2

Gry komputeroweEdytuj

Rok Tytuł Rola
2010 TV Superstars Bella

TeatrEdytuj

Rok Sztuka Rola
2019 List z Warszawy Alicja

Nagrody i nominacjeEdytuj

Rok Konkurs Kategoria Rezultat
2010 Mikrofony Popcornu 2009 Przebój polski („To nic kiedy płyną łzy”) Nominacja[48]
Telekamery 2010 Muzyka Nominacja[45]
Złote Dzioby 2009 Przebój roku („To nic kiedy płyną łzy”) Nominacja[47]
Odkrycie roku Nominacja[47]
2011 VIVA Comet 2011 Najlepsze na VIVA-TV.pl (VIVA i Przyjaciele – „Muzyki moc”) Wygrana[95]
2019 Koryfeusz Muzyki Polskiej 2019 Odkrycie roku Nominacja[71]

UwagiEdytuj

  1. Aleksandra Igoriewna Strunina (ros. Александра Игоревна Струнина) od początku swojej kariery występuje jako Sasha Strunin. W języku rosyjskim Sasha (poprawna pisownia w języku polskim: Sasza) jest zdrobnieniem od imienia Aleksandra, a jego polskojęzycznym odpowiednikiem jest Ola[5]. Strunin, nazwisko którym posługuje się publicznie, nie jest prawidłową transkrypcją jej nazwiska z języka rosyjskiego. Jego poprawnym przełożeniem na język polski jest Strunina[6]. Igoriewna jest natomiast tzw. imieniem odojcowskim i funkcjonuje jako jej drugie imię. Przez pewien okres (2013–2014) występowała jako Alexandra Strunin[7]. Swoje projekty wizualne nadal sygnuje tym imieniem i nazwiskiem[8].
  2. Dochód ze sprzedaży utworu „Magia Świąt” przeznaczony został na leczenie oraz rehabilitację aktorki Alicji Borkowskiej, która w listopadzie 2013 doznała udaru mózgu[59].
  3. Ówczesny regulamin konkursu głosił, że dopuszcza się do niego wykonawców, którzy dotychczas wydali tylko jedną płytę (solowo czy z zespołem)[60].
  4. Odcinki: 1112, 1114, 1116–1120, 1122–1125, 1127–1128, 1130–1133, 1135–1138, 1140–1144[76].
  5. Odcinki: 2674–2675, 2677, 2680, 2682, 2691–2692, 2697–2698, 2702–2703, 2706, 2712–2713, 2729, 2734, 2750[76].

PrzypisyEdytuj

  1. Sasha Strunin & Gary Guthman Jazz Show!. Oficjalna strona powiatu jarosławskiego, 2018-02-07. [dostęp 2018-02-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-02-15)].
  2. a b c Sasha – Sasha Strunin. Wirtualna Polska. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-04)].
  3. a b c d „Viscera” – EP-ka Alexandry Strunin pod koniec października. Onet.pl, 2013-10-25. [dostęp 2013-10-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  4. a b Woman in Black. Polskie Radio. [dostęp 2016-10-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  5. a b c d e f g h i Kasia Nowakowska: Sasha Strunin wraca na scenę. „Miałam wrażenie, że oszukuję publiczność”. Gazeta.pl. [dostęp 2017-01-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  6. a b Autorzy. Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu. [dostęp 2014-06-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-14)].
  7. Alexandra Strunin pokazuje „Wnętrzności”. Interia.pl, 2013-10-23. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  8. a b Alexandra Strunin (ang.). Tumblr. [dostęp 2016-01-08].
  9. Artyści SAWP. Stowarzyszenie Artystów Wykonawców Utworów Muzycznych i Słowno-Muzycznych. [dostęp 2018-05-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-29)].
  10. Paweł Gzyl: Sasha Strunin: Musiałam dorosnąć do śpiewania jazzu. „Dziennik Polski”, 2017-08-17. [dostęp 2017-12-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-03)].
  11. a b c Aleksandra Strunin – Sasza. Interia.pl. [dostęp 2005-10-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-10-15)].
  12. a b c d e f g h i Kim jest Sasha?. Codzienna Gazeta Muzyczna, 2009-07-28. [dostęp 2017-12-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-20)].
  13. a b c d e Paweł Gzyl. Sasha Strunin, kobieta w czerni: płynie w niej polska i rosyjska krew. „Gazeta Krakowska”. Nr 58/2017, s. 18, 2017-03-10. Polska Press. ISSN 1898-3138. 
  14. a b c The Jet Set: Biografia. Interia.pl. [dostęp 2015-04-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  15. Biogram. Oficjalna strona Sashy Strunin. [dostęp 2019-09-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-09-20)].
  16. Sasha Strunin: Święta w styczniu. Interia.pl, 2011-12-24. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  17. a b c d Tomasz Gawiński. Szukamy ciągu dalszego – Nie jestem lolitką. „Angora”. Nr 48/2013, s. 56–57, 2013-12-01. Wydawnictwo Westa-Druk. ISSN 0867-8162. 
  18. Marta Kaźmierska: Rozmowa z Sashą, poznanianką, która będzie reprezentowała Polskę w konkursie Eurowizji. „Gazeta Wyborcza”, 2007-02-05. [dostęp 2016-09-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  19. a b c The Jet Set – Biografia. Wirtualna Polska. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-10)].
  20. a b Bogdan Fabiański: Wywiady: Bogdan Fabiański rozmawia z Sashą Strunin. fabianski.com.pl, październik 2009. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  21. Sasha: Trzeba marzyć. Interia.pl, 2009-09-10. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  22. Sasha Strunin z materiałem „Woman In Black” na 10. Festiwalu Filmów Rosyjskich Sputnik nad Polską. Wybieram Kulturę, 2016-10-27. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  23. Galeria Spokojna zachłyśnięta Podświadomością zdarzeń. O.pl, 2013-11-02. [dostęp 2015-03-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  24. Michał Jośko: Życie jest zbyt krótkie na celebryckie ścianki oraz banalny pop! Oto nowa, lepsza Sasha Strunin. NaTemat.pl, 2019-07-14. [dostęp 2019-08-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-04)].
  25. X Festiwal Piosenki Angielskiej Brzeg 2003. fpabrzeg.pl. [dostęp 2013-08-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  26. Aleksandra Strunin wraca w nowej odsłonie. „Głos Wielkopolski”, 2013-12-20. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  27. W teatrze. Interia.pl, 2005-03-23. [dostęp 2005-04-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-04-04)].
  28. III grupa – Karolina i Nina. Interia.pl, 2005-04-09. [dostęp 2005-04-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-04-15)].
  29. a b c The Jet Set. RMF FM. [dostęp 2013-03-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  30. „Nie wystarczy występ w Mam Talent, by pokochała cię cała Polska” (rozmowa z Sashą Strunin). Wirtualna Polska, 2009-09-18. s. 1/2. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-21)].
  31. Debiut byłego wokalisty The Jet Set. Interia.pl, 2007-02-17. [dostęp 2014-06-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  32. The Jet Set: Naprawdę wielki duet. Interia.pl, 2006-10-01. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-12)].
  33. Piosenka Dla Europy 2006. Eurowizja.Info. [dostęp 2014-09-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-15)].
  34. Just Call Me by The Jet Set (ang.). Acharts.co. [dostęp 2017-11-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-11-24)].
  35. Regulamin przyznawania wyróżnień. ZPAV. [dostęp 2014-09-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-24)].
  36. Złote płyty CD (przyznane w 2007 roku). ZPAV. [dostęp 2014-09-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  37. The Jet Set pojedzie na Eurowizję!. Onet.pl, 2007-02-03. [dostęp 2013-03-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  38. Eurovision Song Contest 2007 Semi-Final (ang.). eurovision.tv. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-13)].
  39. Trzeba zmienić Eurowizję!. Interia.pl, 2007-05-15. [dostęp 2013-03-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  40. Danny & Sasha – nadchodzi dlugooczekiwana premiera duetu. Wirtualna Polska, 2009-03-05. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-20)].
  41. Nowa płyta Sashy. Polki.pl. [dostęp 2014-12-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-02)].
  42. 46. Międzynarodowy Sopot Festival – znamy uczestników. Onet.pl, 2009-06-02. [dostęp 2014-07-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-02)].
  43. 13 pierwszych miejsc = 13 nowości. Codzienna Gazeta Muzyczna, 2009-10-23. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  44. Romantyczny apel Sashy. Interia.pl, 2009-11-24. [dostęp 2014-06-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  45. a b Ewa Farna, Sasha czy Piasek?. Interia.pl, 2009-12-07. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  46. 12 polskich artystów w piosence „Muzyki Moc” na 10-lecie Viva Polska. Onet.pl, 2010-01-26. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-05-29)].
  47. a b c Złote Dzioby 2009 dla Chylińskiej, Farny i Piasecznego. Wirtualne Media, 2010-02-24. [dostęp 2016-10-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  48. a b Mikrofony Popcornu 2009. „Popcorn”. Nr 1/2010, s. 8–9, 2009-12-22. Axel Springer Polska. ISSN 1230-8137. 
  49. Ucisz Moje Serce (Acoustic Version) – Single by Sasha Strunin (ang.). iTunes Store. [dostęp 2014-06-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  50. Chce Zatrzymac Czas – Single by Sasha Strunin (ang.). iTunes Store. [dostęp 2014-06-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  51. a b Sasha Strunin. Muzzo.pl. [dostęp 2017-07-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-28)].
  52. Czy rok 2012 będzie należał do Sashy Strunin?. Wirtualna Polska, 2012-02-17. s. 2/6 „Ambitna i niezależna”. [dostęp 2013-05-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-06-25)].
  53. a b Aleksandra Strunin wraca na scenę. Onet.pl, 2013-06-27. [dostęp 2013-07-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  54. a b Biografia. Oficjalna strona Sashy Strunin. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-28)].
  55. Sasha: Koniec gry!. Interia.pl, 2011-09-07. [dostęp 2015-01-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-01)].
  56. Sasha Strunin nie do poznania. Interia.pl, 2012-06-20. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  57. Alexandra Strunin jako support podczas koncertu ZAZ. Modern-Technology.pl, 2013-06-15. [dostęp 2013-07-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-07-03)].
  58. Stranger – EP by Alexandra Strunin (ang.). iTunes Store. [dostęp 2017-07-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-10)].
  59. Przyjaciele dla Alicji Borkowskiej. Interia.pl, 2013-12-19. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  60. Sasha Strunin: Wielki powrót! Zobacz jak się zmieniła!. muzotakt.pl. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-15)].
  61. Zmiana występujących w koncercie SuperDebiuty. festiwalopole.com. [dostęp 2014-05-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  62. Biografia. Oficjalna strona Sashy Strunin. [dostęp 2016-01-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-17)].
  63. Drogi słuchaczu. Oficjalna strona Sashy Strunin. [dostęp 2016-01-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-01-08)].
  64. Sasha Strunin: Kobieta w czerni. Interia.pl, 2016-10-13. [dostęp 2019-09-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-09-28)].
  65. Sasha Strunin: babcia zaraziła mnie miłością do Ameryki lat 30.. Polskie Radio, 2016-10-23. [dostęp 2017-12-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-19)].
  66. Powrót Sashy Strunin po latach nieobecności: Okres poszukiwań. Interia.pl, 2016-10-27. [dostęp 2017-01-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  67. Premiera radiowa singla „Woman In black". Wywrota.pl, 2016-09-22. [dostęp 2016-09-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  68. „Woman In Black” na Walentynki. „Jazz Forum”. [dostęp 2017-02-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-02-12)].
  69. Sasha Strunin i „Nie mów mi nie!”. Interia.pl, 2017-12-20. [dostęp 2017-12-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-20)].
  70. Rafał Garszczyński: Sasha Strunin – Autoportrety. „Jazz Forum”, 2019-06-10. [dostęp 2019-06-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-28)].
  71. a b Dziś poznamy laureatów nagrody Koryfeusz Muzyki Polskiej 2019. Polskie Radio, 2019-10-01. [dostęp 2019-11-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-11-22)].
  72. Agnieszka Saracyn-Rozbicka: Sasha Strunin: Biorę z życia ile się da!. Polska Agencja Prasowa, 2009-10-23. [dostęp 2019-12-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-12)].
  73. Sasha Strunin w programie Big Brother. dlaStudenta.pl, 2008-02-15. [dostęp 2014-07-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  74. Wykradli ją Wielkiemu Bratu!!!. Interia.pl, 2008-04-01. [dostęp 2016-11-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  75. Sasha Strunin we Wrocławiu. „Gazeta Krakowska”, 2010-04-06. [dostęp 2017-07-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-11-24)].
  76. a b c d e Sasha Strunin. FilmPolski.pl. [dostęp 2017-01-17].
  77. Maria Seweryn na końcu świata z Sorry Boys. Wirtualna Polska, 2011-03-01. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-18)].
  78. Sasha Strunin gwiazdą „TV Superstars”. Onet.pl, 2010-08-11. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  79. Kto zostanie królem densfloru?. Interia.pl, 2010-10-22. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-02)].
  80. Sylwia Arlak: „List z Warszawy”. Intymny musical o dialogu polsko-żydowskim. Naszemiasto.pl, 2019-11-22. [dostęp 2019-11-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-11-22)].
  81. Sasha Strunin zadebiutowała w musicalu „List z Warszawy”. Interia.pl, 2019-12-02. [dostęp 2019-12-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-03)].
  82. List z Warszawy. Światowa prapremiera.. Oficjalna strona Warszawskiej Opery Kameralnej. [dostęp 2019-10-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-10-28)].
  83. Małgorzata Komorowska: Musical o pojednaniu Żydów i Polaków. Teatralny.pl, 2019-12-06. [dostęp 2020-01-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-01-07)].
  84. Anna Popek, Tomasz Mandes (red.), Wywiad z Sashą Strunin i Andrzejem Młynarczykiem (Dzień dobry, Polsko!), TVP1, 28 kwietnia 2017 [dostęp 2017-08-28] [zarchiwizowane z adresu 2017-07-16].
  85. Nowa Sasha Strunin. Jakie zmiany zaszły w jej życiu?. Interia.pl, 2017-08-29. [dostęp 2019-11-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-11-22)].
  86. Kim jest Sasha z The Jet Set?. Interia.pl, 2007-02-07. [dostęp 2017-07-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-09)].
  87. Jakub Żulczyk: Głos Polski. „Wprost”, 2011-07-24. [dostęp 2017-07-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-09)].
  88. Sasha Strunin – kiedyś i dziś. „CKM”, 2012-12-05. [dostęp 2017-07-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-10)].
  89. Livingroom by Mebelplast na 10-leciu magazynu „CKM”. Biznes.meble.pl, 2008-07-15. [dostęp 2017-07-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-09)].
  90. Sasha Waszą faworytką!. Interia.pl, 2008-09-04. [dostęp 2017-07-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-09)].
  91. TOPolki 2007. Wirtualna Polska. [dostęp 2014-08-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-19)].
    TOPolki 2008. Wirtualna Polska. [dostęp 2014-10-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-07)].
    TOPolki 2009. Wirtualna Polska. [dostęp 2014-08-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-05-04)].
  92. Artystyczna podróż Sashy Strunin. All About Life, 2017-03-16. [dostęp 2017-12-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-18)].
  93. Sasha Strunin śpiewała w The Jet Set. Po latach wraca z materiałem solo. Jej wygląd bardzo się zmienił. Chillizet, 2017-08-31. [dostęp 2017-08-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-31)].
  94. Blondynka w czerni. Warszawa.pl, 2017-02-17. [dostęp 2017-12-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-18)].
  95. Nagrody Viva Comet 2011 rozdane!. Wirtualna Polska, 2011-02-24. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-19)].

Linki zewnętrzneEdytuj