Stegna

wieś w województwie pomorskim
Zobacz też: Stegna w innych znaczeniach tej nazwy.

Stegna (niem. Steegen lub Kobbelgrube) – duża wieś w północnej Polsce, położona w województwie pomorskim, w powiecie nowodworskim, w gminie Stegna[3][4], na Żuławach Wiślanych, nad Zatoką Gdańską, w rejonie Mierzei Wiślanej. Wieś z przystanią morską dla rybaków (pas plaży), kąpieliskiem morskim i lokalnym węzłem drogowym (skrzyżowanie dróg wojewódzkich: nr 501 i nr 502).

Stegna
wieś
Ilustracja
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa
Państwo  Polska
Województwo  pomorskie
Powiat nowodworski
Gmina Stegna
Liczba ludności (2011) 2337[1]
Strefa numeracyjna 55
Kod pocztowy 82-103[2]
Tablice rejestracyjne GND
SIMC 0157871
Położenie na mapie gminy Stegna
Mapa lokalizacyjna gminy Stegna
Stegna
Stegna
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Stegna
Stegna
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
Stegna
Stegna
Położenie na mapie powiatu nowodworskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu nowodworskiego
Stegna
Stegna
Ziemia54°19′35″N 19°06′44″E/54,326389 19,112222

Miejscowość jest siedzibą gminy Stegna.

Według danych z 2007 r. sołectwo Stegna zamieszkiwało 2321 osób[5]. Sołectwo obejmuje tylko Stegnę[6] i obszar o powierzchni 1644 ha[5].

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie elbląskim.

W 2013 oddano do użytku prywatne lądowisko wielofunkcyjne Stegna.

HistoriaEdytuj

We wczesnym średniowieczu przebiegał w rejonie wsi szlak handlowy w kierunku Królewca. Pierwsza wzmianka o Stegnie pochodzi z 1432 r. Na terenie obecnej miejscowości znajdowały się wtedy dwie osady – jedna nad brzegiem morza, druga w okolicach kościoła. Steegen (nazwa pochodząca od „stogu” siana) była siedliskiem rybaków pomorskich, natomiast w Kobbelgrube (nazwa wywodząca się od stadniny zajmującej się hodowlą klaczy) znajdował się wzmiankowany w 1465 r. kościół.[potrzebny przypis] Pod koniec wojny trzynastoletniej, w 1465 r. przebywały tu delegacje: polska (w jej składzie zasiadał m.in. Jan Długosz) oraz krzyżacka, omawiające warunki II pokoju toruńskiego. Po I rozbiorze Polski Stegna została zaanektowana przez Prusy. W latach 1773–1918 Stegna podlegała administracji zaboru pruskiego, w 1919 r. znalazła się na terenie Wolnego Miasta Gdańska. 1 września 1939 r. została włączona do niemieckiej III Rzeszy. Wiosną 1945 r. Stegna znalazła się ponownie w Polsce.

ZabytkiEdytuj

  • Kościół parafialny pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa zbudowany w latach 1681–1683 na fundamentach jeszcze starszego, gotyckiego kościoła. Kościół z prezbiterium ceglanym i nawą konstrukcji szachulcowej znajduje się w centrum miejscowości. Na wieży znajduje się gałka z chorągiewką wietrzną, na której widnieje data 1683. We wnętrzu znajdują się unikatowe podwieszone do stropu malowidła na płótnie oraz zabytkowe organy.
  • plebania z 1. poł. XIX wieku, ul. Gdańska 1
  • dom z 2 poł. XIX wieku, ul. Gdańska 66
  • zabudowa zagrody z 1801 roku, ul. Cisewo 6

TurystykaEdytuj

Co roku w zabytkowym kościele odbywa się Międzynarodowy Festiwal Organowy organizowany przez Filharmonię Bałtycką im. Fryderyka Chopina w Gdańsku.

Stegna jest także punktem węzłowym turystycznej kolei wąskotorowej. Ze Stegny można dojechać w odkrytych wagonach Żuławskiej Kolei Dojazdowej do Nowego Dworu Gdańskiego, Sztutowa lub Mikoszewa.

Wspólnoty wyznanioweEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r..
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  4. GUS. Rejestr TERYT
  5. a b Strategia rozwoju społeczno-gospodarczego gminy Stegna na lata 2007-2020. Stegna 2007-12, s. 9 (Uchwała Nr XIV/131/08 Rady Gminy Stegna z dnia 17 marca 2008 r.).
  6. Załącznik Nr 1 do Uchwały Nr XXII/224/09 Rady Gminy Stegna z dnia 30 stycznia 2009 r. (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2009 r. Nr 50 poz. 989).


Linki zewnętrzneEdytuj