Otwórz menu główne

Sulików (województwo dolnośląskie)

wieś w województwie dolnośląskim
Zobacz też: Sulików w innych znaczeniach tej nazwy.

Sulików (niem. Schönberg[4]) – wieś (dawne miasto) w Polsce, położona w województwie dolnośląskim, w powiecie zgorzeleckim, w gminie Sulików, w dolinie Czerwonej Wody u stóp Góry Ognistej, na wysokości 210-230 m n.p.m.[1] Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczył 1967 mieszkańców[2] i jest największą miejscowością gminy.

Sulików
wieś
Ilustracja
Zabytkowe domy na rynku w Sulikowie
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat zgorzelecki
Gmina Sulików
Wysokość 210-230[1] m n.p.m.
Liczba ludności (III 2011) 1967[2]
Strefa numeracyjna 75
Kod pocztowy 59-975[3]
Tablice rejestracyjne DZG
SIMC 0192608
Położenie na mapie gminy Sulików
Mapa lokalizacyjna gminy Sulików
Sulików
Sulików
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sulików
Sulików
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Sulików
Sulików
Położenie na mapie powiatu zgorzeleckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu zgorzeleckiego
Sulików
Sulików
Ziemia51°04′33″N 15°04′01″E/51,075833 15,066944

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie jeleniogórskim.

Integralne części wsiEdytuj

Integralne części wsi Sulików[5][6]
SIMC Nazwa Rodzaj
0192583 Podgórze kolonia

HistoriaEdytuj

Na wschodnim skraju Sulikowa znajduje się Góra Zamkowa, na której w IXXI wieku stał słowiański gródek obronny[1]. Sulików wzmiankowany był jako miasto w roku 1268. W XIX wieku ośrodek przemysłu tkackiego[1]. W roku 1945, po przejęciu przez Polskę, traci prawa miejskie[1].

ZabytkiEdytuj

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[7]:

  • miasto,
  • kościół parafialny pw. Podwyższenia Krzyża Świętego z XV w., 1750 r.; najstarszy kościół w Sulikowie był drewniany, od 1234 roku parafialny. W 1524 roku Hans Frenzel, ówczesny właściciel miasteczka sprowadził na probostwo wypędzonego ze Zgorzelca luterańskiego kaznodzieję Benedykta Fischera. Obecny wygląd kościół uzyskał po odbudowie w 1668 roku. Bogata snycerka wyszła spod dłuta budziszyńskiego rzeźbiarza Daniela Richtera. Dzwony kościelne odlał znany zgorzelecki ludwisarz Abraham Sievert. Od 1945 roku, wraz z napływem osiedleńców z kresów wschodnich, kościół pełni funkcję kościoła parafialnego parafii rzymsko-katolickiej. Wpisany został do rejestru zabytków pod nr 1501, decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 25 stycznia 1966 r.
  • domy, Rynek, obecnie Plac Wolności 17, 19, 20, 21, 24, 25; z początku XIX w, XX w.
  • domy, Rynek, obecnie Plac Wolności 28, 29; z początku XIX w, XX w., dwa mieszczańskie barokowe domy o konstrukcji szachulcowej i drewnianych podcieniach; jest to przykład starego, ludowego budownictwa małomiasteczkowego,
  • dom, ul. Wojska Polskiego 5, z 1806 r.
  • na północny zachód od miejscowości pozostałości fortyfikacji bastionowej, która otaczała zniszczony w 1945 roku pałac,
  • modernistyczny dworzec kolejowy z 1927 roku, proj. Adolf Rading z Wrocławia.

OświataEdytuj

W Sulikowie znajduje się szkoła podstawowa i gimnazjum. Szkoła dysponuje nowo wybudowanym i dobrze wyposażonym budynkiem oraz halą sportową.

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 2: Pogórze Izerskie. Cz. 2: M-Ż. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2003, s. 344-352. ISBN 83-85773-61-4.
  2. a b GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  3. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  4. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. nr 142, poz. 262)
  5. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  6. GUS. Rejestr TERYT
  7. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 257. [dostęp 11.11.2012].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj