Otwórz menu główne

Tadeusz Burzyński (kasztelan smoleński)

Tadeusz Burzyński (ur. ok. 1730, zm. lato 1773 we Florencji) – polski senator i dyplomata czasów stanisławowskich, od 1763 kasztelan smoleński, od 14 kwietnia 1770 wojewoda miński, marszałek Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1767[1], poseł nadzwyczajny Rzeczypospolitej w Republice Zjednoczonych Prowincji w 1769 roku[2], poseł nadzwyczajny Rzeczypospolitej w Królestwie Wielkiej Brytanii w latach 1769–1773[3].

Tadeusz Burzyński
Herb
Trzywdar
Rodzina Burzyńscy herbu Trzywdar
Data urodzenia ok. 1730
Data i miejsce śmierci lato 1773
Florencja
Ojciec Stanisław Antoni Burzyński
Żona

Józefa Broel-Plater

Odznaczenia
Order Orła Białego Order Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów) Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie)
Tadeusz Burzyński (kasztelan smoleński)
Data urodzenia 1730
Data i miejsce śmierci 1773
Florencja
poseł nadzwyczajny Rzeczypospolitej w Wielkiej Brytanii
Okres od 1769
do 1773
Poprzednik nowy urząd
Następca Franciszek Bukaty

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie szlacheckiej herbu Trzywdar, osiadłej w Brasławszczyźnie. Jego ojcem był Stanisław Antoni Burzyński kasztelan smoleński, instygator wielki litewski, później jezuita.

Ukończył Collegium Nobilium w Warszawie[4]. W 1760 roku został posłem na Sejm[4], później otrzymał starostwo krasnosielskie i stopień rotmistrza armii litewskiej[4].

W 1764 roku był członkiem konfederacji Wielkiego Księstwa Litewskiego[5]. Na sejmie konwokacyjnym 1764 roku wyznaczony do Komisji Skarbowej Wielkiego Księstwa Litewskiego[6]. 23 października 1767 wszedł w skład delegacji Sejmu, wyłonionej pod naciskiem posła rosyjskiego Nikołaja Repnina, powołanej w celu określenia ustroju Rzeczypospolitej[7].

Burzyński był w latach 1769–1773 (do śmierci) ambasadorem RP w Londynie. Stale cierpiał na brak gotówki, który pozwoliłby mu zatrudnić pomocników; szyfrantów i sekretarzy, którzy uczyniliby jego misję dyplomatyczną skuteczniejszą. W końcu zatrudnionym przezeń został jego sąsiad Franciszek Bukaty (1747–1797), który szybko nauczył się szyfru i języka angielskiego.

Ze względu na stan zdrowia od jesieni 1770 roku prosił Stanisława Augusta Poniatowskiego o zgodę na wyjazd z Londynu. Uzyskawszy ją, 18 grudnia 1770 wyjechał do Brukseli, a stamtąd do Włoch[8].

Gdy Burzyński zmarł w czasie podróży do Włoch (we Florencji), w celach zdrowotnych, Bukaty ostatecznie przejął jego funkcje, lecz początkowo jedynie jako skromny Chargé d’affaires (ambasadorem został dopiero o wiele później).

Jego żoną została (najprawdopodobniej w roku 1750) Józefa Broel-Plater, która zmarła ok. 1778 roku. W 1769 roku otrzymał Order Orła Białego. W 1765 został kawalerem Orderu Świętego Stanisława[9].W 1764 roku odznaczony Orderem św. Aleksandra Newskiego[10].

PrzypisyEdytuj

  1. Złota księga szlachty polskiej, r. XVIII, Poznań 1896, s. 135.
  2. Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1938, Warszawa 1938, s. 84.
  3. Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1938, Warszawa 1938, s. 146.
  4. a b c Zofia Libiszowska: Misja Polska w Londynie w latach 1769-1795. Łódź: 1975, s. 10.
  5. Volumina Legum, t. VII, Petersburg 1860, s. 60.
  6. Volumina Legum, t. VII, Petersburg 1860, s. 75.
  7. Volumina Legum t. VII, Petersburg 1860, s. 244-248.
  8. Zofia Libiszowska: Misja Polska w Londynie w latach 1769-1795. Łódź: 1975, s. 23-24.
  9. Zbigniew Dunin-Wilczyński, Order Św. Stanisława, Warszawa 2006 s. 177.
  10. Бантыш-Каменский Н.Н. Списки кавалерам российских императорских орденов Св. Андрея Первозванного, Св. Екатерины, Св. Александра Невского и Св. Анны с учреждения до установления в 1797 году орденского капитула, 2005, s. 147.

BibliografiaEdytuj

  • Zofia Libiszowska, Życie polskie w Londynie w XVIII wieku, Instytut wydawniczy "PAX", Warszawa 1972.
  • Zofia Libiszowska, Misja polska w Londynie w latach 1769-1795, Łódź 1966.

Linki zewnętrzneEdytuj

Literatura dodatkowaEdytuj

Poprzednik
nowy urząd
  Poseł nadzwyczajny Polski w Wielkiej Brytanii
1769-1773
  Następca
Franciszek Bukaty