Adam Korwin-Sokołowski

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego
Ten artykuł dotyczy wojewody nowogródzkiego. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Adam Ludwik Korwin-Sokołowski (ur. 22 lipca 1896 w Zachorzewiu, zm. 12 sierpnia 1979 w Warszawie[1][2]) – podpułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego, wojewoda nowogródzki.

Adam Ludwik Korwin-Sokołowski
Ilustracja
podpułkownik dyplomowany kawalerii podpułkownik dyplomowany kawalerii
Data i miejsce urodzenia 22 lipca 1896
Zachorzewie woj. kieleckie
Data i miejsce śmierci 12 sierpnia 1979
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 19141935 i 19391946
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie (II RP)
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 1 Pułk Ułanów Legionów Polskich
1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego
Ministerstwo Spraw Wojskowych
Stanowiska szef Gabinetu Ministra Spraw Wojskowych
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Późniejsza praca wojewoda nowogródzki (1935–1939)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Komandor Orderu Gwiazdy Rumunii Kawaler Orderu Świętego Sawy Oficer Orderu Świętego Sawy Komandor Orderu Wazów (Szwecja) Order Krzyża Orła II Klasy (Estonia) Order Krzyża Orła III Klasy (Estonia) Order Krzyża Białego Związku Obrony III Klasy (Estonia) Order Trzech Gwiazd III klasy (Łotwa) Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)
Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych
Obchody Święta Niepodległości w Warszawie w 1933 r. Marszałek Józef Piłsudski, ppłk Sokołowski, ppłk Busler
Major Adam Korwin-Sokołowski (trzeci od prawej), w imieniu marszałka Józefa Piłsudskiego, odbiera od płk Gwido Kawińskiego odznakę pamiątkową i historię 72 pp. Trzeci od lewej stoi mjr dypl. piech. Aleksander Dmytrak. Warszawa 1932.
Grób wojewody nowogródzkiego Adama Korwin-Sokołowskiego i Zygmunta Korwin-Sokołowskiego – prezesa Zarządu Ogólnokrajowego Stow. Komb. PSZ na Zachodzie na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w Zachorzewie w dawnym pow. kieleckim w rodzinie Wincentego i Marii z d. Piaskowska[2]. Przed I wojną światową członek „Zarzewia” i Związku Młodzieży Postępowo-Niepodległościowej „Filarecja”. Od 1912 roku w Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckim.

Po wybuchu I wojny światowej żołnierz 1 pułku ułanów Legionów. Od 5 lutego do 31 marca 1917 roku był słuchaczem kawaleryjskiego kursu oficerskiego przy 1 pułku ułanów w Ostrołęce. Kurs ukończył z wynikiem dobrym. Posiadał wówczas stopień kaprala[3]. Latem tego roku, po kryzysie przysięgowym, został internowany w obozach w Łomży i Beniaminowie. Po odzyskaniu niepodległości od listopada 1918 w odrodzonym Wojsku Polskim. Wraz z 1 pułkiem szwoleżerów brał udział w walkach wojny polsko-bolszewickiej.

Szczególnie zasłużył się w walce z kawalerią Budionnego pod Worotniowem gdzie został ciężko ranny[2]. Za tą postawę został odznaczony Orderem Virtuti Militari.

1 listopada 1924 został przydzielony z Kapituły Orderu Virtuti Militari do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza V Kursu Normalnego[4]. 11 października 1926 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Departamentu II Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. 18 lutego 1928 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 25. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[5]. 24 lipca 1928 roku został przeniesiony do Gabinetu Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych na stanowisko oficera do zleceń[6]. 1 listopada 1929 roku został przeniesiony do Gabinetu Ministra Spraw Wojskowych na stanowisko oficera do zleceń Ministra Spraw Wojskowych[7]. Od 26 sierpnia 1930 roku był szefem Gabinetu Ministra Spraw Wojskowych, marszałka Józefa Piłsudskiego[8][9]. Obowiązki szefa gabinetu przyjął od podpułkownika dyplomowanego Józefa Becka. Pełniąc służbę w naczelnych władzach wojskowych, pozostawał oficerem nadetatowym 1 pułku szwoleżerów Józefa Piłsudskiego. 17 stycznia 1933 roku został awansowany do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933 roku i 11. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[10][11].

W ramach akcji osadnictwa wojskowego otrzymał ziemie położone w powiecie grodzieńskim i powiecie brzeskim[12].

Od 17 grudnia 1935 roku do 17 września 1939 roku wojewoda nowogródzki. Po agresji ZSRR na Polskę internowany na Łotwie, zbiegł i przedostał się przez Szwecję do Francji, gdzie wstąpił do Wojska Polskiego we Francji. Skierowany do obozu odosobnienia w Cerizay[13]. Od 1944 roku w Wojsku Polskim na Bliskim Wschodzie. Po wojnie na emigracji w Wielkiej Brytanii. W 1956 roku powrócił do kraju. Zmarł w Warszawie, został pochowany na cm. wojskowym na Powązkach[2] (kwatera A8-1-1/2)[14].

Adam Korwin-Sokołowski opublikował książkę pt. Fragmenty wspomnień 1910-1945, którą w 1985 roku wydała w Paryżu oficyna Editions Spotkania (​ISBN 2-86914-005-3​).

Życie prywatneEdytuj

Żonaty z Zofią Zaborowską. Dzieci: Józef Zygmunt (ppor. dywizjonu 300), Zygmunt Tadeusz (marynarz na ORP Garland)[2]

Młodszy brat Zygmunta Korwin-Sokołowskiego.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. nekrologi-baza.pl – Korwin-Sokołowski, Adam (pol.) [dostęp 2011-11-13]
  2. a b c d e f g h i Polak (red.) 1991 ↓, s. 139.
  3. CAW ↓, sygn. I.120.1.125 s. 11.
  4. Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 537, 602, 1365.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 21 lutego 1928 roku, s. 47.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 24 lipca 1928 roku, s. 227.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 385.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 293
  9. Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 144, 429.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 18 stycznia 1933 roku, s. 1.
  11. Spis imienny 1934 ↓, s. 237.
  12. Osadnicy wojskowi – lista kompletna. kresy.genealodzy.pl. s. 187. [dostęp 10 kwietnia 2015].
  13. Mirosław Dymarski, Polskie obozy odosobnienia we Francji i w Wielkiej Brytanii w latach 1939-1942, w: Dzieje Najnowsze t. XXIX, 1997, 3, s. 116,
  14. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
  15. a b c d e f g h i j k l Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 682.
  16. a b c d e Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych nr 9/1934, s. 121-122
  17. Eesti tänab 1919-2000, Tallinn: Eesti Vabariigi Riigikantselei, 2000, s. 152-155, ISBN 9985-60-778-3 [dostęp 2014-10-23] [zarchiwizowane z adresu 2011-08-27] (est.).
  18. Eesti Vabariigi teenetemärgid (est.). president.ee. [dostęp 2014-12-15].
  19. Dziennik Personalny MSWojsk Nr 8/1932, s. 336

BibliografiaEdytuj