Otwórz menu główne

Adam Ludwik Korwin-Sokołowski (ur. 22 lipca 1896, zm. 12 sierpnia 1979[1]) – podpułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego, wojewoda nowogródzki.

Adam Ludwik Korwin-Sokołowski
Ilustracja
podpułkownik dyplomowany kawalerii podpułkownik dyplomowany kawalerii
Data urodzenia 22 lipca 1896
Data śmierci 12 sierpnia 1979
Przebieg służby
Lata służby 1914-1935 i 1939-1946
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie (II RP) Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 1 Pułk Ułanów Legionów Polskich
1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego
Ministerstwo Spraw Wojskowych
Stanowiska szef Gabinetu Ministra Spraw Wojskowych
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Późniejsza praca wojewoda nowogródzki (1935-1939)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Komandor Orderu Gwiazdy Rumunii Kawaler Orderu Świętego Sawy Oficer Orderu Świętego Sawy Komandor Orderu Wazów (Szwecja) Order Krzyża Orła II Klasy (Estonia) Order Krzyża Orła III Klasy (Estonia) Order Krzyża Białego Związku Obrony III Klasy (Estonia) Order Trzech Gwiazd III klasy (Łotwa) Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)
Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych
Grób wojewody nowogródzkiego Adama Korwin-Sokołowskiego i Zygmunta Korwin-Sokołowskiego – prezesa Zarządu Ogólnokrajowego Stow. Komb. PSZ na Zachodzie na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Przed I wojną światową członek „Zarzewia” i Związku Młodzieży Postępowo-Niepodległościowej „Filarecja”. Od 1912 roku w Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckim.

Po wybuchu I wojny światowej żołnierz 1 pułku ułanów Legionów. Od 5 lutego do 31 marca 1917 roku był słuchaczem kawaleryjskiego kursu oficerskiego przy 1 pułku ułanów w Ostrołęce. Kurs ukończył z wynikiem dobrym. Posiadał wówczas stopień kaprala[2]. Latem tego roku, po kryzysie przysięgowym, został internowany w obozach w Łomży i Beniaminowie. Po odzyskaniu niepodległości od listopada 1918 roku w Wojsku Polskim.

1 listopada 1924 roku został przydzielony z Kapituły Orderu Virtuti Militari do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza V Kursu Normalnego[3]. 11 października 1926 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Departamentu II Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. 18 lutego 1928 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 25. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[4]. 24 lipca 1928 roku został przeniesiony do Gabinetu Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych na stanowisko oficera do zleceń[5]. 1 listopada 1929 roku został przeniesiony do Gabinetu Ministra Spraw Wojskowych na stanowisko oficera do zleceń Ministra Spraw Wojskowych[6]. Od 26 sierpnia 1930 roku był szefem Gabinetu Ministra Spraw Wojskowych, marszałka Józefa Piłsudskiego[7][8]. Obowiązki szefa gabinetu przyjął od podpułkownika dyplomowanego Józefa Becka. Pełniąc służbę w naczelnych władzach wojskowych, pozostawał oficerem nadetatowym 1 pułku szwoleżerów Józefa Piłsudskiego. 17 stycznia 1933 roku został awansowany do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933 roku i 11. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[9][10].

W ramach akcji osadnictwa wojskowego otrzymał ziemie położone w powiecie grodzieńskim i powiecie brzeskim[11].

Od 17 grudnia 1935 roku do 17 września 1939 roku wojewoda nowogródzki. Po agresji ZSRR na Polskę internowany na Łotwie, zbiegł i przedostał się przez Szwecję do Francji, gdzie wstąpił do Wojska Polskiego we Francji. Skierowany do obozu odosobnienia w Cerizay[12]. Od 1944 roku w Wojsku Polskim na Bliskim Wschodzie. Po wojnie na emigracji w Wielkiej Brytanii. W 1956 roku powrócił do kraju.

Adam Korwin-Sokołowski opublikował książkę pt. Fragmenty wspomnień 1910-1945, którą w 1985 roku wydała w Paryżu oficyna Editions Spotkania (​ISBN 2-86914-005-3​).

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. nekrologi-baza.pl – Korwin-Sokołowski, Adam (pol.) [dostęp 2011-11-13]
  2. CAW ↓, sygn. I.120.1.125 s. 11.
  3. Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 537, 602, 1365.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 21 lutego 1928 roku, s. 47.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 24 lipca 1928 roku, s. 227.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 385.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 293
  8. Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 144, 429.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 18 stycznia 1933 roku, s. 1.
  10. Spis imienny 1934 ↓, s. 237.
  11. Osadnicy wojskowi – lista kompletna. kresy.genealodzy.pl. s. 187. [dostęp 10 kwietnia 2015].
  12. Mirosław Dymarski, Polskie obozy odosobnienia we Francji i w Wielkiej Brytanii w latach 1939-1942, w: Dzieje Najnowsze t. XXIX, 1997, 3, s. 116,
  13. a b c d e f g h i j k l Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 682.
  14. a b c d e Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych nr 9/1934, s. 121-122
  15. Eesti tänab 1919-2000, Tallinn: Eesti Vabariigi Riigikantselei, 2000, s. 152-155, ISBN 9985-60-778-3 [dostęp 2014-10-23] [zarchiwizowane z adresu 2011-08-27] (est.).
  16. Eesti Vabariigi teenetemärgid (est.). president.ee. [dostęp 2014-12-15].
  17. Dziennik Personalny MSWojsk Nr 8/1932, s. 336

BibliografiaEdytuj