Otwórz menu główne

Antoni Rajkiewicz

ekonomista, polityk

Antoni Marian Rajkiewicz (ur. 11 czerwca 1922 w Drużbicach) – polski ekonomista i polityk, minister pracy, płac i spraw socjalnych (1981–1982).

Antoni Rajkiewicz
Data i miejsce urodzenia 11 czerwca 1922
Drużbice
Minister pracy, płac i spraw socjalnych
Okres od 31 lipca 1981
do 9 października 1982
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Janusz Obodowski
Następca Stanisław Ciosek
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski

ŻyciorysEdytuj

W 1948 ukończył studia na Wydziale Prawno-Ekonomiczny Uniwersytetu Łódzkiego. W 1954 obronił doktorat w Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie, a w 1962 – na tej samej uczelni – uzyskał stopień doktora habilitowanego. W 1969 został profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Warszawskiego, a od 1977 do 2012 był profesorem zwyczajnym UW w Instytucie Polityki Społecznej na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych. W latach 1959–1960 stypendysta Ford Foundation w Niemczech Zachodnich i w Szwajcarii.

W latach 1945–1946 należał do Polskiej Partii Robotniczej, a od 1950 do rozwiązania w 1990 – do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (według informatora Kto jest kim w Polsce[1] do PPR należał w latach 1945–1948, a do PZPR – od 1948). W latach 1957–1962 członek Rady Ekonomicznej przy Prezesie Rady Ministrów, 1976–1980 członek Zespołu Doradców Naukowych I Sekretarza KC PZPR, 1986–1989 członek Rady Konsultacyjnej przy Przewodniczącym Rady Państwa. W 1980 roku uczestniczył w przygotowaniu Porozumień Sierpniowych w Gdańsku.

Od 31 lipca 1981 do 9 października 1982 był ministrem pracy, płac i spraw socjalnych w rządzie Wojciecha Jaruzelskiego. Uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu w podzespole do spraw stowarzyszeń i samorządu terytorialnego oraz w zespole do spraw gospodarki i polityki społecznej. Od 1982 do 1991 roku członek Kolegium Najwyższej Izby Kontroli.

Od 1957 do 1962 należał do Klubu Krzywego Koła, a w latach osiemdziesiątych do Grupy Dialogu Społecznego „Consensus”. 1974–1999 redaktor naczelny miesięcznika „Polityka Społeczna”. W 1995 otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Helsińskiego. Od 1982 członek honorowy Towarzystwa Naukowego Płockiego, a od 1996 honorowy przewodniczący Komitetu Nauk o Pracy i Polityce Społecznej Polskiej Akademii Nauk

Był odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy II klasy. 28 maja 1997 postanowieniem prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski[2].

PrzypisyEdytuj

  1. Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 797–798. ISBN 83-223-2073-6.
  2. M.P. z 1997 r. nr 62, poz. 601

BibliografiaEdytuj

  • Polityka społeczna. Kontynuacja i zmiana. Z okazji Jubileuszu 90-lecia urodzin profesora Antoniego Rajkiewicza, Warszawa 2012, s. 317-322
  • Tadeusz Mołdawa, Ludzie władzy 1944–1991, Warszawa 1991