Otwórz menu główne

Dmitrij Szepiłow

radziecki polityk

Dmitrij Trofimowicz Szepiłow (ros. Дми́трий Трофи́мович Шепи́лов, ur. 5 listopada 1905 w Aszchabadzie, zm. 18 sierpnia 1995 w Moskwie) – radziecki polityk, minister spraw zagranicznych ZSRR (1956–1957), generał major Armii Radzieckiej, deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 3. i 4. kadencji.

Dmitrij Szepiłow
Дми́трий Шепи́лов
Ilustracja
Dmitrij Szepiłow w 1955
Pełne imię i nazwisko Dmitrij Trofimowicz Szepiłow
Data i miejsce urodzenia 5 listopada 1905
Aszchabad
Data i miejsce śmierci 18 sierpnia 1995
Moskwa
Minister spraw zagranicznych ZSRR
Okres od 1 czerwca 1956
do 15 lutego 1957
Przynależność polityczna Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego
Poprzednik Wiaczesław Mołotow
Następca Andriej Gromyko

Skończył szkołę w Taszkencie i Wydział Prawa Uniwersytetu Moskiewskiego, a później Wydział Rolniczy Instytutu Czerwonej Profesury. W 1925 wstąpił do partii komunistycznej i został prokuratorem w Jakucji. 1933–1935 pracownik aparatu politycznego na syberyjskich wsiach. Od 1935 pracownik, od 1938 sekretarz naukowy Instytutu Ekonomii Akademii Nauk ZSRR.

W końcu czerwca 1941 zgłosił się ochotniczo do Armii Czerwonej, gdzie dosłużył się stopnia generała majora i stanowiska szefa Wydziału Politycznego 4 Gwardyjskiej Armii.

Od 1946 pracował w redakcji „Prawdy” jako redaktor działu propagandy, a 1952–1956 redaktor naczelny „Prawdy”. Od 1953 członek-korespondent Akademii Nauk ZSRR. 1955–1957 członek KC KPZR, 1956–1957 kandydat na członka Prezydium KC. W przemówieniu na XX Zjeździe KPZR podkreślał konieczność „eksportu rewolucji” i „socjalizmu” poza ZSRR. Od 1 czerwca 1956 do 15 lutego 1957 był ministrem spraw zagranicznych ZSRR, zastępując na tym stanowisku Wiaczesława Mołotowa. Przyczynił się do nawiązania przez ZSRR stosunków z krajami Bliskiego Wschodu, w przeciwieństwie do swoich poprzedników, dla których liczyła się tylko Europa. W czerwcu 1956 jako pierwszy minister spraw zagranicznych ZSRR odwiedził Egipt, Syrię, Liban i Grecję. Podczas rozmów z prezydentem Egiptu Naserem zawarł z nim tajne porozumienie w sprawie sponsorowania przez ZSRR budowy Tamy Asuańskiej. Reprezentował stanowisko ZSRR podczas kryzysu sueskiego i powstania na Węgrzech 1956. W czerwcu 1957 przyłączył się do „Grupy AntypartyjnejMalenkowa, Kaganowicza i Mołotowa w próbie obalenia Nikity Chruszczowa[1]. W 1962 wykluczony z KPZR, członkostwo partii przywrócono mu w 1976.

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Tompson 1995, s. 176–183.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj