Pawieł Judin

Ten artykuł dotyczy Pawieła Fiodorowicza Judina. Zobacz też: Pawieł Aleksandrowicz Judin - minister.

Pawieł Fiodorowicz Judin (ros. Па́вел Фёдорович Ю́дин, ur. 7 września 1899 we wsi Apraksino w guberni niżnonowogrodzkiej, zm. 10 kwietnia 1968 w Moskwie) – radziecki polityk, dyplomata, filozof, członek KC KPZR (1952-1961), zastępca członka Prezydium KC KPZR (1952-1953), członek rzeczywisty Akademii Nauk ZSRR (od 1953)[1].

ŻyciorysEdytuj

Od 1918 w RKP(b), od 1919 w Armii Czerwonej, w latach 20. XX w. kierownik wydziału gubernialnego komitetu RKP(b) w Niżnym Nowogrodzie, 1931 ukończył Instytut Czerwonej Profesury, którego 1932-1938 był dyrektorem. Od września 1934 do maja 1935 zastępca szefa Wydziału Kultury i Propagandy Leninizmu KC WKP(b), od czerwca 1936 do lipca 1937 zastępca kierownika Wydziału Prasy i Wydawnictw KC WKP(b), 1937-1947 dyrektor Zjednoczenia Wydawnictw Państwowych, od 28 stycznia 1939 członek-korespondent Akademii Nauk ZSRR - Wydziału Nauk Społecznych, od 1938 do 1 maja 1944 dyrektor Instytutu Filozofii Akademii Nauk ZSRR. 1946-1953 główny redaktor gazety „Sowietskaja kniga”, 1947-1953 szef-redaktor pisma „Za procznyj mir, za narodnuju diemokratiju”, od 14 października 1952 do 17 października 1961 członek KC KPZR. Od 16 października 1952 do 5 marca 1953 zastępca członka Prezydium Biura Politycznego) KC KPZR, od 18 października 1952 do 21 marca 1953 członek Stałej Komisji ds. Zagadnień Ideologicznych przy KC KPZR. W 1953 doradca polityczny przy Radzieckiej Komisji Kontrolnej w Niemczech i zastępca Najwyższego Komisarza ZSRR w Niemczech, od 3 grudnia 1953 do 15 października 1959 ambasador nadzwyczajny i pełnomocny ZSRR w Chinach, później funkcjonariusz partyjny. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 3 i 4 kadencji. Pochowany na cmentarzu Nowodziewiczym.

Jego zainteresowania naukowe skupiły się na materializmie historycznym i naukowym komunizmie[1].

PublikacjeEdytuj

Przekłady na język polski

Odznaczenia i nagrodyEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj