Język mon

Język mon – język należący do rodziny austroazjatyckiej, używany przez 750 tysięcy członów ludu Mon w Mjanmie oraz około 100 tysięcy w Tajlandii[1]. Większość użytkowników posługuje się również językiem birmańskim, wśród młodszych przedstawicieli ludu zatraca się znajomość języka mon.

mon
Obszar Mjanma, Tajlandia
Liczba mówiących 850 000 (2004)[1]
Klasyfikacja genetyczna
Status oficjalny
UNESCO 2 wrażliwy
Ethnologue 5 rozwojowy
Kody języka
ISO 639-2 mnw
Kod ISO 639-3 mnw
IETF mnw
Glottolog monn1252
Ethnologue mnw
GOST 7.75–97 кхм 360
WALS mon
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Słownik języka mon
w Wikisłowniku
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

HistoriaEdytuj

Do XII w. język mon służył jako lingua franca w dolinie Irawadi, również w birmańskim królestwie Pagan. Zapisywany był pismem mon proweniencji indyjskiej, z którego wywodzi się współczesne pismo birmańskie. Pisany język mon był używany również po upadku mońskiego królestwa Thaton w XI w. Liczne inskrypcje w języku mon znajdowano także w Tajlandii.

CharakterystykaEdytuj

W odróżnieniu od wielu języków Azji Południowo-Wschodniej, język mon nie jest językiem tonalnym[3].

FonetykaEdytuj

SpółgłoskiEdytuj

Dwuwargowe Zębowe Palatalne Tylnojęzykowe Krtaniowe
Zwarte p pʰ ɓ t tʰ ɗ c cʰ k kʰ ʔ
Szczelinowe s ç 1 h
Nosowe m n ɲ ŋ
sonorne w l, r j

SamogłoskiEdytuj

Przednie Centralne Tylne
Wysokie i u
Wysokie-środkowe e ə o
Niskie-środkowe ɛ ɒ ɔ
Otwarte a

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj