Otwórz menu główne

Jan Schmid

norweski narciarz klasyczny, specjalista kombinacji norweskiej, także reprezentant Szwajcarii

KarieraEdytuj

Jan Schmid urodził się w norweskim Trondheim, mimo to do sezonu 2005/2006 reprezentował barwy Szwajcarii, skąd pochodzą jego rodzice - Ruth i Rudolf[1]. W związku ze zmianą obywatelstwa w październiku 2006 roku Szwajcarska Federacja Narciarska zażądała od niego odszkodowania w wysokości 120 000 koron norweskich (ok. 23 000 dolarów). Gdyby Schmid nie zapłacił nie mógłby startować w zawodach przez rok. Ponadto zmiana reprezentacji po ukończeniu 23 roku życia byłaby znacznie trudniejsza[1]. Jego pięć lat młodszy brat Tommy Schmid także uprawia kombinację. Po sezonie 2010/2011 poszedł w ślady Jana i złożył wniosek o przyznanie norweskiego obywatelstwa[2].

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Jan Schmid pojawił się 1 grudnia 2001 roku, kiedy wystartował w konkursie Pucharu Świata B. Zajął wtedy 24. miejsce w zawodach metodą Gundersena w Vuokatti. Jeszcze przed końcem 2001 roku, 29 grudnia w Oberwiesenthal zadebiutował w Pucharze Świata zajmując 32. miejsce w sprincie. W sezonie 2001/2002 wystartował jeszcze siedmiokrotnie, w tym 5 stycznia 2002 roku w Schonach zdobył pierwsze pucharowe punkty, zajmując 18. pozycję w Gundersenie. W klasyfikacji generalnej zajął 37. miejsce. W lutym 2002 roku wystartował na igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City zajmując siódme miejsce w konkursie drużynowym. Zajął także czwarte miejsce w Gundersenie na mistrzostwach świata juniorów w Schonach.

W sezonach 2002/2003 - 2006/2007 nie osiągał większych sukcesów w zmaganiach pucharowych. Najlepsze wyniki osiągnął 2 stycznia 2004 roku w Reit im Winkl i 21 stycznia 2006 roku w Harrachovie, gdzie zajmował szóste miejsce w sprincie. W tym czasie wystartował na mistrzostwach świata juniorów w Sollefteå, gdzie siódmy w Gundersenie i dziesiąty w sprincie. Kilkanaście dni później wystąpił także na mistrzostwach świata w Val di Fiemme. Nie wystartował w drużynie, a indywidualnie był trzydziesty w sprincie, a w Gundersenie zajął 27. lokatę. Podczas mistrzostw świata w Oberstdorfie w 2005 roku jego najlepszym indywidualnym wynikiem było 29. miejsce w Gundersenie. Wraz z kolegami z reprezentacji Szwajcarii zajął szóste miejsce w sztafecie. Jego ostatnim startem na dużej imprezie w barwach Szwajcarii były igrzyska olimpijskie w Turynie w 2006 roku, gdzie w konkursie drużynowym Szwajcarzy ze Schmidem w składzie zajęli czwarte miejsce, przegrywając walkę o brązowy medal z Finami.

Sezon 2006/2007 był pierwszym, w którym reprezentował kraj swego urodzenia. Podobnie jak w kolejnym sezonie nie odniósł żadnych sukcesów. Dwukrotnie znalazł się w pierwszej dziesiątce zawodów: 3 lutego 2007 toku w Zakopanem był dziewiąty w starcie masowym, a 6 stycznia 2008 roku w Schonach był ósmy w Gundersenie. Przełom nastąpił w sezonie 2008/2009. W swoim piątym starcie cyklu, 20 grudnia 2008 roku w Ramsau po raz pierwszy stanął na podium zawodów Pucharu Świata, zajmując trzecie miejsce w Gundersenie. Na tym jednak nie poprzestał i 10 stycznia w Val di Fiemme był trzeci w starcie masowym, a 7 lutego w Seefeld oraz 14 lutego w Klingenthal był ponownie trzeci w Gundersenie. W klasyfikacji generalnej zajął siódme miejsce. Podczas mistrzostw świata w Libercu wspólnie z Mikko Kokslienem, Petterem Tande i Magnusem Moanem wywalczył brązowy medal w konkursie drużynowym. Ponadto w konkursie indywidualnym metodą Gundersena na normalnej skoczni zdobył srebrny medal, ulegając tylko Toddowi Lodwickowi ze Stanów Zjednoczonych. Schmid był drugi już po skokach i do biegu przystąpił ze stratą tylko dwóch sekund do Lodwicka. Amerykanina nie wyprzedził, ale zdołał obronić drugie miejsce przed atakami innego zawodnika z USA - Billa Demonga.

W sezonach 2009/2010 i 2010/2011 nie stawał na podium, często jednak plasował się w pierwszej dziesiątce zawodów, między innymi kilkakrotnie zajmując czwarte miejsce. W klasyfikacji generalnej zajmował odpowiednio siedemnaste i ósme miejsce. W 2010 roku wziął udział w igrzyskach olimpijskich w Vancouver, gdzie indywidualnie zajął 23. miejsce w Gundersenie na normalnej skoczni, a w konkursie drużynowym był piąty. Rok później, na mistrzostwach świata w Oslo w konkursach drużynowych na obu skoczniach Norwegowie w składzie: Jan Schmid, Magnus Moan, Mikko Kokslien i Håvard Klemetsen zdobyli brązowe medale. Indywidualnie Schmid wypadł przeciętnie, zajmując czternaste miejsce w Gundersenie na dużej i 24. miejsce na normalnej skoczni. W lecie 2010 roku wziął udział w trzynastej edycji Letniego Grand Prix w kombinacji norweskiej. Cykl zakończył na szóstej pozycji, przy czym ani razu nie stanął na podium. W czternastej edycji LGP wywalczył jedno podium - 28 sierpnia 2011 roku w Oberwiesenthal był drugi w zawodach Penalty Race. W klasyfikacji końcowej był trzynasty.

Pierwsze w karierze zwycięstwo w zawodach Pucharu Świata Schmid odniósł na początku sezonu 2011/2012. Miało to miejsce 10 grudnia 2011 roku, kiedy zwyciężył w zawodach metodą Gundersena, rozgrywanych w austriackim Ramsau. W pozostałej części sezonu jeszcze dziesięciokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce, na podium stając raz - 3 marca 2012 roku w Lahti, gdzie ponownie był najlepszy w Gundersenie. W klasyfikacji generalnej był ostatecznie dziewiąty. W kolejnym sezonie nie stawał na podium zawodów pucharowych, tylko trzykrotnie zajmując miejsce w czołowej dziesiątce. Nie wystąpił na mistrzostwach świata w Val di Fiemme w 2013 roku oraz rozgrywanych rok później igrzyskach olimpijskich w Soczi. Sezon 2013/2014 ukończył na czternastej pozycji w klasyfikacji generalnej. Na podium stanął jeden raz - 26 stycznia 204 roku w Oberstdorfie zajął drugie miejsce na dużej skoczni.

W dwóch kolejnych sezonach łącznie siedem razy stawał na podium: 16 stycznia 2015 roku w Seefeld, tydzień później w Sapporo, 30 stycznia 2015 roku w Val di Fiemme i 5 marca 2016 roku w Schonach był drugi, a 6 grudnia 2014 roku w Lillehammer, 4 stycznia 2015 roku w Schonach i 19 lutego w Lahti zajmował trzecie miejsce w Gundersenie. W klasyfikacji generalnej był kolejno siódmy i ósmy. Wystąpił w obu konkurencjach indywidualnych podczas mistrzostw świata w Falun w lutym 2015 roku, jednak plasował się w czwartej dziesiątce. Słabsze występy w sezonie 2016/2017 (23. miejsce w klasyfikacji generalnej) sprawiły, że nie wziął udziału w mistrzostwach świata w Lahti.

Najlepsze wyniki osiągnął w sezonie 2017/2018, kiedy siedem razy plasował się w najlepszej trójce zawodów PŚ, odnosząc przy tym trzy zwycięstwa: 14 stycznia w Val di Fiemme, 20 stycznia w Chaux-Neuve i 4 lutego 2018 roku w Hakubie był najlepszy w Gundersenie na dużej skoczni. W lutym 2018 roku wziął udział w igrzyskach olimpijskich w Pjongczangu wspólnie z Espenem Andersenem, Jarlem Magnusem Riiberem i Jørgenem Gråbakiem wywalczył srebrny medal w sztafecie. Był też jedenasty na dużej skoczni, a na normalnej zajął 25. miejsce.

Po sezonie 2018/2019 zawodnik zakończył sportową karierę[3].

OsiągnięciaEdytuj

Igrzyska olimpijskie  Edytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Strata Zwycięzca
7. 14 lutego 2002   Salt Lake City Sztafeta K-90/4x5 km[4] 48:42,2 +3:25,7   Finlandia
4. 15 lutego 2006   Pragelato Sztafeta HS134/4x5 km[5] 49:52,6 +1:22,3   Austria
23. 14 lutego 2010   Vancouver Gundersen HS106/10 km 25:47,1 +1:22,5   Jason Lamy Chappuis
5. 23 lutego 2010   Vancouver Sztafeta HS140/4x5 km[6] 49:31,6 +54,3   Austria
25. 14 lutego 2018   Pjongczang Gundersen HS109/10 km 24:51,4 +2:43,4   Eric Frenzel
11. 20 lutego 2018   Pjongczang Gundersen HS140/10 km 23:52,5 +1:27,2   Johannes Rydzek
2.  22 lutego 2018   Pjongczang Sztafeta HS140/4x5 km[7] 46:09,8 +31,7   Niemcy

Mistrzostwa świataEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Strata Zwycięzca
27. 21 lutego 2003   Val di Fiemme Gundersen K-95/15 km 37:54,2 +5:24,6   Ronny Ackermann
30. 28 lutego 2003   Val di Fiemme Sprint K-120/7,5 km 18:47,8 +2:01,9   Johnny Spillane
29. 18 lutego 2005   Oberstdorf Gundersen HS100/15 km 38:56,2 +3:41,1   Ronny Ackermann
6. 23 lutego 2005   Oberstdorf Sztafeta HS137/4x5 km[8] 49:45,5 +2:44,0   Norwegia
32. 27 lutego 2005   Oberstdorf Sprint HS137/7,5 km 20:15,6 +3:16,4   Ronny Ackermann
13. 20 lutego 2009   Liberec Start masowy HS100/10 km 24:49,7 +7,9   Todd Lodwick
2.  22 lutego 2009   Liberec Gundersen HS100/10 km 24:22,3 +13,0   Todd Lodwick
3.  26 lutego 2009   Liberec Sztafeta HS134/4x5 km[9] 48:32,3 +3,6   Japonia
12. 28 lutego 2009   Liberec Gundersen HS134/10 km 23:36,6 +1:28,1   Bill Demong
24. 26 lutego 2011   Oslo Gundersen HS106/10 km 25:19,2 +2:07,9   Eric Frenzel
3.  28 lutego 2011   Oslo Sztafeta HS106/4x5 km[10] 48:07,8 +40,6   Austria
14. 2 marca 2011   Oslo Gundersen HS134/10 km 25:31,6 +1:18,0   Jason Lamy Chappuis
3.  4 marca 2011   Oslo Sztafeta HS134/4x5 km[11] 48:07,8 +40,6   Austria
31. 20 lutego 2015   Falun Gundersen HS100/10 km 26:38,9 +2:31,4   Johannes Rydzek
31. 26 lutego 2015   Falun Gundersen HS134/10 km 22:45,8 +2:25,3   Bernhard Gruber
2.  22 lutego 2019   Seefeld in Tirol Gundersen HS130/10 km 23:43,0 +4,3   Eric Frenzel
2.  24 lutego 2019   Seefeld in Tirol Sprint drużynowy HS130/2x7,5 km[12] 28:29,5 +8,2   Niemcy
21. 28 lutego 2019   Seefeld in Tirol Gundersen HS109/10 km 25:01,3 +1:50,6   Jarl Magnus Riiber
1.  2 marca 2019   Seefeld in Tirol Sztafeta HS109/4x5 km[13] 50:15,5 - -

Mistrzostwa świata juniorówEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Strata Zwycięzca
4. 23 stycznia 2002   Schonach Gundersen K90/10 km 30:54,2 +22,4   Björn Kircheisen
7. 5 lutego 2003   Sollefteå Gundersen K107/10 km ? +2:36,7   Björn Kircheisen
10. 9 lutego 2003   Sollefteå Sprint K107/5 km 14.02,6 +1:42,7   Björn Kircheisen

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Miejsca na podium chronologicznieEdytuj

Nr Data Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Pozycja Strata Zwycięzca
1. 20 grudnia 2008   Ramsau Gundersen HS98/10 km 25:59,4 3. +37,3   Bill Demong
2. 10 stycznia 2009   Val di Fiemme Start masowy HS134/10 km 26:20,3 3. +54,4   Björn Kircheisen
3. 11 stycznia 2009   Val di Fiemme Gundersen HS134/10 km 27:33,1 2. +4,1   Magnus Moan
4. 7 lutego 2009   Seefeld Gundersen HS100/10 km 25:29,0 3. +4,9   Mario Stecher
5. 14 lutego 2009   Klingenthal Gundersen HS140/10 km 27:16,7 3. +1:04,1   Anssi Koivuranta
6. 10 grudnia 2011   Ramsau Gundersen HS100/10 km 22:05,8 1. - -
7. 3 marca 2012   Lahti Gundersen HS130/10 km 23:43,4 1. - -
8. 26 stycznia 2014   Oberstdorf Gundersen HS137/10 km 27:32,2 2. +0,5   Eric Frenzel
9. 6 grudnia 2014   Lillehammer Gundersen HS138/10 km 25:01,9 3. +12,3   Eric Frenzel
10. 4 stycznia 2015   Schonach Gundersen HS106/10 km 24:38,2 3. +2,3   Lukas Klapfer
11. 16 stycznia 2015   Seefeld Gundersen HS109/5 km 12:05,0 2. +2,3   Eric Frenzel
12. 23 stycznia 2015   Sapporo Gundersen HS134/10 km 27:23,1 2. +5,0   Eric Frenzel
13. 30 stycznia 2015   Val di Fiemme Gundersen HS134/10 km 29:13,9 2. +7,8   Bernhard Gruber
14. 19 lutego 2016   Lahti Gundersen HS130/10 km 23:57,7 3. +32,2   Eric Frenzel
15. 5 marca 2016   Schonach Gundersen HS106/10 km 23:32,8 2. +15,4   Eric Frenzel
14. 24 listopada 2017   Kuusamo Gundersen HS142/5 km 12:58,0 2. +7,7   Espen Andersen
15. 3 grudnia 2017   Lillehammer Gundersen HS138/10 km 26:25,1 2. +3,4   Espen Andersen
16. 16 grudnia 2017   Ramsau Gundersen HS96/10 km 24:17,8 3. +8,1   Eric Frenzel
17. 14 stycznia 2018   Val di Fiemme Gundersen HS135/10 km 26:19,9 1. - -
18. 20 stycznia 2018   Chaux-Neuve Gundersen HS118/10 km 23:59,7 1. - -
19. 3 lutego 2018   Hakuba Gundersen HS131/10 km 24:14,6 2. +1:12,6   Akito Watabe
20. 4 lutego 2018   Hakuba Gundersen HS131/10 km 25:36,5 1. - -
21. 17 marca 2019   Schonach Gundersen HS106/10 km 25:14,9 2. +25,0   Jarl Magnus Riiber

Puchar KontynentalnyEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Miejsca na podium chronologicznieEdytuj

Nr Data Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Pozycja Strata Zwycięzca
1. 2 grudnia 2001   Vuokatti Start masowy K-90/15 km ? 2. +9,0   Mathieu Martinez
2. 9 grudnia 2001   Bardu Sprint K-90/7,5 km ? 3. +1,7   Nicolas Bal
3. 11 stycznia 2002   Baiersbronn Start masowy K-90/10 km ? 1. - -
4. 14 stycznia 2002   Baiersbronn Sprint K-90/7,5 km ? 1. - -
5. 11 marca 2003   Trondheim Sprint K-120/7,5 km ? 2. +3,0   Magnus Moan
6. 21 grudnia 2003   Ruhpolding Gundersen K115/15 km ? 1. - -
7. 23 stycznia 2005   Baiersbronn Sprint HS90/7,5 km ? 2. +3,0   Kevin Arnould

Letnie Grand PrixEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Miejsca na podium chronologicznieEdytuj

Nr Data Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Pozycja Strata Zwycięzca
1. 28 sierpnia 2011   Oberwiesenthal Penalty Race HS106/10 km 25:26,2 2. +29,3   Johannes Rydzek
2. 28 sierpnia 2013   Villach Gundersen HS98/10 km 23:13,7 3. +1,5   Håvard Klemetsen
3. 30 sierpnia 2013   Oberstdorf Gundersen HS137/10 km 26:07,5 2. +8,7   Bernhard Gruber
4. 30 września 2017   Planica Gundersen HS139/10 km 24:21,3 3. +0,6   Magnus Moan

PrzypisyEdytuj

  1. a b Aftenposten: Blir norsk - må betale 120 000 kr. (norw.)
  2. Kombinacjanorweska.dbv.pl: Znany kombinator chce zmienić obywatelstwo! (pol.)
  3. Tych kombinatorów norweskich już nie zobaczymy, czyli kto zakończył karierę (pol.). skipol.pl, 2019-03-22. [dostęp 2019-03-24].
  4. Skład drużyny: Andreas Hurschler, Jan Schmid, Ivan Rieder, Ronny Heer
  5. Skład drużyny: Jan Schmid, Andreas Hurschler, Ronny Heer, Ivan Rieder
  6. Skład drużyny: Magnus Moan, Petter Tande, Jan Schmid, Mikko Kokslien
  7. Skład drużyny: Jan Schmid, Espen Andersen, Jarl Magnus Riiber, Jørgen Gråbak
  8. Skład drużyny: Andreas Hurschler, Ronny Heer, Jan Schmid, Ivan Rieder
  9. Skład drużyny: Mikko Kokslien, Petter Tande, Jan Schmid, Magnus Moan
  10. Skład drużyny: Jan Schmid, Magnus Moan, Mikko Kokslien, Håvard Klemetsen
  11. Skład drużyny: Mikko Kokslien, Håvard Klemetsen, Jan Schmid, Magnus Moan
  12. Skład drużyny: Jan Schmid, Jarl Magnus Riiber
  13. Skład drużyny: Espen Bjørnstad, Jan Schmid, Jørgen Gråbak, Jarl Magnus Riiber
  14. Zgodnie z regulaminem LGP 2017 do końcowej klasyfikacji zaliczani byli tylko zawodnicy, którzy wystartowali we wszystkich zawodach. W nawiasie podano lokatę zawodnika nie uwzględniając tej reguły.
  15. Zgodnie z regulaminem LGP 2018 do końcowej klasyfikacji zaliczani byli tylko zawodnicy, którzy wystartowali we wszystkich zawodach. W nawiasie podano lokatę zawodnika nie uwzględniając tej reguły.

Linki zewnętrzneEdytuj