Otwórz menu główne

Janusz Iwaszkiewicz (ur. 16 lutego 1879 w Holczycach(ros.) koło Słucka na Białorusi, zm. 6 sierpnia 1944 w Warszawie) – polski historyk, badacz dziejów porozbiorowych, archiwista.

ŻyciorysEdytuj

Studiował na rosyjskim UW i na Uniwersytecie Lwowskim - doktorat pod kierunkiem Szymona Askenazego. Od 1906 nauczyciel gimnazjalny w Warszawie. W latach 1918-1930 archiwista w AAD. W latach 1922-1925 zastępca profesora na USB. Habilitacja w 1924 na Uniwersytecie Poznańskim. Od 1930 profesor nadzwyczajny na USB, profesor zwyczajny historii nowożytnej - 1938. Wykładał też w Szkole Nauk Politycznych w Warszawie. W okresie II wojny światowej brał udział w tajnym nauczaniu w Wilnie. Został rozstrzelany przez Gestapo podczas powstania warszawskiego. Był jednym z pionierów badań nad dziejami porozbiorowymi.

BibliografiaEdytuj