Kazimierz Piechotka

polski architekt

Kazimierz Maciej Piechotka ps. Jacek[2] (ur. 20 listopada 1919 w Warszawie, zm. 6 marca 2010 tamże[1]) – polski architekt, żołnierz ZWZ i AK[3][2], uczestnik powstania warszawskiego[2].

Kazimierz Piechotka
Jacek
Data i miejsce urodzenia 20 listopada 1919
Warszawa
Data i miejsce śmierci 6 marca 2010
Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Bródnowski[1]
Zawód, zajęcie architekt
Miejsce zamieszkania Warszawa
Uczelnia Politechnika Warszawska
Wydział Wydział Architektury
Małżeństwo Maria Piechotka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi Brązowy Krzyż Zasługi z Mieczami
Pierwsze dni sierpnia 1944. Patrol żołnierzy z plutonu „Agaton” w drodze z Woli do Śródmieścia. Kazimier Piechotka trzeci z prawej

Działalność w AKEdytuj

Od początku wojny zaangażowany w działalność konspiracyjną i tajne nauczanie. W ramach działalności podziemnej pracował w Wydziale Legalizacji i Techniki, w komórce kierowanej przez Piotra Biegańskiego. Cały wydział, kierowany przez Stanisława Jankowskiego „Agatona”, zajmował się fałszowaniem dokumentów na potrzeby działalności konspiracyjnej[2]. Z takich dokumentów korzystał m.in. Kazimierz Leski, udając generała Wehrmachtu[2][4].

W powstaniu warszawskim walczył w plutonie „Agaton” batalionu „Pięść”, dowodzonym przez Stanisława Jankowskiego, jako strzelec z cenzusem[2]. Służył w ochronie generała Tadeusza Bora-Komorowskiego[2]. Po powstaniu, wspólnie z żoną – Marią – trafił do obozu jenieckiego Stalag IV B Mühlberg – Rez. Laz. Kgf. w Zeithain[2][5], gdzie oboje pracowali jako personel szpitalny[6].

Działalność zawodowaEdytuj

W 1937 roku rozpoczął studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej[5]. W trakcie studiów architektonicznych rozpoczął pracę w Zakładzie Architektury Polskiej PW[2].

W czasie wojny uczestniczył w tajnych kompletach, zajmował się także inwentaryzacją architektoniczną zabytkowych budynków – wyniki tej pracy posłużyły po wojnie do odbudowy miasta, a także uczestniczył w pracach projektowych dotyczących koncepcji przyszłej odbudowy miasta[2]. Przez czas wojny pracował jako asystent w Zakładzie Architektury Polskiej oraz współpracował z Zakładem Historii Architektury Nowożytnej i Zakładem Badań Urbanistycznych[3].

Do Warszawy wrócił w 1945 roku[2]. Po powrocie rozpoczął pracę w Biurze Odbudowy Stolicy[7]. We współpracy z Janem Zachwatowiczem oraz żoną opracował projekt odbudowy warszawskiej katedry św. Jana[8]. W 1946 r. ukończył Wydział Architektury Politechniki Warszawskiej[1]. W roku 1952, pod wpływem nacisków politycznych, odszedł z pracy na uczelni[3]. W 1948 założył wspólnie z żoną spółkę autorską: Maria i Kazimierz Piechotkowie[5]. Wraz z żoną pracował m.in. w Miastoprojekcie Stolica Północ. W tym czasie zaprojektował liczne budynki mieszkalne i usługowe, m.in. na terenie warszawskich Bielan – osiedla Bielany I-IV, wpisane przez SARP na listę dóbr kultury współczesnej[9][10].

Kierował wielobranżowym zespołem opracowującym system budownictwa wielkopłytowego W-70 oraz Wk-70, który zwyciężył w dwustopniowym konkursie na projekt systemu budownictwa wielkopłytowego i został wdrożony do realizacji na terenie całego kraju[5]. Na jego podstawie, przy współpracy ITB, razem z żoną i synem, opracował system ECA dla potrzeb budownictwa w Algierii, uwzględniający tamtejsze uwarunkowania, w tym zagrożenia sejsmiczne[3]. Wspólnie z żoną zajmował się także zagadnieniem integracji różnych systemów wielkopłytowych (ISBO)[11][3].

Wraz z żoną zajmował się badaniem synagog. Opracowali liczne publikacje na temat architektury żydowskiej na terenach Polski, m.in. książki:

  • „Bramy nieba. Bożnice drewniane na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej” (wyd. I - 1957, wyd. II rozszerzone - 1996) [3]
  • „Bramy nieba. Bożnice murowane” (1999)
  • „Krajobraz z menorą” (2008)

Zmarł 20 marca 2010 w Warszawie. Został pochowany na cmentarzu Bródnowskim[1].

Życie prywatneEdytuj

Krótko przed wybuchem Powstania oświadczył się Marii z domu Huber[12]. 30 sierpnia 1944, w trakcie powstania, wzięli ślub w kościele Dzieciątka Jezus przy ul. Moniuszki[12][2]. Ich synowie, Maciej i Michał, również zostali architektami, współpracowali zawodowo z rodzicami[3].

Nagrody i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i Kazimierz Maciej Piechotka. SARP, 2011-12-14. [dostęp 2012-11-18].
  2. a b c d e f g h i j k l m Archiwum Historii Mówionej – Kazimierz Maciej Piechotka. Muzeum Powstania Warszawskiego, 2005-06-02. [dostęp 2012-11-18].
  3. a b c d e f g Maria Piechotka: MARIA I KAZIMIERZ PIECHOTKOWIE: 70 LAT z ARCHITEKTURĄ. SARP, 2008-02-18. [dostęp 2012-11-18].
  4. Kazimierz Leski – „Bradl”. stanislawjankowskiagaton.pl. [dostęp 2012-12-01].
  5. a b c d e f g h Kazimierz Maciej Piechotka 20.11.1919 – 6.03.2010. SARP, 2010-03-08. [dostęp 2012-11-18].
  6. Archiwum Historii Mówionej – Maria Piechotka. Muzeum Powstania Warszawskiego, 2005-06-02. [dostęp 2012-12-04].
  7. Widziałam miasto ruin. Przegląd. [dostęp 2012-11-18].
  8. Bazylika archikatedralna św. Jana Chrzciciela w Warszawie. SARP, 2012-12-04. [dostęp 2012-12-28].
  9. Lista obiektów architektury XX w. z lat 1945−1989. SARP, 2006-12-31. [dostęp 2012-11-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-11-22)].
  10. Dziedzictwo architektury warszawskiej. Dwudziestolecie powojenne lata 1945–1965. SARP, 2006-12-31. [dostęp 2012-11-18].
  11. Bohdan Lewicki z zespołem: Budynki wznoszone metodami uprzemysłowionymi. Warszawa: Arkady, 1979, s. 44. ISBN 83-213-2944-6.
  12. a b Miłość w czasach umierania. Wirtualna Polska, 2008-08-11. [dostęp 2012-11-18].
  13. M.P. z 1951 r. nr 33, poz. 402
  14. YIVO News (ang.). YIVO, 2001. s. 7. [dostęp 2012-12-09].
  15. Wręczenie dorocznej nagrody PKN ICOMOS im. profesora Jana Zachwatowicza. ICOMOS, 2004-03-27. [dostęp 2012-12-09].