Kazimierz Piechotka

polski architekt

Kazimierz Maciej Piechotka ps. Jacek[2] (ur. 20 listopada 1919 w Warszawie, zm. 6 marca 2010 tamże[1]) – polski architekt, żołnierz ZWZ i AK[3][2], uczestnik powstania warszawskiego[2].

Kazimierz Piechotka
Jacek
Data i miejsce urodzenia

20 listopada 1919
Warszawa

Data i miejsce śmierci

6 marca 2010
Warszawa

Miejsce spoczynku

cmentarz Bródnowski[1]

Zawód, zajęcie

architekt

Miejsce zamieszkania

Warszawa

Uczelnia

Politechnika Warszawska

Wydział

Wydział Architektury

Małżeństwo

Maria Piechotka

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920–1941) Srebrny Krzyż Zasługi Brązowy Krzyż Zasługi z Mieczami
Pierwsze dni sierpnia 1944. Patrol żołnierzy z plutonu „Agaton” w drodze z Woli do Śródmieścia. Kazimierz Piechotka trzeci z prawej
Grób Marii i Kazimierza Piechotków na cmentarzu Bródnowskim

Działalność w AK edytuj

Od początku wojny zaangażowany w działalność konspiracyjną i tajne nauczanie. W ramach działalności podziemnej pracował w Wydziale Legalizacji i Techniki, w komórce kierowanej przez Piotra Biegańskiego. Cały wydział, kierowany przez Stanisława Jankowskiego „Agatona”, zajmował się fałszowaniem dokumentów na potrzeby działalności konspiracyjnej[2]. Z takich dokumentów korzystał m.in. Kazimierz Leski, udając generała Wehrmachtu[2][4].

W powstaniu warszawskim walczył w plutonie „Agaton” batalionu „Pięść”, dowodzonym przez Stanisława Jankowskiego, jako strzelec z cenzusem[2]. Służył w ochronie generała Tadeusza Bora-Komorowskiego[2]. Po powstaniu, wspólnie z żoną – Marią – trafił do obozu jenieckiego Stalag IV B Mühlberg – Rez. Laz. Kgf. w Zeithain[2][5], gdzie oboje pracowali jako personel szpitalny[6].

Działalność zawodowa edytuj

W 1937 roku rozpoczął studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej[5]. W trakcie studiów architektonicznych rozpoczął pracę w Zakładzie Architektury Polskiej PW[2].

W czasie wojny uczestniczył w tajnych kompletach, zajmował się także inwentaryzacją architektoniczną zabytkowych budynków – wyniki tej pracy posłużyły po wojnie do odbudowy miasta, a także uczestniczył w pracach projektowych dotyczących koncepcji przyszłej odbudowy miasta[2]. Przez czas wojny pracował jako asystent w Zakładzie Architektury Polskiej oraz współpracował z Zakładem Historii Architektury Nowożytnej i Zakładem Badań Urbanistycznych[3].

Do Warszawy wrócił w 1945 roku[2]. Po powrocie rozpoczął pracę w Biurze Odbudowy Stolicy[7]. We współpracy z Janem Zachwatowiczem oraz żoną opracował projekt odbudowy warszawskiej katedry św. Jana[8]. W 1946 r. ukończył studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej[1]. W roku 1952, pod wpływem nacisków politycznych, odszedł z pracy na uczelni[3]. W 1948 założył wspólnie z żoną spółkę autorską: Maria i Kazimierz Piechotkowie[5]. Wraz z żoną pracował m.in. w Miastoprojekcie Stolica Północ. W tym czasie zaprojektował liczne budynki mieszkalne i usługowe, m.in. na terenie warszawskich Bielan – osiedla Bielany I-IV, wpisane przez SARP na listę dóbr kultury współczesnej[9][10].

Kierował wielobranżowym zespołem opracowującym system budownictwa wielkopłytowego W-70 oraz Wk-70, który zwyciężył w dwustopniowym konkursie na projekt systemu budownictwa wielkopłytowego i został wdrożony do realizacji na terenie całego kraju[5]. Na jego podstawie, przy współpracy ITB, razem z żoną i synem, opracował system ECA dla potrzeb budownictwa w Algierii, uwzględniający tamtejsze uwarunkowania, w tym zagrożenia sejsmiczne[3]. Wspólnie z żoną zajmował się także zagadnieniem integracji różnych systemów wielkopłytowych (ISBO)[11][3].

Wraz z żoną zajmował się badaniem synagog. Opracowali liczne publikacje na temat architektury żydowskiej na terenach Polski, m.in. książki:

  • „Bramy nieba. Bożnice drewniane na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej” (wyd. I – 1957, wyd. II rozszerzone – 1996) [3]
  • „Bramy nieba. Bożnice murowane” (1999)
  • „Krajobraz z menorą” (2008)

Zmarł 20 marca 2010 w Warszawie. Został pochowany na cmentarzu Bródnowskim (kwatera 22B-VI-12/13)[1].

Życie prywatne edytuj

Krótko przed wybuchem Powstania oświadczył się Marii z domu Huber[12]. 30 sierpnia 1944, w trakcie powstania, wzięli ślub w kościele Dzieciątka Jezus przy ul. Moniuszki[12][2]. Ich synowie, Maciej i Michał, również zostali architektami, współpracowali zawodowo z rodzicami[3]. Mieszkał na Bielanach, ostatnio przy ul. Kleczewskiej.

Nagrody i odznaczenia edytuj

Przypisy edytuj

  1. a b c d e f g h i Kazimierz Maciej Piechotka. SARP, 2011-12-14. [dostęp 2012-11-18].
  2. a b c d e f g h i j k l m Archiwum Historii Mówionej – Kazimierz Maciej Piechotka. Muzeum Powstania Warszawskiego, 2005-06-02. [dostęp 2012-11-18].
  3. a b c d e f g Maria Piechotka: MARIA I KAZIMIERZ PIECHOTKOWIE: 70 LAT z ARCHITEKTURĄ. SARP, 2008-02-18. [dostęp 2012-11-18].
  4. Kazimierz Leski – „Bradl”. stanislawjankowskiagaton.pl. [dostęp 2012-12-01].
  5. a b c d e f g h Kazimierz Maciej Piechotka 20.11.1919 – 6.03.2010. SARP, 2010-03-08. [dostęp 2012-11-18].
  6. Archiwum Historii Mówionej – Maria Piechotka. Muzeum Powstania Warszawskiego, 2005-06-02. [dostęp 2012-12-04].
  7. Widziałam miasto ruin. Przegląd. [dostęp 2012-11-18].
  8. Bazylika archikatedralna św. Jana Chrzciciela w Warszawie. SARP, 2012-12-04. [dostęp 2012-12-28].
  9. Lista obiektów architektury XX w. z lat 1945−1989. SARP, 2006-12-31. [dostęp 2012-11-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-11-22)].
  10. Dziedzictwo architektury warszawskiej. Dwudziestolecie powojenne lata 1945–1965. SARP, 2006-12-31. [dostęp 2012-11-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-12-01)].
  11. Bohdan Lewicki z zespołem: Budynki wznoszone metodami uprzemysłowionymi. Warszawa: Arkady, 1979, s. 44. ISBN 83-213-2944-6.
  12. a b Miłość w czasach umierania. Wirtualna Polska, 2008-08-11. [dostęp 2012-11-18].
  13. M.P. z 1951 r. nr 33, poz. 402
  14. YIVO News. YIVO, 2001. s. 7. [dostęp 2012-12-09]. (ang.).
  15. Wręczenie dorocznej nagrody PKN ICOMOS im. profesora Jana Zachwatowicza. ICOMOS, 2004-03-27. [dostęp 2012-12-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-09)].