Otwórz menu główne

Kazimierz Pluta-Czachowski

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego, żołnierz Armii Krajowej, kawaler Orderu Virtuti Militari

Kazimierz Pluta-Czachowski ps.Gołdyn”, „Kuczaba”, „Paprzyca” (ur. 11 lutego 1898 w Kozłowie, zm. 5 sierpnia 1979 w Warszawie) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Kazimierz Pluta-Czachowski
Gołdyn”, „Kuczaba”, „Paprzyca
Ilustracja
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 11 lutego 1898
Kozłów
Data i miejsce śmierci 5 sierpnia 1979
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 19141945
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Orzel AK.jpg Armia Krajowa
Jednostki 25 Pułk Piechoty
7 Dywizja Piechoty
85 Pułku Piechoty
18 Dywizja Piechoty
Komenda Główna Armii Krajowej
Stanowiska oficer sztabu dywizji
dowódca batalionu piechoty
szef sztabu dywizji
szef oddziału
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
powstanie warszawskie
Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje - dwukrotnie ranny
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Order Krzyża Orła III Klasy (Estonia) Krzyż Zasługi Obrońców (Łotwa)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Był synem Wincentego Pluty i Tekli z domu Gacek. W młodości należał do „Zarzewia” i Polskich Drużynach Strzeleckich. Od sierpnia 1914 służył w I Brygadzie Legionów Polskich, po kryzysie przysięgowym został internowany w obozie w Szczypiornie. Z obozu został zwolniony w 1917, w tym też roku został zastępcą komendanta Obwodu Miechów Polskiej Organizacji Wojskowej, następnie został komendantem Obwodu Słomniki oraz dowódcą lotnych oddziałów bojowych w Podokręgu Miechów.

W 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Pełnił służbę w 25 pułku piechoty w Piotrkowie[1][2]. W latach 1926-1928 był słuchaczem Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie[3]. Z dniem 31 października 1928, po ukończeniu kursu i uzyskaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, otrzymał przydział służbowy do 7 Dywizji Piechoty na stanowisko oficera sztabu[4]. W 1929 został komendantem Okręgu Nr IV Łódzkiego Związku Strzeleckiego i oficerem do prac Przysposobienia Wojskowego w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi[5]. Jesienią 1932 roku został przeniesiony do Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Warszawie na stanowisko szefa sztabu Komendy Głównej Związku Strzeleckiego[6]. Latem 1934 roku został przeniesiony do 85 pułku piechoty w Nowej Wilejce na stanowisko dowódcy batalionu[7]. W 1936 został szefem Oddziału Wyszkolenia w Dowództwie Korpusu Ochrony Pogranicza w Warszawie.

We wrześniu 1939 był szefem sztabu 18 Dywizji Piechoty ze składu SGO „Narew”, dowodzonej przez pułkownika Stefana Kosseckiego.

W konspiracji był członkiem Organizacji Orła Białego w 1940 przeszedł z organizacją do ZWZ. Był szefem Oddziału V-O Łączności i zastępcą szefa sztabu Komendy Głównej Armii Krajowej.

W 1945 aresztowany w Polsce, a następnie internowany w Kazachstanie. W latach 1949-1956 był więźniem stalinowskim. W latach 70. był kierownikiem Komisji Historycznej 18 Dywizji Piechoty, która m.in. wnioskowała o przyznanie orderu Złotego Krzyża Virtuti Militari (IV klasy) dla swego byłego dowódcy, wówczas już generała brygady Stefana Kosseckiego. W ostatnich latach życia, uczestnik Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela.

AwanseEdytuj

  • kapitan – 1 grudnia 1924 ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 36 lokatą;
  • major – 17 grudnia 1931 ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 i 25 lokatą[8];
  • podpułkownik – ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 roku i 55. lokatą w korpusie oficerów piechoty;
  • pułkownik – 20 marca 1943[9].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 197, 424.
  2. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 184, 368.
  3. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 134, 205.
  4. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 14 z 05.11.1928 r., s. 364-365.
  5. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 39, 453.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 414.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 159.
  8. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 12 z 18.12.1931 r.
  9. Łaszczewski ↓.
  10. M.P. z 1933 r. nr 259, poz. 277.
  11. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 74)
  12. 17 marca 1930 „za zasługi na polu przysposobienia wojskowego” M.P. z 1930 r. nr 98, poz. 144
  13. Eesti tänab 1919-2000, Tallinn: Eesti Vabariigi Riigikantselei, 2000, ISBN 9985-60-778-3 [dostęp 2014-10-23] [zarchiwizowane z adresu 2011-08-27] (est.).
  14. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych nr 2/1936, s. 22

BibliografiaEdytuj