Otwórz menu główne

Kopyczyńce[2] (ukr. Копичинці) – miasto w obwodzie tarnopolskim Ukrainy, w rejonie husiatyńskim nad rzeczką Niczławą. W 1921 r. (spis) 8146 mieszkańców. Zamieszkane do 1944 r. głównie przez Polaków, Ukraińców i Żydów.

Kopyczyńce
Копичинці
ilustracja
Herb
Herb
Państwo  Ukraina
Obwód  tarnopolski
Rejon Prapor-Husiatynskoho-rayonu.png husiatyński
Powierzchnia 3,5 km²
Wysokość 340 m n.p.m.
Populacja (2017)
• liczba ludności

6748[1]
Nr kierunkowy +380-3557
Kod pocztowy 48260
Położenie na mapie obwodu tarnopolskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu tarnopolskiego
Kopyczyńce
Kopyczyńce
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Kopyczyńce
Kopyczyńce
Ziemia49°06′N 25°54′E/49,100000 25,900000
Strona internetowa
Portal Portal Ukraina
Położenie na mapie województwo tarnopolskiego w 1939 r.

Znajduje się tu stacja kolejowa Kopyczyńce, węzeł linii TarnopolBiała Czortkowska i Husiatyn - Kopyczyńce.

KalendariumEdytuj

ZabytkiEdytuj

  • zamek, dwór - w Kopyczyńcach istniał warowny zamek, który oparł się najazdom Turków i Tatarów i przetrwał do XVIII w. W połowie XVIII w. na miejscu zamku wybudowano klasycystyczny dwór zwany pałacem[9], zniszczony podczas I wojny światowej[10].
  • kościół parafialny - znajduje się w mieście; autorem projektu mógł być Piotr Polejowski[11].

UrodzeniEdytuj

Pobliskie miejscowościEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2017 року. Державна служба статистики України. Київ, 2017. стор.65
  2. Zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 28 lutego 1937 r. o ustaleniu urzędowych nazw miast (M.P. z 1937 r. nr 69, poz. 104).
  3. Carte nouvelle des Royaumes de Galizie et Lodomerie avec le District de Bukowine, Augsburg po 1772
  4. Carte Generale de l'Atlas des Roiaumes Galicie et Lodomerie divisés en 19 Cercles avec la Buckowina, 1786
  5. „Czas” nr 243, Kraków 22. października 1862, str. 3.
  6. M.P. z 1925 r. nr 160, poz. 717
  7. Всесоюзная перепись населения 1989 г. Численность городского населения союзных республик, их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу
  8. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2013 року. Державна служба статистики України. Київ, 2013. стор.95
  9. Roman Aftanazy, Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, wyd. drugie przejrzane i uzupełnione, t. 7: Województwo ruskie, Ziemia Halicka i Lwowska, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1995, s. 88-89, ISBN 83-04-04229-0, ​ISBN 83-04-03701-7​ (całość).
  10. Grzegorz Rąkowski, Paweł Luboński, Podole. Przewodnik po Ukrainie Zachodniej. Część II, Pruszków: Rewasz, 2006, s. 190, ISBN 83-89188-46-5, OCLC 69287000.
  11. Jerzy Kowalczyk, Świątynie i klasztory późnobarokowe w archidiecezji lwowskiej [w] Rocznik Historii Sztuki, 2003, Nr XXVIII, s. 206.
  12. Nekrolog w Gazecie Wrocławskiej, 24 II 2017, strona 12
  13. Мефодий (Кудряков)
  14. zobacz http://www.wasylkowce.kunicki.net.pl/

Linki zewnętrzneEdytuj