Ludwik II Jąkała

Ludwik II Jąkała, franc. Louis le Bègue (ur. 1 listopada 846, zm. 10 kwietnia 879 w Compiègne) – od 877 r. król zachodniofrankijski, syn Karola II Łysego (823-877), z dynastii Karolingów francuskich, oraz Ermentrudy, córki Odona I, hrabiego Orleanu.

Ludwik II Jąkała
Ilustracja
Król Franków Zachodnich
Okres

od 5/6 października 877
do 10 kwietnia 879

Koronacja

8 grudnia 877
7 września 878

Poprzednik

Karol II Łysy

Następca

Ludwik III i Karloman II

Książę Akwitanii
Okres

od 866
do 879

Poprzednik

Karol Dziecię

Następca

Karloman

Król Dolnej Burgundii
Okres

od 877
do 879

Poprzednik

Karol III

Następca

Boso

Król Prowansji
Okres

od 877
do 879

Poprzednik

Karol z Prowansji

Następca

Boso

Dane biograficzne
Dynastia

Karolingowie

Data urodzenia

1 listopada 846

Data i miejsce śmierci

10 kwietnia 879
Compiègne

Ojciec

Karol II Łysy

Matka

Ermentruda Orleańska

Żona

Ansgarda Burgundzka

Dzieci

Ludwik III (król zachodniofrankijski)
Karloman (król zachodniofrankijski)
Karol III Prostak

W 866 r., po śmierci swojego młodszego brata Karola został królem Akwitanii. Po śmierci ojca w 877 r. objął rządy w całym królestwie zachodniofrankijskim. 8 grudnia 877 r. został koronowany w Reims przez tamtejszego arcybiskupa Hincmara. Powtórna koronacja odbyła się 7 września 878 r. Ludwika koronował papież Jan VIII, który przybył do Francji na synod kościelny. Uroczystości odbyły się w Troyes. Papież zaoferował Ludwikowi koronę cesarską, ale ten odmówił.

Ludwik był słabego zdrowia i przeżył ojca tylko o 2 lata. W okresie jego panowania role i możliwości władzy królewskiej w kraju nieustannie malały, wzrastała natomiast odrębność księstw i hrabstw: Akwitanii, Gaskonii, Tuluzy, Burgundii, Owernii, Normandii, Bretanii, Flandrii i innych, oraz rosła potęga wielkich baronów. Nie odgrywał aktywnej roli na scenie międzynarodowej. Kronikarze opisywali go jako prostego i miłego człowieka, miłującego pokój, religię i sprawiedliwość.

Ludwik był dwukrotnie żonaty. Po raz pierwszy ożenił się w marcu 862 r. z Ansgardą (zm. 2 listopada po 879), córką hrabiego Harduina. Ślub odbył się potajemnie i wbrew woli ojca Ludwika, który też rychło wyjednał u papieża unieważnienie małżeństwa. Ludwik i Ansgarda mieli razem dwóch synów i dwie córki:

Drugą żoną Ludwika była Adelajda z Paryża (850/853 - 10 listopada 901), córkę Adalarda, hrabiego Paryża. Małżeństwo to nie było udane i Ludwik starał się, bezskutecznie, o rozwiązanie tego małżeństwa z powodu zbyt bliskiego pokrewieństwa (babka Adelajdy była nieślubną córką Ludwika I Pobożnego, dziadka Ludwika II, lub Karola Wielkiego, jego pradziadka). Podczas powtórnej koronacji królewskiej w 878 r. Ludwik odmówił zgody na koronację Adelajdy. Ludwik i Adelajda mieli razem syna i córkę:

W 879 r. Ludwik wyruszył na wyprawę wojenną przeciwko wikingom. Podczas marszu na północ poczuł się źle i zmarł w Compiègne 10 kwietnia 879 r. Po jego śmierci państwo zostało podzielone między jego dwóch synów - Ludwika III i Karlomana II.

Zobacz teżEdytuj