Otwórz menu główne

Mechtylda z Hackeborn (ur. 1241 lub 1242, zm. 19 listopada 1299 w Helfta) – niemiecka mistyczka okresu średniowiecza, propagatorka kultu Serca Jezusa, święta Kościoła katolickiego, ewangelickiego i anglikańskiego.

Święta
Mechtylda z Hackeborn OSB
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1241 lub 1242
zamek Helfta k. Halberstadt (Saksonia)
Data i miejsce śmierci 19 listopada 1299
Helfta
Czczona przez Kościół katolicki
kościoły ewangelickie
wspólnotę anglikańską
Wspomnienie 16 lutego lub 19 listopada

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Mechtylda urodziła się na zamku Helfta (w pobliżu Halberstadt) w szlacheckiej rodzinie, jako trzecia córka barona Hackeborna[1], spokrewnionego z cesarskim rodem Hohenstaufów. Kiedy miała 7 lat, wraz z matką odwiedziła w klasztorze Rodersdorf (obecnie dzielnica miasta Wegeleben) swoją starszą siostrę Gertrudę (myloną z Gertrudą z Helfty)[2]. Zafascynowana nowym miejscem uprosiła matkę oraz ksieni i pozostała w klasztorze. W latach 1251-1292 Gertruda z Hackeborn była ksienią wspólnoty, ale w 1258 przeniosła klasztor do Helfty pod Eisleben. Oficjalnie był to klasztor benedyktynek, ale był kojarzony z cysterkami z powodu stosowanej reguły, jednak cysterskiej jurysdykcji nie podlegał[3]. W tym czasie Mechtylda prowadziła szkołę klasztorną i została mianowana „kantorką” (donna cantrix). Jej piękny głos i zapał w śpiewie sprawiły, że zasłużyła na miano „słowika Chrystusa”. Ostatnie namaszczenie św. Mechtylda otrzymała 18 października 1299 roku i zmarła „ofiarując swe serce Zbawicielowi zanurzając się w Nim”.

KultEdytuj

Chociaż nigdy nie była kanonizowana, Mechtylda odbiera cześć jako święta w różnych klasztorach zachowujących regułę św. Benedykta.

Jej wspomnienie liturgiczne zostało wyznaczone w Martyrologium Rzymskim na 16 lutego.

W Kościele katolickim i w zakonach trapistów, cystersów oraz benedyktynów wspominana jest 19 listopada.

PismaEdytuj

Własnoręczne pisma Mechtyldy to tylko kilka listów do pewnej matrony. Od 1291 okazjonalne wypowiedzi o jej doświadczeniach duchowych były zbierane przez dwie współsiostry na polecenie ksieni Zofii z Querfurtu (1292-1303), a zredagowane przez Gertrudę Wielką. Pismo, które odnosi się szczególnie do jej doświadczeń mistycznych, „Liber specialis gratiae”, zawiera w pięciu księgach opis wizji oraz łask uzyskanych podczas kontemplacji. Dzieło zostało przetłumaczone i wydane w 1645 we Lwowie przez Jakuba Gawatha. W części I i VI, zredagowanych inną ręką, zostały opowiedziane cnoty Mechtyldy i Gertrudy.

Wizje Mechtyldy odnosiły się do Trójcy Świętej, do osoby Zbawiciela do Najświętszej Maryi Dziewicy, do aniołów i świętych, m.in. Alberta Wielkiego, Tomasza z Akwinu, do dusz zbawionych i w czyśćcu oraz do dusz potępionych[potrzebny przypis].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Mechtylda z Hackeborn - Audiencja Generalna Benedykta XVI 29 września 2010 na stronie Radio Maryja (Mechtylda z Hackeborn
  2. [1] - Bibliografia św. Mechtyldy w książce Życie i myśl religijna św. Mechtyldy von Hackeborn
  3. Gertruda Wielka z Helfty na DEON.pl (SJ i Wydawnictwo WAM)

BibliografiaEdytuj

  • J. Misiurek, Wielkie Mistyczki Kościoła, Lublin 1999.
  • Bibliotheca Sanctorum, Università Lateranense, t. IX, Roma 1967, kol. 97.
  • P. Dinzelbacher (red.), Leksykon Mistyki. Żywoty-pisma-przeżycia, przeł. B. Widła, Warszawa 2002, s. 182.
  • M. Kowalczyk, Życie i myśl religijna św. Mechtyldy von Hackeborn, wyd. Flos Carmeli, Poznań 2011.

Linki zewnętrzneEdytuj