Michaił Anaszkin

Michaił Borisowicz Anaszkin (ros. Михаил Борисович Анашкин; ur. 19 listopada 1901 we wsi Komskoje w okręgu minusińskim w guberni jenisejskiej (obecnie w rejonie nowosiołowskim w Kraju Krasnojarskim), zm. 23 stycznia 1951 w Moskwie) – radziecki generał porucznik, Bohater Związku Radzieckiego (1945).

Michaił Anaszkin
Михаил Анашкин
generał-lejtnant generał-lejtnant
Data i miejsce urodzenia 19 listopada 1901
Komskoje, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 23 stycznia 1951
Moskwa, Rosyjska FSRR
Przebieg służby
Lata służby 1920–1946
Siły zbrojne Armia Czerwona
Jednostki 160 Dywizja Strzelecka,
61 Gwardyjska Dywizja Strzelecka
Główne wojny i bitwy Wojna domowa w Rosji;
Konflikt o Kolej Wschodniochińską;
II wojna światowa
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order LeninaOrder LeninaOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Kutuzowa I klasy (ZSRR)Order Bohdana Chmielnickiego I klasyOrder Suworowa II klasy (ZSRR)Medal jubileuszowy XX-lecia Robotniczo-Chłopskiej Armii CzerwonejMedal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945”Medal „Za zdobycie Berlina”Medal „Za Wyzwolenie Warszawy”30 years saf rib.pngMedal 800-lecia MoskwyLegia Zasługi - Commander (USA)

ŻyciorysEdytuj

Do 1911 skończył 4 klasy szkoły wiejskiej, od listopada 1919 do marca 1920 był w oddziale partyzanckim w guberni jenisejskiej, brał udział w walkach przeciw wojskom Kołczaka, następnie wstąpił do regularnej Armii Czerwonej i od marca do sierpnia 1920 walczył w wojnie domowej. Później uczestniczył w wojnie z Polską, w grudniu 1920 po ukończeniu szkoły dywizjonowej został dowódcą plutonu i wkrótce potem dowódcą kompanii, walczył z wojskami Stanisława Bułak-Bałachowicza, powstańcami z Kronsztadu (w marcu 1921 był ranny w rękę) i zbrojnymi ugrupowaniami nad dolną Wołgą. W latach 1924-1926 uczył się w szkole piechoty w Smoleńsku, w 1927 ukończył szkołę piechoty w Riazaniu, w 1929 kursy wojskowo-polityczne w Moskwie, a w 1936 Akademię Wojskową im. Frunzego. W 1929 brał udział w konflikcie o Kolej Wschodniochińską, 1936-1937 pracował w sztabie korpusu piechoty w Dniepropietrowsku, a 1937-1938 w sztabie dywizji piechoty w Charkowie. 1 sierpnia 1938 podczas stalinowskich czystek w armii został aresztowany pod prawdopodobnie fałszywymi zarzutami i uwięziony do 27 lutego 1939. Po zwolnieniu przywrócono go do służby i przydzielono mu w kwietniu 1939 stanowisko wykładowcy taktyki w Akademii Wojskowej im. Frunzego, a w kwietniu 1941 szefa sztabu dywizji piechoty w Moskiewskiego Okręgu Wojskowego.

Po ataku Niemiec na ZSRR walczył na Froncie Briańskim (sierpień-listopad 1941 i kwiecień-lipiec 1942), Południowo-Zachodnim (listopad 1941-kwiecień 1942 i październik 1942-luty 1943) i Woroneskim (lipiec-październik 1942), od września 1941 jako dowódca dywizji piechoty. Brał udział m.in. w bitwie pod Stalingradem. Od lutego do maja 1943 dowodził korpusem piechoty na Froncie Południowo-Zachodnim, później na Froncie Stepowym (lipiec-październik 1943), 2 (październik 1943-luty 1944) i 3 Ukraińskim (luty-maj 1944) oraz 1 Białoruskim (od maja 1944). 9 stycznia 1942 mianowano go pułkownikiem, a 15 stycznia 1943 generałem majorem. Uczestniczył m.in. w operacji biełgorodzko-charkowskiej, połtawsko-krzemieńczuckiej, bierieznjegowato-snigiriowskiej, odeskiej, białoruskiej, brzesko-lubelskiej, warszawsko-poznańskiej, pomorskiej i berlińskiej. 17 stycznia 1945 na czele 129 Korpusu Piechoty wraz z ludowym Wojskiem Polskim wkroczył do Warszawy od północnego zachodu, następnie do 23 stycznia wraz z innymi jednostkami Armii Czerwonej zajął Gąbin, Gostynin, Kowal i Bydgoszcz. 11 lipca 1945 otrzymał stopień generała porucznika. Po wojnie dowodził korpusem piechoty w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, później wykładał w Wyższej Akademii Wojskowej, w lipcu 1946 zakończył służbę w armii. Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym. Jego imieniem nazwano ulice w kilku miejscowościach.

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj