Michaił Buksztynowicz

Michaił Fomicz Buksztynowicz (ros. Михаил Фомич Букштынович, ur. 19 września 1892 w powiecie oszmiańskim w guberni wileńskiej, zm. 28 czerwca 1950 w Moskwie) – radziecki generał porucznik.

Michaił Buksztynowicz
Михаил Букштынович
generał-major generał-major
Data i miejsce urodzenia 19 września 1892
powiat oszmiański
Data i miejsce śmierci 28 czerwca 1950
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1915–1917, 1918–1938, 1942–1950
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Red star.svg Armia Czerwona
Stanowiska dowódca 19 Korpusu Piechoty, szef sztabu 3 Armii Uderzeniowej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna domowa w Rosji,
wielka wojna ojczyźniana
Odznaczenia
Order LeninaOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Suworowa I klasy (ZSRR)Order Kutuzowa I klasy (ZSRR)Order Suworowa II klasy (ZSRR)Order Kutuzowa II klasy (ZSRR)Order Wojny Ojczyźnianej II klasyMedal jubileuszowy XX-lecia Robotniczo-Chłopskiej Armii CzerwonejMedal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945”Medal „Za Wyzwolenie Warszawy”Medal „Za zdobycie Berlina” Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w białoruskiej rodzinie chłopskiej. W 1912 ukończył szkołę komercyjną w Wilnie, pracował w zarządzie kolei w Wilnie i Moskwie, w sierpniu 1915 został powołany do rosyjskiej armii, w 1916 skończył szkołę podoficerską w Taszkencie. Od listopada 1916 walczył w I wojnie światowej, w listopadzie 1917 wstąpił do Czerwonej Gwardii w Kostromie, a w 1918 do Armii Czerwonej, uczestniczył w wojnie z niemieckimi interwentami i w wojnie domowej, później także w walce z basmaczami w Azji Środkowej i Turkiestanie (od maja 1920 do marca 1921 dowodził 4 Brygadą Czerwonych Komunardów 2 Turkiestańskiej Dywizji Piechoty), był kontuzjowany. W 1924 ukończył taktyczne kursy piechoty „Wystrieł”, dowodził pułkiem piechoty w Samarze, był pomocnikiem dowódcy dywizji piechoty w Termezie, w 1927 skończył kursy doskonalenia wyższej kadry dowódczej i został dowódcą pułku piechoty w Aszchabadzie, później w Ferganie, pracował w sztabie Środkowoazjatyckiego Okręgu Wojskowego, 1932–1935 dowodził 56 Dywizją Piechoty w Pskowie. W sierpniu 1935 został zastępcą szefa sztabu Leningradzkiego Okręgu Wojskowego, 20 listopada 1935 otrzymał stopień komdywa, 1936–1938 dowodził 7 Korpusem Zmechanizowanym w Peterhofie. 1 września 1938 został aresztowany podczas czystek w Armii Czerwonej i skazany na 15 lat łagru i utratę praw na 5 lat przez Wojskowe Kolegium Sądu Najwyższego ZSRR, 28 listopada 1942 został zwolniony z łagru i 31 grudnia 1942 przywrócony do służby wojskowej. Brał udział w wojnie z Niemcami na Froncie Kalinińskim, 2 Nadbałtyckim i 1 Białoruskim, uczestniczył w operacji newelskiej, leningradzko-nowogrodzkiej, rieżycko-dwinskiej, madonskiej, warszawsko-poznańskiej, pomorskiej i berlińskiej jako p.o. zastępcy dowódcy 367 Dywizji Piechoty (styczeń-marzec 1943), dowódca 28 Dywizji Piechoty (marzec-listopad 1943), dowódca 100 Korpusu Piechoty (listopad 1943–luty 1944), dowódca 19 Korpusu Piechoty (luty–sierpień 1944) i szef sztabu 3 Armii Uderzeniowej (od 12 sierpnia 1944). Otrzymał stopień generała majora (17 listopada 1943) i generała porucznika (11 lipca 1945). Po wojnie służył w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, w maju 1946 został szefem Zarządu Planowania Przysposobienia Bojowego Wojsk Lądowych, a w maju 1948 szefem grupy inspekcyjnej zastępcy głównodowodzącego Wojskami Lądowymi. Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.

OdznaczeniaEdytuj

I inne.

BibliografiaEdytuj