Otwórz menu główne

Paweł II (papież)

papież
(Przekierowano z Papież Paweł II)

Paweł II (łac. Paulus II, właśc. Pietro Barbo; ur. 23 lutego 1417 w Wenecji, zm. 26 lipca 1471 w Rzymie[1]) – papież w okresie od 30 sierpnia 1464 do 26 lipca 1471[2].

Paweł II
Paulus Secundus
Pietro Barbo
Papież
Ilustracja
Herb Paweł II
Data i miejsce urodzenia 23 lutego 1417
Wenecja
Data i miejsce śmierci 26 lipca 1471
Rzym
Papież
Okres sprawowania 30 sierpnia 1464 – 26 lipca 1471
Biskup Vicenzy
Okres sprawowania 16 czerwca 1451 – 30 sierpnia 1464
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 1446
Kreacja kardynalska 1 lipca 1440
Eugeniusz IV
Kościół tytularny diakon S. Maria Nuova (1 lipca 1440)
prezbiter S. Marci (16 czerwca 1451)
Pontyfikat 30 sierpnia 1464

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie kupieckiej i to taką karierę początkowo rozważał[1]. Jednak jego wuj Eugeniusz IV mianował go kolejno: archidiakonem Bolonii i protonotariuszem apostolskim[1]. W 1440 papież mianował go kardynałem diakonem[1] S. Maria Nuova, a następnie administratorem apostolskim diecezji Cervia (1446-51)[3]. W 1451 Mikołaj V awansował do rangi kardynała prezbitera S. Marci[1]. Był też biskupem Vicenzy (od 1451 r. aż do wyboru na papieża) i przez krótki czas biskupem Padwy (1459-60). Od 1445 roku pełnił funkcję archiprezbitera Bazyliki Watykańskiej[4]. Na konklawe 1464 roku został wybrany papieżem już w pierwszym głosowaniu[5]. Podobnie jak pozostali kardynałowie, przed głosowaniem złożył tzw. "kapitulację wyborczą", regulującą sposób postępowania przyszłego papieża[2]. Barbo zobowiązał się do kontynuowania wojny z Turkami, zmniejszenia liczby kardynałów do 18 i zwołaniu soboru w ciągu trzech lat[2].

Paweł II był miłośnikiem przepychu i imprez karnawałowych[1]. W 1470 roku wydał dokument stwierdzający, że rok święty winno się obchodzić co 25 lat[1]. W porównaniu ze swoim poprzednikiem, Piusem II nie wykazywał zainteresowania sztuką[2]. Dość szybko popadł w konflikt z humanistami i artystami, kiedy to nakazał uwięzić Bartolomea Platinę[1]. Wkrótce potem zamknął także Akademię Rzymską, za co został nazwany "barbarzyńcą"[2]. Paweł skupił swoje wysiłki na organizowaniu wyprawy krzyżowej przeciwko Turkom, którzy zagrażali Europie – wsparł finansowo i wojskowo Węgrów i Albańczyków, na czele ze Skanderbegiem[1]. Napotkał jednak trudności w samych Włoszech – śmierć władcy Mediolanu, Francesco Sforzy w 1466, mocno zagroziła stabilności państwa[1]. Ponadto jedynym europejskim władcą, nadającym się na przywódcę krucjaty, był Jerzy z Podiebradów, który był podejrzewany o kontakty z husytami[1]. Po nieudanej próbie polubownego załatwienia sprawy, Paweł ekskomunikował czeskiego króla w grudniu 1466[1]. Gdy w 1470 roku sułtan Mehmed II Zdobywca podbił Negroponte, papież natychmiast zwołał do Rzymu kongres państw włoskich, czego efektem był sojusz obronny podpisany 22 grudnia 1470[1]. W kwestii zwołania soboru i zreformowania Kościoła, papież nie podjął żadnych działań[2].

Planował doprowadzić do małżeństwa Iwana III z katoliczką, Zoe Paleolog (córką Tomasza Paleologa), dzięki czemu miało dojść do pojednania z Kościołem rosyjskim[1]. Papież zmarł jednak przed zaślubinami na wylew[1]. Do małżeństwa rok później doprowadził ostatecznie jego następca, Sykstus IV.

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j k l m n o John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 347-349. ISBN 83-06-02633-0.
  2. a b c d e f Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 126. ISBN 83-7006-437-X.
  3. Konrad Eubel: Hierarchia Catholica Medii Aevi. Münster: 1914, s. 126. podaje, że Barbo został administratorem Cervii w roku 1440, ale najwyraźniej jest to omyłka pisarska, gdyż jednocześnie Eubel twierdzi, że nominacja ta miała miejsce po śmierci poprzedniego administratora kardynała Antonio Correra, który zmarł w styczniu 1445. Rok 1446 jako datę nominacji Barbo na administratora diecezji Cervii podają Gaetano Moroni: Dizionario di erudizione storico-ecclesiastica da s. Pietro sino ai nostri giorni. T. 11: Cav-Chi. Wenecja: Tipografia Emiliana, 1841, s. 112. oraz Lorenzo Cardella: Memorie storiche de'cardinali della santa Romana chiesa. T. 4. Rzym: Stamperia Pagliarini, 1793, s. 98.
  4. Barbo, Pietro (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-04-08].
  5. The election of Pope Paul II (1464) (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-04-08].

BibliografiaEdytuj

  • Pope Paul II (ang.). Catholic Encyclopedia. [dostęp 2013-04-08].

Linki zewnętrzneEdytuj