Otwórz menu główne

Piotr Nikołajewicz Pospiełow (ros. Пётр Никола́евич Поспе́лов) (ur. 20 czerwca 1898 w miejscowości Kuzniecowo w guberni twerskiej, zm. 22 kwietnia 1979 w Moskwie) - radziecki polityk, sekretarz Komitetu Centralnego KPZR (1953-1960), zastępca członka Politbiura KC KPZR (1957–1961), deputowany do Rady najwyższej ZSRR (1946–1966), redaktor naczelny Prawdy (1940–1949).

Piotr Pospiełow
Data i miejsce urodzenia 8?/20 czerwca 1898
Imperium Rosyjskie 
Data i miejsce śmierci 22 kwietnia 1979
Moskwa, ZSRR 
Redaktor naczelny gazety Prawda
Okres urzędowania od 1940
do 1949
Następca Michaił Susłow
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Pracy SocjalistycznejNagroda Stalinowska
Order LeninaOrder LeninaOrder LeninaOrder LeninaOrder LeninaOrder LeninaOrder Rewolucji PaździernikowejOrder Przyjaźni Narodów

ŻyciorysEdytuj

Od 1917 działacz partyjny i związków zawodowych w Twerze, studiował w Akademii Rolniczej w Moskwie. Od 1918 wykonywał polecenia władz partyjnych na Syberii i na Uralu, po zajęciu Czelabińska przez wojska antykomunistyczne działał w konspiracji jako członek Centralnego Biura Związków Zawodowych. Działał również w bolszewickiej partyzantce na Syberii. W 1920 skierowany do pracy partyjnej w Twerze i Nowogrodzie. Od 1931 pracownik redakcji pism "Bolszewik" i "Prawda". Od 1937 zastępca szefa Wydziału Propagandy KC WKP(b). Brał udział w redagowaniu "Krótkiego kursu historii WKP(b)". Był jednym z kompilatorów książki "Józef Stalin. Krótka biografia" (1947). 1940-1949 był redaktorem naczelnym "Prawdy". Aktywnie zaangażowany w pisanie artykułów wychwalających Stalina i w fałszowanie historii ruchu komunistycznego w Rosji i wojny domowej w Rosji. Od 1946 do 1966 był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR Od 5 marca 1953 do 4 maja 1960 sekretarz KC KPZR, a od 29 czerwca 1975 do 17 października 1961 zastępca członka Politbiura KC KPZR. Uczestniczył w przygotowywaniu przemówienia Ławrientija Berii na pogrzebie Stalina w 1953. Mimo że wielokrotnie okazywał swoje fanatyczne oddanie Stalinowi, podczas walk o władzę w KPZR po śmierci Stalina w 1953 bez wahania poparł Chruszczowa. 1961-1967 był dyrektorem Instytutu Marksizmu-Leninizmu przy KC KPZR. Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewczym.

Odznaczenia i nagrodyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj