Polinezja Francuska

francuskie terytorium zależne na Pacyfiku

Polinezja Francuskawspólnota zamorska Francji obejmująca 5 archipelagów i ponad 150 wysp na Oceanie Spokojnym, we wschodniej części Polinezji. Łączna powierzchnia wysp to 3521 km², a ludność – 259,7 tys. mieszk. (2007). Stolicą tego terytorium jest Papeete (26 tys., 2007) na wyspie Tahiti. Językiem urzędowym jest język francuski.

Polynésie française
Polinezja Francuska
Flaga Polinezji Francuskiej
Godło Polinezji Francuskiej
Flaga Polinezji Francuskiej Godło Polinezji Francuskiej
Dewiza: Tahiti Nui Mareʻareʻa
Hymn: Ia Ora ʻO Tahiti Nui
La Marseillaise
Język urzędowy francuski
Stolica Papeete
Status terytorium Wspólnota zamorska
Zależne od Francji
Głowa terytorium prezydent Emmanuel Macron
W jego imieniu Wysoki Komisarz Republiki Lionel Beffre
Szef rządu prezydent Polinezji Francuskiej Édouard Fritch[1]
Powierzchnia
 • całkowita
 • wody śródlądowe
~173. na świecie
4167 km²
12%
Liczba ludności (2017)
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia
 • narody i grupy etniczne
181. na świecie
287 881[2]
69 osób/km²
Polinezyjczycy, Francuzi, Chińczycy
Jednostka monetarna Frank CFP (XPF)
Rok utworzenia Zjednoczenie kilku osobnych posiadłości francuskich
1903
Religia dominująca protestantyzm i katolicyzm
Strefa czasowa UTC –10
Kod ISO 3166 PF/PYF/258
Domena internetowa .fr/.pf
Kod samolotowy F
Kod telefoniczny +689
Mapa Polinezji Francuskiej

Spis treści

Podział administracyjnyEdytuj

Polinezja Francuska podzielona jest na pięć podjednostek, obejmujących główne archipelagi:

W skład Polinezji Francuskiej wchodzą m.in. wyspy: Towarzystwa (1,96 tys. km²) z największą i najbardziej znaną wyspą Tahiti (1000 km²) w archipelagu Wysp Na Wietrze oraz Markizy (1,3 tys. km²), Tuamotu (398 km²), Tubuai (287 km²), Gambiera (230 km²).

Dawniej z Polinezji Francuskiej była również administrowana wyspa Clipperton, która pozostaje osobną posiadłością Francji. W 2007 roku administracja wyspą została przekazana bezpośrednio francuskiemu rządowi, a administratorem jest Minister Terytoriów Zamorskich.

LudnośćEdytuj

Polinezję Francuską według spisu powszechnego w 2007 r. zamieszkiwało 259,7 tys. mieszkańców. Przyrost naturalny wynosi 14,6‰ (2000), natomiast analfabetyzm: 2%.

Możemy wyróżnić trzy główne grupy mieszkańców:

Pozostali mieszkańcy to kilkutysięczna grupa wyspiarzy z innych wysp Pacyfiku.

Wielu wyspiarzy pochodzi ze związków europejsko-polinezyjskich lub chińsko-polinezyjskich. Nazywani są oni odpowiednio Demis lub Hapa.

W wyniku ingerencji kolonialnej prowadzonej na wyspach przez Francuzów, elementy polinezyjskich kultur uległy zapomnieniu. Zanikły charakterystyczne elementy organizacji społecznej Polinezyjczyków, takich jak absolutna władza naczelników i zhierarchizowana struktura społeczna. Około połowy tubylców porzuciło całkowicie tradycyjny styl życia i utrzymuje się z pracy w sektorze handlowo-usługowym, turystycznym lub pracuje w administracji państwowej. Wielu wyspiarzy emigruje w celach zarobkowych do innych państw Oceanii, głównie do Nowej Kaledonii[3].

Warunki naturalneEdytuj

Wyspy pochodzenia wulkanicznego i koralowego. Klimat zależnie od szerokości geograficznej zwrotnikowy bądź podzwrotnikowy wilgotny. Najwyższy szczyt archipelagu to Tahiti (2241 m).

Klimat na wyspach jest równikowy wilgotny, lub wybitnie wilgotny, a na południu zwrotnikowy wilgotny. Temperatura wynosi od 22 do 28 °C w północnych i środkowych wyspach Polinezji i 17 do 25 °C w południowych. Największe opady są notowane w południowo-zachodnich wyspach i sięgają od 2000 do nawet 2800 mm rocznie.

GospodarkaEdytuj

Głównym zajęciem ludności jest rolnictwo i rybołówstwo. Uprawia się: kawę, palmę kokosową, trzcinę cukrową, wanilię, owoce cytrusowe. Na wyspie Makatea eksploatacja fosforytów.

ReligiaEdytuj

Struktura religijna kraju w 2010 roku według Pew Research Center[4][5]:

 
Prom w Zatoce Papeete

Przypisy

  1. French Polynesia (ang.). World Statesmen.org - Ben M. Cahoon. [dostęp 2015-01-22].
  2. The World Factbook — Central Intelligence Agency, www.cia.gov [dostęp 2017-10-04] (ang.).
  3. Aleksander Posern-Zieliński (red.): Wielka Encyklopedia Geografii Świata. T. 18: Świat grup etnicznych. Poznań: Kurpisz, 2000, s. 189-190.
  4. Religious Composition by Country, in Percentages. The Pew Research Center. [dostęp 2014-06-29].
  5. Christian Population as Percentages of Total Population by Country. The Pew Research Center. [dostęp 2014-06-29].

BibliografiaEdytuj