Otwórz menu główne

Samborowo

wieś w województwie warmińsko-mazurskim

Samborowo (niem. Bergfriede) – duża wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie ostródzkim, w gminie Ostróda przy drodze krajowej nr 16 (OgrodnikiDolna Grupa) i linii kolejowej Ostróda – Iława. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego. Leży nad rzekami: Drwęcą i Poburzanką oraz częściowo nad Jeziorem Drwęckim.

Samborowo
Zabytkowy przyczółek obronny mostu kolejowego na rzece Drwęca
Zabytkowy przyczółek obronny mostu kolejowego na rzece Drwęca
Państwo  Polska
Województwo warmińsko-mazurskie
Powiat ostródzki
Gmina Ostróda
Liczba ludności (01.06.2012) 1446
Strefa numeracyjna 89
Kod pocztowy 14-100[1]
Tablice rejestracyjne NOS
SIMC 0485374
Położenie na mapie gminy wiejskiej Ostróda
Mapa lokalizacyjna gminy wiejskiej Ostróda
Samborowo
Samborowo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Samborowo
Samborowo
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Samborowo
Samborowo
Położenie na mapie powiatu ostródzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu ostródzkiego
Samborowo
Samborowo
Ziemia53°39′58″N 19°49′00″E/53,666111 19,816667
Strona internetowa miejscowości

Samborowo liczy 1615 mieszkańców i zajmuje powierzchnię 15,11 km², co stanowi 3,77% powierzchni całej gminy. Samborowo to wieś o charakterze mieszkalnym, ze względu na swoje atrakcyjne położenie i dogodne połączenia komunikacyjne zatraca cechy tradycyjnej osady wiejskiej, a staje się prężnym ośrodkiem produkcyjno-usługowym i mieszkalnym. Na terenie wsi znajdują się: Publiczne Przedszkole Samorządowe, Szkoła Podstawowa i Gimnazjum. Organizacje działające na rzecz aktywizacji środowisk lokalnych: Gminny Ośrodek Kultury, Ochotnicza Straż Pożarna, Oddział Akcji Katolickiej, Stowarzyszenie Diabetyków.

Ponadto w miejscowości znajduje się Rodzinny Dom Pomocy „Leoniszki”. Wieś jest wyposażona w infrastrukturę usługowo-handlową i jest skomunikowana siecią komunikacji PKS i PKP, a dawniej ZKM w Ostródzie (dziś Żegluga Ostródzko-Elbląska) – linia nr 10. W gminie Ostróda Samborowo jest największą i najszybciej rozwijającą się wsią.

We wsi znajduje się stacja kolejowa, z której odjeżdżają pociągi do Olsztyna, Jabłonowa Pomorskiego, Iławy, Gdyni, Torunia i Bydgoszczy.

Części wsiEdytuj

Integralne części wsi Samborowo[2][3]
SIMC Nazwa Rodzaj
0485380 Samborówko część wsi
0485397 Zabłocie część wsi

HistoriaEdytuj

W 1351 r. sołtys otrzymał ziemię o powierzchni „sześciu radeł pruskich”[4]. W 1365 r. w dokumencie lokacyjnym Prus Wiltut otrzymał 11 radeł. W 1419 r. komtur ostródzki nadał ziemię wielkości trzech radeł pruskich z prawem połowu ryb w rzece Drwęcy niejakiemu Michałowi. W czasach krzyżackich wieś pojawia się w dokumentach w roku 1437, podlegała pod komturię w Ostródzie, były to dobra krzyżackie o powierzchni 53 włók[5]. W latach 1437–1438 była to wieś pruska i liczyła 53 radła. Czynsz (danina) dla Zakonu wynosiła dwadzieścia szelągów od radła. W 1498 r. niejaki Stenzel, za wierną służbę, otrzymał dwa radła w Samborowie.

W 1540 r. w Samborowie mieszkali: sołtys, karczmarz, rybak pszczelarz i woni Prusowie. W latach 1548–1549 była to wieś czynszowa, 11 radeł należało do dwóch wolnych kmieci, sześć włók do sołtysa, a 26 radeł do chłopów (po dwa radła dla każdego). W 1565 r. książę Albrecht nadał za zasługi Wolfowi von Kreyzenowi (starosta ostródzki) lasu położone na północ od Samborowa. W 1584 r. wieś obejmowała obszar 47 radeł, a we wsi byli wolni Prusiowie o nazwiskach Schulz, Lange, Kassubek, Jakub, Gnat. W 1590 r. posługę duszpasterską w Samborowie pełnił pastor ze Smykowa.

W 1621 r. wieś obejmowała obszar 47 radeł i zamieszkała była w większości przez ludność polską. Po pierwszej wojnie szwedzkiej zostało we wsi 9 wolnych gospodarstw dziedzicznych. W 1789 r. Samborowo było wsią królewską z 29 domami. W 1861 r. wieś obejmowała obszar 3910 mórg i mieszkało w niej 519 osób. W tym czasie w Samborowie był tartak, mleczarnia, oberża i stacja kolejowa. We wsi mieszkało sześciu chłopów szarwarkowych, czterech robotników tartacznych i dwóch komorników.

W 1910 r. we wsi mieszkało 529 osób, w tym 195 Polaków. W 1939 r. we wsi było 906 mieszkańców. Obecna nazwa została administracyjnie zatwierdzona 12 listopada 1946[6].

ZabytkiEdytuj

  • kościół neogotycki św. Stanisława Biskupa i Męczennika z 1908, rozbudowany w latach 1989–1991;
  • neogotyckie budynki dworca kolejowego;
  • bunkry z pocz. XX w. nad Drwęcą[7].

Ulice SamborowaEdytuj

  • Brzozowa (trasa na Gierłoż i Rożental)
  • Długa (trasa na Zabłocie)
  • Dworcowa
  • Jodłowa
  • Krótka
  • Kwiatowa
  • Leśna
  • Łąkowa
  • Miła
  • Modrzewiowa
  • Ogrodowa
  • Ostródzka (droga krajowa nr 16, trasa na Ostródę i Iławę)
  • Piaskowa
  • Polna
  • Przemysłowa
  • Słoneczna
  • Sosnowa
  • Spokojna
  • Sportowa
  • Spółdzielcza
  • Szkolna
  • Świerkowa
  • Tartaczna
  • Zatorze

PrzypisyEdytuj

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  2. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200).
  3. GUS. Rejestr TERYT.
  4. Tomasz Darmochwał, Marek Jacek Rumiński: Warmia Mazury, przewodnik. Białystok: Agencja TD, 1996. ​ISBN 83-902165-0-7​, s. 52.
  5. Cz. Baszyński: Osadnictwo komturstwa ostródzkiego do połowy XV w. „Zapiski historyczne”, t. 25, 1960, s 103-118, za Ostróda. Z dziejów miasta i okolic. Pojezierze, Olsztyn, 1976, 448 str.
  6. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. nr 142, poz. 262).
  7. Piotr Skurzyński „Warmia, Mazury, Suwalszczyzna” Wyd. Sport i Turystyka – Muza S.A. Warszawa 2004 ​ISBN 83-7200-631-8​, s. 243.

BibliografiaEdytuj

  • Ostróda. Z dziejów miasta i okolic, Pojezierze, Olsztyn, 1976, 448 str.