Otwórz menu główne

Tadeusz Jedynak (generał)

generał polski

Tadeusz Jedynak (ur. 4 kwietnia 1919 we Lwowie, zm. 23 stycznia 1987 w Warszawie) – polski wojskowy, pilot, od 1961 generał brygady Wojska Polskiego.

Tadeusz Jedynak
generał brygady pilot generał brygady pilot
Data i miejsce urodzenia 4 kwietnia 1919
Lwów, Polska
Data i miejsce śmierci 23 stycznia 1987
Warszawa, Polska
Przebieg służby
Lata służby 1944–1967
Siły zbrojne Red star.svg - Armia Czerwona,
Ludowe Wojsko Polskie - Wojsko Polskie,
Roundel of Poland (1921-1993).svg - Siły Powietrzne RP
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
Tadeusz Jedynak
Wzrost 175 cm
Pozycja napastnik
Kariera juniorska
Lata Klub
1935–1937 Pogoń Lwów
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1937–1939 Pogoń Lwów 15 (3)
1939–1940 Spartak Lwów
1941 Dynamo Kijów
Grób Tadeusza Jedynaka na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Był pracownikiem wywiadu wojskowego, zastępcą szefa Zarządu II Sztabu Generalnego WP (1955–1965, płk. Fiodora Wiedmieda, później gen. Grzegorza Korczyńskiego), w 1965 pełnił obowiązki szefa Zarządu II Sztabu Generalnego.

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Kariera piłkarskaEdytuj

Był wychowankiem Pogoni Lwów, w barwach której rozegrał w latach 1937–1939 piętnaście spotkań w ekstraklasie i zdobył trzy bramki. Występował często pod pseudonimem Tadeusiewicz. We wrześniu 1939, po zajęciu Lwowa przez radzieckich żołnierzy, Pogoń zawiesiła działalność i Jedynak rozpoczął występy dla Spartaka Lwów. W końcu 1940 razem z Michałem Matyasem, Aleksandrem Skoceniem, Mieczysławem Górskim i Ołehem Łajewskim został zabrany do Dynama Kijów[1][2]. Jednak przez brak odpowiedniej kondycji nie zagrał żadnego meczu. W 1946 grywał jeszcze okazjonalnie w Legii Warszawa i Polonii Bytom.

Kariera wojskowaEdytuj

Latem 1941 wstąpił do Armii Czerwonej, a w 1944 za namową gen. Karola Świerczewskiego do Wojska Polskiego.

  • październik 1944 – słuchacz Bojowej Szkoły Lotnictwa Myśliwskiego
  • marzec 1946 – zastępca dowódcy eskadry 9. Pułku Lotnictwa Myśliwskiego
  • grudzień 1946 – oficer Szkoły Lotniczej w Dęblinie
  • październik 1950 – starszy pomocnik kierownika Sekcji 5 Wydziału IV Oddziału II SG WP
  • styczeń 1951 – starszy pomocnik kierownika Sekcji 1 Wydziału IV Oddziału II SG WP
  • listopad 1951 – pomocnik szefa Wydziału I Oddziału IV Zarządu II Sztabu Generalnego WP
  • maj 1953 – dowódca Grupy I Jednostki Wojskowej 2000
  • styczeń 1954 – starszy pomocnik szefa wydziału w Oddziale III Zarządu II SG WP
  • sierpień 1954 – komendant Kursu Specjalnego w Śródborowie
  • marzec 1954 – szef katedry w Fakultecie Rozpoznawczym Akademii SG w Rembertowie
  • listopad 1955 – w dyspozycji szefa SG WP
  • grudzień 1955 – zastępca szefa Zarządu II SG WP
  • 1965 – p.o. szefa Zarządu II SG WP
  • listopad 1965 – w dyspozycji Ministerstwa Obrony Narodowej
  • 1967 – przedstawiciel Polski w Międzynarodowej Komisji Kontroli i Nadzoru w Korei
  • od grudnia 1967 – w stanie spoczynku

W latach 1957–1967 był działaczem Legii, m.in. członkiem Prezydium związku.

Odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim (1964), Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Pogrzeb Jedynaka odbył się 30 stycznia 1987 na Cmentarzu Komunalnym-Powązkach w Warszawie (kwatera B 4 rz. 7 m. 11). Ministerstwo Obrony Narodowej reprezentował wiceminister obrony, Główny Inspektor Obrony Terytorialnej gen. broni Tadeusz Tuczapski.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • H. P. Kosk, Generalicja Polska, tom I, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1999;
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom II: I–M, Toruń 2010, s. 97–99 (z fotografią)
  • L. Pawlikowicz, Tajny front zimnej wojny. Uciekinierzy z polskich służb specjalnych 1956-1964, Oficyna Wydawnicza Rytm, Warszawa 2004, ​ISBN 83-7399-074-7​;
  • Ostatnia droga gen. bryg. w st. spocz. Tadeusza Jedynaka /w/ Żołnierz Wolności, gazeta codzienna WP, 31 stycznia 1987 r., str. 2;
  • Wojskowy Przegląd Historyczny, 1987, nr 3 (121), str. 231.
  • Andrzej Gowarzewski: MISTRZOSTWA POLSKI. LUDZIE (1918-1939). 100 lat prawdziwej historii (1), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017, str. 77