Władysław Hauptman

Władysław Hauptman pseud.: Gapa, Krzyż, Kaczor (ur. 26 maja 1916 w Lackich, zm. 25 czerwca 1988 w Leckhampton Court koło Cheltenham (Wielka Brytania)) – żołnierz Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Zbrojnych, oficer Armii Krajowej, podporucznik lotnictwa czasu wojny, cichociemny.

Władysław Hauptman
Gapa, Krzyż, Kaczor
Ilustracja
Władysław Hauptman w 1979 roku
podporucznik podporucznik
Data i miejsce urodzenia 26 maja 1916
Lackie
Data i miejsce śmierci 25 czerwca 1988
Leckhampton Court koło Cheltenham
Przebieg służby
Lata służby 1939–1945
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Formacja Roundel of Poland (1921-1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego
RAF roundel.svg RAF
Orzel AK.jpg Armia Krajowa
Jednostki 6 pułk lotniczy,
dywizjon 300,
Oddział III Operacyjny Komendy Głównej AK
Stanowiska radiotelegrafista, dowódca radiostacji
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
kampania wrześniowa,
powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Krzyż Armii Krajowej Medal Wybitnej Służby Lotniczej od 1919 (Wielka Brytania) Medal Królowej za Odwagę (Wielka Brytania)

ŻyciorysEdytuj

Był synem Edmunda i Marii z domu Bałandiuk. Ukończył szkołę powszechną dla ubogich chłopców w Przemyślu, po której ukończeniu pracował jako robotnik przy budowie ulic. W 1938 roku został powołany do wojska i służył jako szofer w 161 eskadrze myśliwskiej 6 pułku lotniczego we Lwowie.

We wrześniu 1939 roku walczył w 6 pułku lotniczym. 19 września przekroczył granicę polsko-rumuńską. W Rumunii został internowany. W lutym znalazł się we Francji, gdzie wstąpił do Polskich Sił Powietrznych w Lyonie, następnie w Roanne. Od czerwca 1940 roku przebywał w Wielkiej Brytanii, gdzie walczył w dywizjonie 300, z którym wykonał 30 lotów bojowych jako radiotelegrafista. W czasie jednej z operacji (podczas powrotu z bombardowania Bremy 3 czerwca 1942 roku) został zestrzelony nad kanałem La Manche i zmuszony do wodowania u wybrzeży Norfolk (bombowiec Wellington). Za udział w tych operacjach został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari i trzykrotnie Krzyżem Walecznych.

Zgłosił się do służby w okupowanym kraju, otrzymał przydział do Oddziału VI (Specjalnego) Sztabu Naczelnego Wodza. Po przeszkoleniu w łączności radiowej dla lotnictwa i w dywersji został zaprzysiężony 4 marca 1943 roku i przeniesiony do Głównej Bazy Przerzutowej w Brindisi we Włoszech. Zrzutu dokonano w nocy z 8 na 9 kwietnia 1944 roku w ramach operacji „Weller 6” dowodzonej przez Antoniego Freyera, na placówkę „Nil 1” w okolicach wsi Zmożna Wola i Rozprza. Razem z nim skoczyli: Kazimierz Niepla ps. Kawka, Jerzy Sztrom ps. Pilnik, Henryk Zachmost ps. Zorza.

Skierowano go do pracy w referacie łączności lotniczej Wydziału Lotnictwa Oddziału III Operacyjnego Komendy Głównej AK jako dyspozycyjny radiotelegrafista. Brał m.in. udział w operacji „Wildhorn III" (tzw. Most nr 3). Było to ostatnie lądowanie alianckiego samolotu na terenie okupowanej Polski. Odbyło się 26 lipca 1944 roku. Samolotem tym przyleciał m.in. Jan Nowak-Jeziorański, a wyekspediowano nim, w dramatycznych okolicznościach, części do rakiet V2[1].

W powstaniu warszawskim służył jako radiotelegrafista radiostacji Wydziału Lotnictwa KG AK, zlokalizowanej przy ul. Wilczej 14, następnie Wilczej 9. Za służbę tę został odznaczony 22 września 1944 roku po raz czwarty Krzyżem Walecznych. Od października 1944 roku do stycznia 1945 roku pracował w referacie łączności lotniczej w Wydziale Lotnictwa jako dowódca radiostacji zlokalizowanej pod Opocznem. 1 stycznia 1945 roku został awansowany na podporucznika.

W 1945 roku został aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa. Był więziony do października 1945 roku w Łodzi, potem na Łubiance i znów w Łodzi. Rozpoczął pracę w Locie, jednak już 9 stycznia 1946 roku powrócił do Anglii. Osiedlił się w Kidderminster. Pracował w firmie elektronicznej. W ostatnich dniach życia, namówiony przez Sue Ryder, przeniósł się do Leckhampton koło Cheltenham.

Został pochowany na cmentarzu w Kidderminster.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

GaleriaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Niewidzialny most. 2006-01-19. [dostęp 2013-10-30].
  2. Łukomski G., Polak B., Suchcitz A., Kawalerowie Virtuti Militari 1792 - 1945, Koszalin 1997, s. 419.

BibliografiaEdytuj