Władysław Lemiszko

Władysław Lemiszko ps. „Malerski” (ur. 9 czerwca 1911 we Lwowie, zm. 17 kwietnia 1988 w Tarnowie) – polski hokeista i reprezentant Polski, olimpijczyk, członek drużyny na zimowe igrzyska 1936 w Garmisch-Partenkirchen. Piłkarz i trener piłkarski.

Władysław Lemiszko
Data i miejsce urodzenia 9 czerwca 1911
Lwów
Data i miejsce śmierci 17 kwietnia 1988
Tarnów
Obywatelstwo Polska
Wzrost 179 cm
Pozycja napastnik / obrońca
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

ŻyciorysEdytuj

Urodził 9 czerwca 1911 we Lwowie[1][2] jako syn Mikołaja i Marii. Początkowo zamieszkiwał z rodzicami przy ulicy Zielonej, potem przy ulicy Snopkowskiej[1]. Uczył się w XI Państwowym Gimnazjum im. Jana i Andrzeja Śniadeckich we Lwowie[1]. Reprezentując szkołę brał udział w zawodach sportowych różnych dyscyplin[1]. Studiował filologię słowiańską na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Po ukończeniu gimnazjum podjął pracę w Ubezpieczalni Społecznej we Lwowie, gdzie był przydzielony do rachuby, a potem do kontroli zakładów pracy[1].

Zachęcony przez ojca, w 1926 wybrał się z nim na mecz Czarnych Lwów, po czym podjął treningi w tym klubie[1]. Od razu wykazał talent do gry, a po kilku tygodniach trafił do składu II drużyny Czarnych[1]. W 1929 zadebiutował w I zespole klubu[1]. Początkowo w zespole występował na pozycji lewego łącznika, a potem został przekwalifikowany na środkowego obrońcę[1]. W sezonie 1933 wraz z Czarnymi został zdegradowany z I ligi[1]. Zawodnikiem drużyny był do 1936. Wobec spadku do A klasy usiłował przejść do innego zespołu, występującego na najwyższym poziomie ligowym[1]. Od 1936 do 1939 grał w Pogoni Lwów[3][1]. W jej barwach występował zarówno w meczach ligowych, jak i w spotkaniach z zespołami zagranicznymi[1]. Grał także w reprezentacji Lwowa[1]. Rozegrał blisko 100 ligowych spotkań (cztery sezony dla Czarnych i cztery dla Pogoni). Jako piłkarz pierwotnie występował na pozycji napastnika, a potem jako lewy obrońca.

Jako hokeista grał w barwach Czarnych Lwów i był dwukrotnym medalistą mistrzostw Polski. W 1934 zdobył srebrny medal, a w 1935 złoty. W reprezentacji Polski rozegrał 15 spotkań. Uczestniczył w turnieju mistrzostw świata edycji 1935 w szwajcarskim Davos. Był członkiem kadry podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Garmisch-Partenkirchen w 1936, jako rezerwowy nie wystąpił w żadnym spotkaniu[4].

W okresie II Rzeczypospolitej był sportowcem wszechstronnym. Jego ulubioną dyscypliną był hokej na lodzie, którą uprawiał w porze zimowej[1]. Celem utrzymania kondycji fizycznej przez cały rok (w tym masy ciała ok. 72 kg) w pozostałych porach roku uprawiał piłkę nożną w porze letniej[1], a poza tym lekkoatletykę (np. rzut dyskiem, skok o tyczce), tenis, gry sportowe, pływanie, narciarstwo, piłkę ręczną, koszykówkę[1].

W czasie II wojny światowej reprezentował barwy Dynama Kijów i Dynama Lwów (1939-1941). Po zakończeniu wojny w ramach repatriacji wyjechał z Kresów Wschodnich, po czym wraz z żoną zatrzymał się u jej znajomych w Tarnowie, zaś później zamierzali udać się dalej na zachód[5]. Z ciekawości pojawiał się na stadionie miejscowej Tarnovii, gdzie został zachęcony przez profesora gimnazjalnego Zdzisława Nowaka do pokierowania reaktywacją sportu[5]. Ostatecznie osiadł w tym mieście i został trenerem piłkarzy Tarnovii sukcesywnie podnosząc poziom zawodników i drużyny[5]. W edycji mistrzostw okręgowych edycji 1946 kierowana przez niego zespół uznał wyższość Wisły Kraków[5]. W kolejnym sezonie 1946/1947 wraz z drużyną wygrał Okręg Kraków, następnie zwyciężył w II etapie, po czym w grupie finałowej zajął trzecie miejsce, uzyskując z drużyną historyczny awans do I ligi[5][2]. Po sezonie otrzymał propozycję objęcia której sekcji piłkarskiej, nie przyjął, przestając być szkoleniowcem drużyny[5].

W pierwszych latach powojennych godził pracę przy piłce nożnej z uprawianiem hokeja na lodzie. Był zawodnikiem Cracovii, z którą zdobył mistrzowsko Polski w sezonie 1945/1946. W kolejnym sezonie 1946/1947 był anonsowany jako obrońca w składzie Cracovii, która obroniła tytuł mistrzowski[6][7].

Pod koniec lat 40. trenował piłkarskie drużyny klubów: Okocimski Brzesko[5], w 1948 Pogoń Prudnik[8], Grybovia Grybów[5], Metal Tarnów[5]. W listopadzie 1947 odbył kurs unifikacyjny dla trenerów[5]. W 1950 ponownie trenował Tarnovię[5], w 1951 Ogniwo Rzeszów[9], a od 1952 do 1954 ponownie Metal Tarnów[5]. W 1952 ukończył kurs trenera II klasy państwowej[5]. W 1955 znów prowadził Tarnovię[5]. W latach 1956-1957 był trenerem Pafawagu Wrocław[5], a od 1 września 1957 do 1958 JKS Jarosław[10][11][12][5]. Od 1958 do 1960 po raz kolejny trenował Okocimskiego Brzesko[5]. W 1960 uzyskał stopień trenera II klasy[5]. Od 1960 do 1962 po raz kolejny szkolił Metal Tarnów[5]. W sezonie 1964/1965 był trenerem II-ligowej Lechii Gdańsk[5]. Od końca 1964 do 1966 był szkoleniowcem także II ligowej Stali Mielec (w II lidze edycji 1964/1965 i 1965/1966[13][14][15][16][5], w marcu 1966 przesunięty w klubie do pracy z młodzieżą)[17]. W sezonach 1966/1967 i 1967/1968 był trenerem Stali Sanok[18][5][19][5]. W sezonie 1968/1969 prowadził Olimpię Poznań, w 1969 Karpaty Krosno[5]. Od 1970 do 1977 po raz czwarty szkolił drużynę Tarnovii[5]. Od 1977 pracował w klubie GKS Błękitni Tarnów, trenując zespół trampkarzy[5]. Później został w klubie koordynatorem sekcji piłki nożnej, sprawując stanowisko do drugiej połowy lat 80., zaś od lipca 1986 był trenerem drużyny seniorów w klasie międzywojewódzkiej[20][5]. W trakcie kariery trenował także Stal Kraśnik, Unię Racibórz. Był również prowadzącym zespół wojskowych przygotowując do mistrzostw LWP w piłce nożnej

Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Medalem Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Zajął ex aequo 5-6 miejsce w plebiscycie tygodnika „Tarnowskie Azoty” na najpopularniejszego trenera w Tarnowie w 1985[21].

Zmarł 17 kwietnia 1988 w Tarnowie[2]. Został pochowany na cmentarzu komunalnym w Tarnowie-Krzyżu[2].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q Jerzy Rzeszuto. Zaczęło się we Lwowie (1). Z Tarnovią do ekstraklasy. „Tarnowskie Azoty”. Nr 51-52, s. 14, 23-grudnia 1986. Zakłady Azotowe im. Feliksa Dzierżyńskiego w Tarnowie. 
  2. a b c d Władysław Lemiszko. tarnow.artlookgallery.com. [dostęp 2019-11-29].
  3. Brutalny popis AKS. „Przegląd Sportowy”. Nr 47, s. 2, 12 czerwca 1939. 
  4. IV. Olympische Winterspiele 1936 Amtlicher Bericht (niem.). Reichssportverlag, 1936. s. 366. [dostęp 2018-05-31].
  5. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa Jerzy Rzeszuto. Zaczęło się we Lwowie (4). Z Tarnovią do ekstraklasy. „Tarnowskie Azoty”. Nr 3, s. 8, 16 stycznia 1987. Zakłady Azotowe im. Feliksa Dzierżyńskiego w Tarnowie. 
  6. Kto będzie mistrzem hokejowym Polski?. „Echo Krakowa”. Nr 20, s. 5, 21 stycznia 1947. 
  7. Jak to było w Łodzi?. „Echo Krakowa”. Nr 29, s. 4, 30 stycznia 1947. 
  8. To i owo ze sportu. „Echo Krakowa”. Nr 198, s. 5, 22 lipca 1948. 
  9. Druga runda rozgrywek piłkarskich o puchar WKKF. „Nowiny”. Nr 256, s. 5, 27 września 1951. 
  10. Lemiszko – trenerem piłkarzy JKS. „Nowiny-Nowiny Sportowe”. Nr 219, s. 5, 13 września 1957. 
  11. Listy do redakcji. Kibice JKS martwią się sytuacją drużyny III-ligowej. „Nowiny-Stadion”. Nr 58, s. 3, 12 maja 1958. 
  12. Zdzisław Domino. Jarosławski Klub Sportowy. „Rocznik Stowarzyszenia Miłośników Jarosławia”. Tom 8 (1969-1971), s. 107, 1971. Stowarzyszenie Miłośników Jarosławia. 
  13. W niedzielę wszyscy grają. „Nowiny”. Nr 197, s. 2, 20 sierpnia 1965. 
  14. Tylko Stal Rzeszów „na urlopie”. „Nowiny”. Nr 219, s. 2, 15 września 1965. 
  15. Piłka nożna. „Nowiny-Stadion”. Nr 4, s. 2, 24 stycznia. 
  16. Piłkarze już grają. „Nowiny”. Nr 8, s. 1, 21 lutego 1966. 
  17. Jan Filipowicz. W Mielcu po staremu – czyli... z nowym trenerem. „Nowiny-Stadion”. Nr 12, s. 2, 21 marca 1966. 
  18. Meldunki z 13 piłkarskich poligonów. „Nowiny-Stadion”. Nr 32, s. 2, 7 sierpnia 1967. 
  19. Adam Baszak, Józef Ząbkiewicz: 55 lat klubu sportowego „Stal” Sanok 1946–2001. Sanok: Miejski Klub Sportowy „Stal” Sanok, 2001, s. 81, 165. ISBN 83-915504-0-0.
  20. Jerzy Rzeszuto. I znów piłka w grze. „Tarnowskie Azoty”. Nr 33, s. 8, 15 sierpnia 1986. Zakłady Azotowe im. Feliksa Dzierżyńskiego w Tarnowie. 
  21. XV Plebiscyt Sportowy „Tarnowskich Azotów” na mecie. „Tarnowskie Azoty”. Nr 6, s. 1, 8, 7 lutego 1986. Zakłady Azotowe im. Feliksa Dzierżyńskiego w Tarnowie. 

BibliografiaEdytuj

  • Ryszard Wryk: Olimpijczycy Drugiej Rzeczypospolitej. Poznań: Nauka i Innowacje, 2015, s. 265-266. ISBN 978-83-64864-22-3.