Otwórz menu główne

Władysław Namysłowski

Władysław Wiktor Namysłowski (ur. 26 lutego 1889 w Zagórzu, zm. 27 stycznia 1957 w Toruniu) – polski prawnik specjalizujący się w historii prawa i prawie międzynarodowym, urzędnik konsularny.

Władysław Wiktor Namysłowski
Ilustracja
Władysław Namysłowski jako konsul w Hamburgu
Data i miejsce urodzenia 26 lutego 1889
Zagórz
Data i miejsce śmierci 27 stycznia 1957
Toruń
Kierownik Konsulatu RP w Hamburgu
Okres od 1925
do 1930
Poprzednik Alf Pomian
Następca Mikołaj Samson Himmelstjema
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Kawaler Orderu Świętego Sawy

ŻyciorysEdytuj

Był synem inżyniera kolejowego Władysława Namysłowskiego oraz Antoniny (z domu Langner), jego przyrodnim młodszym bratem był Bolesław Namysłowski.

Uczęszczał do gimnazjum w Nowym Sączu, a następnie do Gimnazjum im. Jana Sobieskiego w Krakowie, które ukończył w 1907. Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim, uzyskując w 1913 stopień doktora praw. W czasie studiów interesował się historią Krakowa, owocem czego były dwie prace dotyczące krakowskiej milicji i poczty, wydane w 1913 przez Bibliotekę Krakowską. Po studiach odbywał praktyki sądowe i adwokackie w Krakowie, Tarnowie i Żabnie. 14 września 1914 ożenił się w Krakowie z Franciszką Anastazją Fischer. Po wybuchu I wojny światowej został ewakuowany do Freistadt, a następnie przeniósł się na tereny Bośni i Hercegowiny, gdzie pracował jako aplikant sądowy. W 1915 zdał egzamin sędziowski w Banja Luce i pracował tam jako sędzia, potem jako prokurator w Sarajewie.

W styczniu 1920 zmienił wyznanie z rzymskokatolickiego na luterańskie, co pozwoliło mu na przeprowadzenie rozwodu z pierwszą żoną w Nowym Sadzie w 1922. 18 sierpnia tego roku w Zemunie ożenił się po raz drugi z Bertą Krombholz.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do służby zagranicznej. Był konsulem w Belgradzie (w latach 1918–1922), Berlinie (1922–1925) i Hamburgu (1925–1930). W latach 1930–1936 pracował jako radca i zastępca naczelnika w wydziale opieki prawnej MSZ.

25 listopada 1931 uzyskał uprawnienia veniam legendi w charakterze docenta w zakresie prawa międzynarodowego na Wydziale Nauk Politycznych i Społecznych Wolnej Wszechnicy. Wykładał też na Uniwersytecie Jana Kazimierza, gdzie 29 stycznia 1936 habilitował się w zakresie historii prawa południowosłowiańskiego. Stopień docenta w zakresie prawa międzynarodowego uzyskał 30 lipca 1936 na Wydziale Prawa i Nauk Ekonomicznych Oddziału Wolnej Wszechnicy w Łodzi. Nauczał prawa konsularnego i morskiego w Instytucie Nauk Politycznych w Wilnie oraz Szkole Morskiej w Gdyni. W październiku 1936 otrzymał prawo veniam legendi z zakresu praw południowo-słowiańskich na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie[1].

W 1928 zmarła jego druga żona. 3 czerwca 1929 ożenił się po raz trzeci z Katarzyną Marią Magdaleną Buck. Ich pierwszy syn (Jerzy) urodził się w 1932, a drugi (Janusz) w 1934.

W latach 1936–1939 był konsulem w Budapeszcie. Po wybuchu II wojny światowej uzyskał od rządu bezpłatny urlop i w lutym 1940 wyjechał do Jugosławii, gdzie podjął pracę w Ministerstwie Skarbu w Belgradzie. Po zajęciu Jugosławii przez Niemców pracował w urzędzie skarbowym w Zemunie oraz jako sędzia w Sremskiej Mitrovicy. W latach 1944–1945 był członkiem Komisji ds. Zbrodni Okupantów w Wojwodinie.

W październiku 1945 wrócił do Polski, gdzie początkowo pracował jako radca w Dyrekcji Kolei w Olsztynie. W 1946 został powołany prowizorycznie przez rektora na stanowisko profesora nadzwyczajnego w Katedrze Prawa Narodów Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Był jednym z organizatorów Wydziału Prawno-Ekonomicznego, jego prodziekanem (w latach 1945–1946) i dziekanem (1946–1953). Do 1954 kierował Katedrą Prawa Narodów (w 1948 została ona przemianowana na Katedrę Prawa Międzynarodowego Publicznego).

W 1954 wstrzymano rekrutację studentów na Wydział Prawa UMK, a Namysłowski został przeniesiony do Poznania, gdzie do 1957 pracował w Katedrze Prawa Międzynarodowego Publicznego Uniwersytetu Poznańskiego.

Od 1946 należał do Stronnictwa Demokratycznego, był wiceprezesem jego Komitetu Miejskiego w Toruniu, członkiem Komitetu Wojewódzkiego w Bydgoszczy oraz Rady Naczelnej (1948–1954).

W 1936 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, nadano mu też Order Świętego Sawy.

Wybrane publikacjeEdytuj

  • Milicya wolnego miasta Krakowa 1815–1846 (1913)
  • Polskie prawo konsularne (Lwów, 1926)
  • Zarys systemu współczesnego prawa konsularnego (1931)
  • Zbiór międzynarodowych norm prawno-konsularnych (1932)
  • Polskie prawo komunikacyjne (w zarysie) (1948)
  • System prawa konsularnego (1949)

PrzypisyEdytuj

  1. Nowi profesorowie na Uniwersytecie lwowskim. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 245 z 24 października 1936. 

BibliografiaEdytuj