Wallis i Futuna

francuskie terytorium zależne na Pacyfiku

Wallis i Futuna (Terytorium Wysp Wallis i Futuna, fr. Wallis-et-Futuna) – wspólnota zamorska Francji w Oceanii, obejmująca wyspy wulkaniczne Wallis oraz Futuna i Alofi (Wyspy Hoorn) oraz około 20 innych. Znajduje się w Polinezji, na północny wschód od wysp Fidżi oraz na zachód od Samoa.

Territoire des îles Wallis et Futuna
Terytorium Wysp Wallis i Futuna
Flaga Wallis i Futuny
Herb Wallis i Futuny
Flaga Wallis i Futuny Herb Wallis i Futuny
Hymn: La Marseillaise
(z fr. Marsylianka)
Położenie Wallis i Futuny
Język urzędowy francuski
Stolica Mata-Utu
Status terytorium Wspólnota zamorska
Zależne od Francji
Głowa terytorium Prezydent Emmanuel Macron
Prefekt, Najwyższy Administrator administrator Marcel Renouf
Szef rządu prezydent Zgromadzenia Terytorialnego David Vergé[1]
Powierzchnia
 • całkowita
 • wody śródlądowe

274 km²
0
Liczba ludności (2020)
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia

15 854[2]
57 osób/km²
waluta frank CFP (XPF)
Rok utworzenia wydzielenie z Nowej Kaledonii
1961
Strefa czasowa UTC +12
Kod ISO 3166 WF/WLF/876
Domena internetowa .wf
Kod telefoniczny +681
Mapa Wallis i Futuny

Powierzchnia wysp wynosi 274 km², a zamieszkuje je 16,0 tys. osób (2006). Stolicą terytorium jest Mata Utu, 1191 mieszkańców (2003). Mieszkańcy wysp zajmują się głównie uprawą palm kokosowycheksport kopry.

Ustrój politycznyEdytuj

Przywódcą terytorium jest Prezydent Francji, reprezentowany przez administratora w randze prefekta. Ciałem doradczym administratora jest siedmioosobowa Rada Terytorium, składająca się z trzech królów plemiennych: Tomasi Kulimoetoke II (króla Uvea), Soane Patita Maituku (króla Alo) oraz Visesio Moeliku (króla Sigave) i z trzech osób mianowanych przez administratora. Sprawami lokalnymi zajmuje się Zgromadzenie Terytorium, od 23 listopada 2005 na jego czele stoi Emeni Simete. Zgromadzenie składa się z 20 deputowanych wybieranych w wyborach powszechnych na pięcioletnią kadencję.

Podział administracyjnyEdytuj

Wallis i Futuna podzielona jest na 3 okręgi (fr. circonscription) nazywane również królestwami (fr. royaume).

GeografiaEdytuj

Osobny artykuł: Geografia Wallis i Futuny.

Wyspy położone są w strefie tropikalnej. Pora deszczowa i gorąca trwa od listopada do kwietnia, a pora sucha chłodna od maja do października. Roczna suma opadów wynosi od 2500 do 3000 mm, a średnia roczna temperatura to +26,6 °C. Geneza wysp ma charakter wulkaniczny. Najwyższy punkt stanowi Mont Singavi (765 m n.p.m.). Komunikacja morska i lotnicza łączy wyspy z Nową Kaledonią.

HistoriaEdytuj

Wyspa Futuna odkryta została przez Holendrów w 1616 roku, a Wallis przez Brytyjczyków w 1767 roku. Wyspa Wallis – została nazwana na cześć angielskiego odkrywcy Samuela Wallisa. W 1837 roku na wyspy przybyli francuscy misjonarze. Po buncie społeczności lokalnej w 1842 roku, misjonarze zwrócili się do Francji o objęcie wysp swoim protektoratem. W 1887 roku królowa Uvéa przyjęła oficjalnie protektorat Francji, a rok później zrobili to również królowie Sigave i Alo. Wyspy stały się wówczas częścią francuskiej kolonii Nowa Kaledonia. W 1961 roku w wyniku referendum wyspy otrzymały status terytorium zamorskiego, zamienionego w 2003 roku na zbiorowość zamorską.

DemografiaEdytuj

Wyspy zamieszkują trzy rdzenne plemiona: Uvéa (na wyspie Wallis), Alo (na wyspie Alofi oraz we wschodniej części wyspy Futuna) i Sigave (w zachodniej części wyspy Futuna). 67,4% populacji terytorium zamieszkuje Wallis, a 32,6% – wyspę Futuna. Tylko 10,8% ludności wysp posługuje się językiem francuskim, pozostała część używa języków lokalnych. Ludność trudni się uprawą palmy kokosowej, jamsu, batatów i rybołówstwem.

ReligiaEdytuj

Struktura religijna terytorium w 2010 roku[3][4]:

 
Lokalna flaga Wallis i Futuna

PrzypisyEdytuj

  1. Wallis and Futuna Islands (ang.). World Statesmen.org – Ben M. Cahoon. [dostęp 2017-10-19].
  2. The World Factbook — Central Intelligence Agency, www.cia.gov [dostęp 2017-10-04] (ang.).
  3. Religious Composition by Country, in Percentages. The Pew Research Center. [dostęp 2014-09-20].
  4. Christian Population as Percentages of Total Population by Country. The Pew Research Center. [dostęp 2014-09-20].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj