Witold Zawadowski

Oficer Wojska Polskiego

Witold Eugeniusz Zawadowski (ur. 23 lutego 1888 w Skobełce, zm. 12 sierpnia 1980 w Warszawie) – lekarz radiolog, pionier radiologii w Polsce, pułkownik lekarz Wojska Polskiego, profesor Uniwersytetu Warszawskiego.

Witold Eugeniusz Zawadowski
pułkownik lekarz pułkownik lekarz
Data i miejsce urodzenia 23 lutego 1888
Skobełka
Data i miejsce śmierci 12 sierpnia 1980
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Szpital Szkolny CWSan.
Stanowiska kierownik naukowy oddziału radiologicznego
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
powstanie warszawskie
Późniejsza praca nauczyciel akademicki
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Był bratem Jana, znanego malarza. Żonaty z Marią Antoniną z domu Jastrzębiec-Popławską, z którą miał sześciu synów. Najstarszy z nich: Andrzej Zawadowski był sierżantem i podharcmistrzem. Dwóch młodszych synów zginęło w czasie II wojny światowej.

W 1913 roku uzyskał dyplom lekarski. 6 sierpnia 1920 roku został zatwierdzony w stopniu majora z dniem 1 kwietnia 1920 roku, w korpusie lekarskim, w grupie lekarzy z byłej cesarskiej i królewskiej Armii. W 1920 roku, w czasie wojny z bolszewikami, pełnił służbę w Naczelnym Dowództwie WP na stanowisku kierownika Sekcji I Personalnej Szefostwa Sanitarnego. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. Pełnił służbę w 1 Batalionie Sanitarnym w Warszawie. 3 listopada 1922 roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze hospitanta Kursu doszkolenia 1922-1923. W grudniu 1923 roku, po ukończeniu kursu, został przydzielony do Oddziału IV Sztabu Generalnego[1]. Z dniem 1 grudnia 1924 roku został przeniesiony do 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie z równoczesnym odkomenderowaniem na roczny kurs doszkolenia w Wyższej Szkole Wojennej w Paryżu[2].

Do 1939 roku pełnił służbę w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie na stanowisku kierownika naukowego Oddziału Radiologicznego Szpitala Szkolnego[3][4]. Jednocześnie pełnił funkcję wiceprezesa Polskiego Lekarskiego Towarzystwa Radiologicznego i kierował prywatnym Zakładem Rentgenologicznym dla diagnostyki i terapii przy ulicy Poznańskiej 17 w Warszawie. 18 lutego 1930 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 roku i 6. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, w grupie lekarzy[5]. Awansowany na pułkownika ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 roku i 2 lokatą w korpusie oficerów służby zdrowia, w grupie lekarzy[6].

Od 1933 roku docent, a od 1946 roku profesor Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1950 roku profesor Akademii Medycznej w Warszawie. Od 1948 roku członek Państwowej Akademii Umiejętności. Od 1952 roku Państwowej Akademii Nauk. Konsultant krajowy w zakresie rentgenologii. Od 1930 roku redaktor „Polskiego Przeglądu Radiologicznego” (od 1955 roku „Polskiego Przeglądu Radiologii i Medycyny Nuklearnej”). Doktor honoris causa Akademii Medycznej w Warszawie 1975.

Główne prace z rentgenodiagnostyki narządów klatki piersiowej. Był wychowawcą wielu przyszłych radiologów.

Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 139-4-4,5)[7].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 81 z 29 grudnia 1923 roku, s. 753.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 14 stycznia 1925 roku, s. 14.
  3. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 323, 826.
  4. Wojtkowiak 1973 ↓, s. 333.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 20 lutego 1930 r., s. 66.
  6. Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Rocznik Oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939 roku, Biblioteka Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego tom 29, Fundacja CDCN, Kraków 2006, ​ISBN 978-83-7188-899-1​, s. 367, 492.
  7. Cmentarz Stare Powązki: WITOLD ZAWADOWSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2018-03-03].
  8. M.P. z 1951 r. nr 75, poz. 1024 „za wybitną działalność naukową w dziedzinie medycyny”.
  9. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410 „za zasługi w służbie wojskowej”.
  10. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2103 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 43, s. 1750)
  11. M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 101 „za zasługi na polu administracji i wiedzy lekarskiej w wojsku”.

BibliografiaEdytuj