Zdzisław Podgórski

Zdzisław Podgórski (ur. 25 listopada 1889 w Moskwie, zm. 20 grudnia 1944[1] w Opocznie) – polski inżynier, oficer zawodowy Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, pełniący obowiązki dowódcy Batalionu Elektrotechnicznego w 1929 roku.

Zdzisław Podgórski
Ilustracja
Zdzisław Podgórski w 1929 roku
major saperów major saperów
Data i miejsce urodzenia 25 listopada 1889
Moskwa
Data i miejsce śmierci 20 grudnia 1944
Opoczno
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie (II RP)
Jednostki Batalion Elektrotechniczny
Stanowiska p.o. dowódcy batalionu (1929)
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Niepodległości Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Zdzisław Podgórski (siedzi w środku, z czarnymi wąsami) w otoczeniu oficerów, kadry Batalionu Elektrotechnicznego, sierpień 1929 roku
Przedszkole dla dzieci oficerów i podoficerów Batalionu Elektrotechnicznego w 1929 roku. W pierwszym rzędzie siedzą córki p.o. dowódcy batalionu Zdzisława Podgórskiego: trzecia od prawej, Zofia Irena (późniejsza Stolarska) i druga od prawej, Alina Wanda Podgórska
Grób Zdzisława Podgórskiego i jego córki Aliny. W tymże grobie leży również jego siostra Jadwiga Podgórska.

ŻyciorysEdytuj

Zdzisław Podgórski studiował na wydziale elektrycznym politechniki w Nancy. W 1914 roku został zmobilizowany do armii carskiej i wysłany na front. Dostał się do niewoli niemieckiej, w której przebywał do końca wojny.

W latach 20. i 30. XX wieku (do co najmniej 1932 roku[2]) był oficerem Batalionu Elektrotechnicznego, będąc w latach 1923–1924 p.o. komendanta kadry[3][4], w 1928 roku kwatermistrzem[5], a 1929 roku zastępcą dowódcy batalionu. W sierpniu 1929 roku pełnił obowiązki dowódcy tego batalionu[6][7]. Z dniem 30 listopada 1935 został przeniesiony w stan spoczynku[8].

AwanseEdytuj

  • kapitan – ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku[4]
  • major – ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku[9]

OdznaczeniaEdytuj

Życie rodzinneEdytuj

Zdzisław Podgórski był synem Sylwestra Ignacego Podgórskiego (1847–1907), notariusza w Moskwie, i Wandy z domu Turskiej (1859–1911). Miał siedmioro rodzeństwa, byli to:

Zdzisław ożenił się w Moskwie 11 sierpnia 1914 roku z Heleną Krotowicz (1889–1972) i miał z nią troje dzieci: Tadeusza Witolda (1920–1993), Zofię Irenę (1922–1982) i Alinę Wandę (1924–1999). Zofia Irena wyszła za Franciszka Stolarskiego (1915–2003), jednego z sześciu synów (siedmiorga dzieci) Błażeja Stolarskiego.

Po powrocie do Polski w 1919 roku Zdzisław początkowo mieszkał z rodziną u swej siostry Jadwigi, przy ul. Stalowej 18. W czasie, gdy służył w Batalionie Elektrotechnicznym, mieszkał z rodziną w Nowym Dworze Mazowieckim[12], po przejściu na emeryturę przeprowadził się z rodziną do Warszawy, mieszkali do co najmniej 1939 roku przy ul. Krechowieckiej 6[13].

Zmarł na tyfus 20 grudnia 1944 roku w Opocznie. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 241, rząd IV, miejsce 11)[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Cmentarz Stare Powązki: ZDZISŁAW PODGÓRSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2019-01-05].
  2. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 760.
  3. Rocznik Oficerski 1923, Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923, s. 895.
  4. a b Rocznik Oficerski 1924, Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 819.
  5. a b Rocznik Oficerski 1932, Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932, s. 580.
  6. Alfred Kabata, Batalion Elektrotechniczny w Nowym Dworze Mazowieckim w latach 1921–1939, „Fakty Nowodworskie”, maj 2014, s. 29–32 [dostęp 2018-12-22].
  7. Na podstawie ręcznie wykonanego albumu: 10 lat istnienia Batalionu Elektrotechnicznego 5.VIII.1919 – 5.VIII.1929, Nowy Dwór k. Modlina.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 4 lipca 1935 roku, s. 87.
  9. a b Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 249.
  10. M.P. z 1934 r. nr 27, poz. 41
  11. Tomasz Piskorski, Wykaz poległych i zmarłych uczestników Ruchu Niepodległościowego Młodzieży Narodowej (członków Związku Młodzieży Polskiej – „Zet”, Organizacji „Przyszłość” – „Pet” i innych stopni organizacyjnych w okresie lat 1886–1936, Warszawa: Związek Seniorów OMN i ZPMD, 1936, s. 49.
  12. Tomasz Piskorski, Pamiętniki (rok 1937), t. 381, Warszawa: Archiwum Akt Nowych, 2019.
  13. Tomasz Piskorski, Pamiętniki (rok 1939), t. 403, Warszawa: Archiwum Akt Nowych, 2019.

BibliografiaEdytuj