Otwórz menu główne

Éric Rohmer

reżyser francuski

Eric Rohmer, właśc. Jean-Marie Maurice Schérer (ur. 20 marca 1920 w Tulle, zm. 11 stycznia 2010 w Paryżu) – francuski reżyser filmowy i teatralny, scenarzysta, pisarz, krytyk i teoretyk filmu.

Éric Rohmer
Ilustracja
Prawdziwe imię i nazwisko Jean-Marie Maurice Schérer
Data i miejsce urodzenia 20 marca 1920
Tulle
Data i miejsce śmierci 11 stycznia 2010
Paryż
Zawód reżyser, scenarzysta
Współmałżonek Thérèse Schérer
(1957–2010;
dwoje dzieci)
Lata aktywności 1945–2009
Strona internetowa

ŻyciorysEdytuj

PoczątkiEdytuj

Urodził się w Tulle, w centralnej Francji, w rodzinie alzackiego pochodzenia. Studiował literaturę francuską w Paryżu. Jego pasją w czasie studiów była XVIII-wieczna powieść psychologiczna. Pracę magisterską poświęcił Nowej Heloizie Jean-Jacques'a Rousseau. Po ukończeniu studiów uczył francuskiego w paryskich i podparyskich liceach.

W 1946 debiutował jako prozaik powieścią Elisabeth, wydaną pod pseudonimem Gilbert Cordier. Pisał również liczne opowiadania. W specjalistycznych czasopismach zaczął publikować artykuły na temat sztuki filmowej.

Przełom w jego życiu nastąpił podczas oglądania filmu Stromboli, ziemia bogów (1950) Roberta Rosselliniego. Poczuł wtedy, że jego powołaniem jest reżyseria filmowa. W tym samym roku nakręcił w warunkach amatorskich swój pierwszy film krótkometrażowy pt. Dziennik łotra.

Rohmer jako krytykEdytuj

W latach 50. zajmował się głównie krytyką filmową. Początkowo publikował teksty pod swym prawdziwym nazwiskiem. Od 1955 zaczął już jednak konsekwentnie używać pseudonimu Éric Rohmer, którym od początku podpisywał swoje filmy. Znalazł się w zespole słynnego pisma "Cahiers du Cinéma" – był jego redaktorem naczelnym w latach 1957-1963. Czasopismo to odegrało kluczową rolę w kształtowaniu francuskiej nowej fali, a artykuły publikowali tam przyszli najwięksi reżyserzy tego nurtu: François Truffaut, Jean-Luc Godard, Jacques Rivette czy właśnie sam Rohmer.

Rohmer jako reżyserEdytuj

Swój pełnometrażowy debiut Pod znakiem lwa Rohmer nakręcił w 1959. Ponieważ film poniósł komercyjną klęskę, reżyser zmuszony był do realizowania kolejnych obrazów w warunkach niemalże amatorskich. Sukces komercyjny i artystyczny nadszedł pod koniec lat 60., kiedy to powstała Kolekcjonerka (1967) i Moja noc u Maud (1969). Ten ostatni tytuł przyniósł Rohmerowi nominacje do Oscara za najlepszy scenariusz oryginalny oraz film nieanglojęzyczny.

Charakterystyczną cechą kina Rohmera było to, że układał on swoje filmy w poszczególne cykle: Sześć opowieści moralnych, Komedie i przysłowia, Opowieści czterech pór roku.

Przez następne dziesięciolecia Rohmer stał się pupilkiem międzynarodowych festiwali, uznawanym za niekwestionowanego mistrza francuskiego kina. Wśród licznych nagród, które zdobył był m.in. Srebrny Niedźwiedź – Nagroda Specjalna Jury na 17. MFF w Berlinie za Kolekcjonerkę (1967), Grand Prix Jury na 29. MFF w Cannes za Markizę O (1976), Srebrny Niedźwiedź dla najlepszego reżysera na 33. MFF w Berlinie za Paulinę na plaży (1983) oraz Złoty Lew na 43. MFF w Wenecji za Zielony promień (1986).

FilmografiaEdytuj

Nagrody i nominacjeEdytuj

Rok Festiwal, nagroda Kategoria Za Wynik
1971 Nagroda Akademii Filmowej Oscar za najlepszy scenariusz oryginalny Moja noc u Maud Nominacja[1]
1976 Festiwal Filmowy w Cannes Grand Prix Markiza O Wygrana[2]
1976 Festiwal Filmowy w Cannes Złota Palma Markiza O Nominacja[2]
1969 Festiwal Filmowy w Cannes Złota Palma Moja noc u Maud Nominacja[2]
2007 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji Złoty Lew Miłość Astrei i Celadona Nominacja
2001 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji Honorowy Złoty Lew Wygrana
1998 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji Nagroda im. Sergio Trasattiego – Wyróżnienie specjalne Jesienna opowieść Wygrana
1998 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji Złota Osella Jesienna opowieść Wygrana
1998 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji Złoty Lew Jesienna opowieść Nominacja
1986 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji Nagroda FIPRESCI Zielony promień Wygrana
1986 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji Złoty Lew Zielony promień Wygrana
1984 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji Złoty Lew Noce pełni księżyca Nominacja
1982 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji Złoty Lew Piękne małżeństwo Nominacja
2004 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie Złoty Niedźwiedź Potrójny agent Nominacja
1992 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie Nagroda FIPRESCI Opowieść zimowa Wygrana
1992 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie Złoty Niedźwiedź Opowieść zimowa Nominacja
1983 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie Nagroda FIPRESCI Paulina na plaży Wygrana
1983 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie Nagroda Katolickiego Biura Filmowego (OCIC) Paulina na plaży Wygrana
1983 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie Najlpeszy reżyser Paulina na plaży Wygrana
1983 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie Złoty Niedźwiedź Paulina na plaży Nominacja
1967 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie Nagroda Młodych Kolekcjonerka Wygrana
1967 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie Nadzwyczajna nagroda jury Kolekcjonerka Wygrana
1967 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie Złoty Niedźwiedź Kolekcjonerka Nominacja
2001 Europejska Nagroda Filmowa Najlepszy reżyser Angielka i książę Nominacja[3]
1995 Europejska Nagroda Filmowa Najlepszy film Paryskie rendez-vous Nominacja[4]
1988 César Najlepszy scenariusz Przyjaciel mojej przyjaciółki Nominacja[5]
1985 César Najlepszy film Noce pełni księżyca Nominacja[5]
1985 César Najlepszy reżyser Noce pełni księżyca Nominacja[5]
1985 César Najlepszy scenariusz oryginalny Noce pełni księżyca Nominacja[5]
1983 César Najlepszy scenariusz oryginalny Piękne małżeństwo Nominacja[5]
1971 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián Złota Muszla Kolano Klary Wygrana[6]
1970 Nagroda Stowarzyszenia Nowojorskich Krytyków Filmowych Najlepszy scenariusz Moja noc u Maud Wygrana[7]

PrzypisyEdytuj

  1. Search Results – Academy Awards Search | Academy of Motion Picture Arts & Sciences, awardsdatabase.oscars.org [dostęp 2019-03-02].
  2. a b c Eric ROHMER – Festival de Cannes 2019, festival-cannes.com [dostęp 2019-03-02].
  3. European Film Academy : 2001, europeanfilmacademy.org [dostęp 2019-03-02].
  4. European Film Academy : 1995, europeanfilmacademy.org [dostęp 2019-03-02].
  5. a b c d e Search – Académie des Arts et Techniques du Cinéma, academie-cinema.org [dostęp 2019-03-02].
  6. San Sebastian Film Festival :: 19 edition. 1971 Awards, sansebastianfestival.com [dostęp 2019-03-02].
  7. Awards – New York Film Critics Circle – 1970, nyfcc.com [dostęp 2019-03-02].

BibliografiaEdytuj

  • Tadeusz Lubelski, Nowa Fala. O pewnej przygodzie kina francuskiego, Universitas, Kraków 2000.

Linki zewnętrzneEdytuj