6 Pułk Huzarów im. Hrabiego Goetzena (2 Śląski)

6 Pułk Huzarów im. Hrabiego Goetzena (2 Śląski) – (niem. Husaren-Regiment Graf Goetzen (2. Schlesisches) Nr 6).

sztandar i mundur huzara z 6 Pułk Huzarów im. Hrabiego Goetzena (2 Śląski)
Flaga Prus – Prowincji Śląskiej
Racibórzstajnie 6 pułku huzarów, stan obecny
Racibórz – malowidło z inskrypcjami nad wyjściem ze stajni 6 pułku huzarów, stan obecny

Powstał 21 listopada 1808 rozkazem generalnego gubernatora Śląskahrabiego Friedricha Wilhelma von Götzena(niem.). Rozformowany w lipcu 1919 na mocy traktatu wersalskiego. Ze względu na barwę mundurów huzarów z tej jednostki nazywano „zielonymi” lub „szpinakowymi”.

W XIX w. nazwa pułku ulegała zmianie. Pułk został sformowany w 1808 jako II Schlesisches Husaren-Regiment, następnie nosił nazwy:

od 1816 – 6. Husaren-Regiment (2. Schlesisches),
od 1823 – 6. Husaren-Regiment,
od 1860 – 2. Schlesisches Husaren-Regiment (Nr 6),
od 1861 – 2. Schlesisches Husaren-Regiment Nr 6,
od 1889 – Husaren-Regiment Graf Goetzen (2. Schlesisches) Nr 6.

W końcu XIX wieku 6 Pułk Huzarów był częścią 12. Brygady Kawalerii (dowództwo w Nysie), która wchodziła w skład 12. Dywizji. Natomiast 12. Dywizja była podporządkowana VI Korpusowi Armii (z dowództwem we Wrocławiu).

Miejsca stacjonowaniaEdytuj

1808–1812: Ząbkowice Śląskie, Strzegom, Ziębice, Niemcza, Lubin i Wąsosz. 1815–1819: okupacja Francji. Po 1819: sztab pułku oraz 2., a następnie (od 1857 r.) także 4. szwadron stacjonował w Prudniku. W tym czasie 3. szwadron pozostawał w Głogówku. Pozostałe szwadrony 1. i z czasem utworzony 5. kilkukrotnie przerzucano, lokując je m.in. w Ziębicach, Głubczycach, Głuchołazach, Białej i Grodkowie. Dopiero w 1889 władze wojskowe zdecydowały się skoncentrować 1., 2., 4. i 5. szwadron w Głubczycach; jedynie 3. szwadron pozostał w Głogówku, by ostatecznie w 1894 trafić do Raciborza.

Dyslokacja na terenach okupowanych, po klęsce Francji w 1815Edytuj

1816 – Trewir, Luksemburg, Saarlouis; 1817–1818 – Saarbrücken, Saarlouis, Stenay

Udział w wojnachEdytuj

Bitwy: 1. i 2. szwadron w składzie kombinowanego pułk huzarów Nr 3 Ekawa na Łotwie, Ķekava, Tomoszna, Bauska, Ruhenthal, Gräfenthal, St. Olay i Friedrichstadt.

  • 1813–1814 – przeciw Francji

Bitwy: 1. i 2. szwadronu: Budziszyn, Drezno, Lipsk, Saint-Avold, Saint-Aubin, Brienne le Châteua, La Rothière, Montmirail, Neuilly, Laon. 3. i 4. szwadronu (w składzie kombinowanego pułk huzarów Nr 5): Gr. Goerschen, Gr. Beeren, pod Dippach, Hoogstraten, Loewen, Lille, Sweweghem, Harlebecke i Coutray

 
Racibórz – stajnie 6 pułku huzarów, malowidło naścienne upamiętniające kampanię 1815 r., stan obecny

Bitwy: Belle Alliance (nieopodal Waterloo), Senlis.

Bitwy: pomiędzy Sadową a twierdzą Königgrätz (obecnie Hradec Králové), Josephstadt.

  • 1870–1871 – przeciw Francji

Bitwy: Beaumont, Sedan, oblężenie Paryża, Marolles, Artenay, Durcelles, Marchénoir, Coulmiers, Bazoches-les-Gallerandes, Orlean, Meung, le Bardon, Beaugency-Gravant, Bendome, Mans i Baiges.

Straty: 1 oficer, 33 szeregowych, 85 koni.
1914 – pułk początkowo walczył na froncie zachodnim pod Saint-Quentin, Soissons i Reims. W październiku przeniesiony na front wschodni. Bitwy w okolicach Łodzi i Tomaszowa.
1915 – walki w Karpatach, następnie udział w ofensywie w Galicji i na Wołyniu, gdzie pułk wsławił się zdobyciem Włodzimierza Wołyńskiego i Kowla. W toku dalszych operacji huzarzy dotarli do Kobrynia i Pińska.
1916 – pułk stacjonował w rejonie Kobrynia i Pińska, w połowie roku przeniesiony do Białej.
1917 – pułk stacjonował w okolicach Białej, następnie przeniesiony pod Wilno.
1918–1919 – pułk pełnił służbę patrolową na Wileńszczyźnie, m.in. ochraniał szlaki komunikacyjne. Tu huzarów zastał koniec wojny.
Straty: spośród 450 żołnierzy tej formacji śmierć poniosło 138, w tym 18 oficerów – na czele z dowódcą baronem von Lepelem, poległym w 1918.

Szefowie pułkuEdytuj

DowódcyEdytuj

  • 1809 Friedrich Wilhelm v. St. Paul
  • 1809 Heinrich Bernhard v. Winterfeld
  • 1810 Theodor Ernst v. Eicke
  • 1816 Andreas Iwan v. Witowski (Witowsky)
  • 1817 Karl Friedrich Wilhelm Erdmann v. Langen
  • 1823 baron Gustav Friedrich Wilhelm v. Barnekow
  • 1834 Georg Heinrich Ludwig August Ernst v. Schönermark
  • 1840 baron Karl Friedrich Gottfried Peter v. Forstner
  • 1842 Ludwig Friedrich Viktor Gr. v. Westarp
  • 1848 Karl Albert v. Rudolphi
  • 1854 August Karl Wolf Weber
  • 1859 Alexander Thilo v. Trotha
  • 1866 Karl Luis Hermann Krug v. Nidda
  • 1868 Georg Wilhelm Karl v. Graevenitz
  • 1875 Arthur Egmund v. Stangen
  • 1876 Otto August Johhanes Kähler
  • 1882 Achatius Wilhelm Hugo v. Rosenberg
  • 1888 baron Friedrich Georg Hyppolyt v. Saurma
  • 1892 Ludwig Erdmann Joseph v. Ziegler u. Knipphausen
  • 1895 Hans Wilhelm Georg v. Bornstedt
  • 1900 Otto Liman
  • 1906 Bernhard Andreas Wilhelm Sydow
  • 1911–1915 Victor von Lepel
  • 13 lutego–6 maja 1915 Alfred von Hülst
  • 7 maja 1915–30 czerwca 1919 Paul von Troschke

Polacy w szeregach PułkuEdytuj

Niemieckie rody związane z 6 Pułkiem HuzarówEdytuj

  • von Prittwitz,
  • hrabiowie Matuschka von Topollczan,
  • von Haugwitz-Hardenberg-Rewentlow (m.in. właściciele Rogowa i Krapkowic),
  • von Reitzenstein,
  • von Wrochem (właściciele Dolędzina pod Raciborzem),
  • von Studnitz
  • von Richthofen

BibliografiaEdytuj

  • A. Lutogniewski, O garnizonie prudnickim przed rokiem 1945, „Ziemia Prudnicka”, R. 2001.
  • K. Raszewski, Wspomnienia z własnych przeżyć do końca roku 1920, Poznań [1938].
  • M. Patelski, Elita śląskiej jazdy. 2. Śląski pułk huzarów hr. Goetzena nr 6 (Husaren-regiment graf Goetzen „2. Schlesisches” nr 6) armii pruskiej i oficerowie w nim służący, w: Studia Historyczno-Wojskowe, t. III, pod red. Tomasza Ciesielskiego, Zabrze 2009.