Antoni Beaupré

Antoni Beaupré (ur. 1 maja 1863 w Krzemieńcu, zm. 12 maja 1937 w Warszawie) – polski dziennikarz.

Antoni Beaupré
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1 maja 1863
Krzemieniec
Data i miejsce śmierci 12 maja 1937
Warszawa
Zawód, zajęcie dziennikarz
Narodowość  Polska
Edukacja Gimnazjum św. Anny w Krakowie
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Komandorski Orderu Węgierskiego Zasługi (cywilny) Komandor Orderu Korony Rumunii Order Zasługi Cywilnej (Bułgaria)

ŻyciorysEdytuj

Jego rodzicami byli Józef Antoni Beaupré (1800–1860, lekarz) i Seweryna z domu Iwanowska. Jego żoną była Julia z domu Porębska. Ukończył Gimnazjum św. Anny w Krakowie i studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Uzyskał tytuł doktora.

Został dziennikarzem pism „Nowa Reforma”, „Czas” (redaktor naczelny 1899–1901[1], ponownie w redakcji od 1915, redaktor naczelny 1920–1937), „Głos Narodu” (redaktor prowadzący 1901–1914). Był organizatorem i pełnił funkcje prezesa Syndykatu Dziennikarzy w Krakowie od 1906, i został członkiem honorowym tego stowarzyszenia, był wiceprezesem zarządu Związku Dziennikarzy RP od 1931, wiceprezesem Międzynarodowej Federacji Dziennikarskiej (FIJ), członkiem Międzynarodowego Trybunału Honorowego Dziennikarzy w Hadze.

6 marca 1903 został wybrany członkiem wydziału Klubu Prawników w Krakowie[2]. Sprawował stanowiska prezesa klubu sportowego Wisła Kraków od 28 lipca 1911 do lipca 1912. Po wybuchu I wojny światowej został członkiem Naczelnego Komitetu Narodowego w Krakowie. W 1918 działał w rozmowach pokojowych w Paryżu. W 1920 komisarz plebiscytowy w Olsztynie. Od 1910 był członkiem Rady Naczelnej Stronnictwa Prawicy Narodowej, od 1933 do 1937 Zjednoczenia Zachowawczych Organizacji Politycznych. W 1920 komisarzem plebiscytowym RP w Olsztynie. Od 1922 działał w Związku Obrony Kresów Zachodnich, później w Polskim Związku Zachodnim.

Zmarł 12 maja 1937 w Szpitalu Czerwonego Krzyża w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera 45)[3].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Czas. mbc.malopolska.pl. [dostęp 2019-02-01].
  2. Kronika. Z klubu prawników. „Nowa Reforma”, s. 3, Nr 55 z 8 marca 1903. 
  3. Lista osób zasłużonych pochowanych na Cmentarzu Rakowickim (1803–1939). W: Karolina Grodziska–Ożóg: Cmentarz Rakowicki w Krakowie. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1987, s. 97. ISBN 83-08-01428-3.
  4. Część urzędowa. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 283 z 8 grudnia 1929. 

BibliografiaEdytuj