Otwórz menu główne

Antonio Salieri

kompozytor włoski

Antonio Salieri (ur. 18 sierpnia 1750 w Legnano, zm. 7 maja 1825 w Wiedniu) – włosko-austriacki kompozytor, kapelmistrz i pedagog urodzony w Republice Weneckiej, który jednak całe swe dorosłe życie spędził w Wiedniu jako poddany dynastii Habsburgów.

Antonio Salieri
Ilustracja
portret Antonia Salieriego pędzla Josepha Willibrorda Mählera (1815)
Data i miejsce urodzenia 8 sierpnia 1750
Legnano
Pochodzenie włoskie
Data i miejsce śmierci 7 maja 1825
Wiedeń
Instrumenty organy, klawesyn, skrzypce
Gatunki muzyka poważna, muzyka klasycystyczna
Zawód kompozytor, kapelmistrz, pedagog
Odznaczenia
Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)
Podpis

Salieri znacząco przyczynił się do rozwoju XVIII-wiecznej opery, kształtując wiele charakterystycznych cech ówczesnego teatru muzycznego, zaś jego muzyka wywarła wpływ na twórczość wielu ówczesnych kompozytorów. Autor 39 oper oraz licznych symfonii, kantat, mszy (m.in. Requiem) i oratoriów.

Mianowany na stanowisko kapelmistrza opery włoskiej przy dworze cesarskim, które piastował w latach 1774–1792, przyczynił się do dominacji języka włoskiego w operze wiedeńskiej. W czasie swojej kariery komponował również dla teatrów operowych w Wenecji, Rzymie i Paryżu. Jako nadworny kapelmistrz od 1788 do 1824 był odpowiedzialny za oprawę muzyczną dworskich uroczystości, jubileuszy oraz najwyższej rangi wydarzeń, jak choćby Kongres Wiedeński. Był jednym z najbardziej cenionych i popularnych pedagogów muzycznych swoich czasów.

Od początku XIX wieku muzyka Salieriego powoli znikała z repertuarów i słuchana była coraz rzadziej, aż do lat 80. XX wieku, kiedy za sprawą filmu Amadeusz Salieri częściowo odzyskał dawną sławę. Dziś jego utwory cieszą się rosnącą popularnością, a część jego oper wróciła na sceny.

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Antonio Salieri był ósmym z dwunastu dzieci handlarza Antoniego Salieri. Po dziadku polskiego pochodzenia Antonio otrzymał drugie imię Włodzimierz. Niestety niewiele wiadomo o matce kompozytora[1].

Antonio Salieri rozpoczął swoją edukację muzyczną w rodzinnym mieście Legnago, na początku uczył go brat Francesco Salieri. W roku 1763 lub 1764 zmarli obydwoje jego rodzice, a niedługo później został podopiecznym weneckiego szlachcica Giovanniego Mocenigo. Mieszkając w Wenecji kontynuował naukę muzyki, aż został zauważony przez kompozytora Floriana Leopolda Gassmanna, który pod wrażeniem talentu Salieriego zabrał go z sobą do Wiednia, gdzie osobiście kierował i opłacał jego dalszą edukację.

W 1766 roku Gassmann wprowadził Salieriego na odbywające się popołudniami koncerty tzw. Kammermusikrunde cesarza Józefa II. Salieri szybko zrobił wrażenie na monarsze, który nakazał Gassmannowi przyprowadzać podopiecznego na każde z owych muzycznych spotkań. W roku 1770 Salieri skomponował swoją pierwszą operę Le donne letterate, która odniosła umiarkowany sukces. Rok później odbyła się premiera kolejnej opery Salieriego – Armida do libretta Marco Coltelliniego, w warstwie muzycznej podejmującej oraz rozwijającej założenia operowej reformy Glucka, co dało młodemu Salieriemu reputację twórcy innowacyjnego.

W 1774 Salieri poślubił Theresię von Helferstorfer, córkę niedawno zmarłego finansisty i urzędnika dworskiego. Przez następne trzy lata Salieri koncentrował się głównie na dyrygowaniu przedstawieniami opery włoskiej w Wiedniu i udzielaniu lekcji muzyki. W latach 1778–1781 odbył podróż do Włoch, w czasie której napisał operę mającą uświetnić otwarcie nowego gmachu teatru La Scala w Mediolanie wybudowanego po pożarze Teatro Ducale[2]. Podróż ta sprawiła, że zyskał on sławę również w Italii. Po powrocie do Wiednia wciąż komponował opery, libretta pisali dla niego m.in. Giovanni Battista Casti oraz Lorenzo Da Ponte.

W 1788 roku, po śmierci Giuseppe Bonno, Salieri został mianowany nadwornym kapelmistrzem, piastując to stanowisko aż do swojej śmierci w roku 1825. W apogeum zagranicznej sławy Salieriego, wraz ze śmiercią Józefa II w 1789 roku zaczęły maleć jego wpływy w Wiedniu. Śmierć ta pozbawiła Salieriego jego najpotężniejszego patrona. W roku 1792 został na własną prośbę zwolniony z obowiązków kapelmistrza opery włoskiej. W ostatnich latach życia poświęcił się niemal wyłącznie tworzeniu dzieł o charakterze religijnym. Kontynuował też nauczanie młodych muzyków, w tym kompozytorów – uczył między innymi Beethovena, Schuberta, Liszta i wielu innych wybitnych przedstawicieli wczesnego romantyzmu. Salieri, pamiętając o pomocy, jaką w młodości otrzymał od Gassmanna, większości lekcji udzielał bezpłatnie.

Przez ostatnie półtora roku życia Salieri cierpiał na demencję i został powierzony opiece Wiener Allgemeine Krankenhaus. Zmarł w Wiedniu 7 maja 1825 roku.

Był jednym z założycieli Musikakademie (1817) oraz Gesellschaft der Musikfreunde  w Wiedniu. W uznaniu zasług odznaczony został 1815 orderem Legii Honorowej oraz 1816 Złotym Medalem, przyznanym w 50. rocznicę jego przyjazdu do Wiednia[3].

TwórczośćEdytuj

Przez ponad 30 lat zajmował się komponowaniem oper należących do niemal wszystkich uprawianych wówczas gatunków scenicznych. Są wśród nich zarówno różne odmiany oper komicznych (włoska opera buffa z elementami commedia dell’arte, określana też mianem commedia per musica, intermezzo, żartobliwe 1-aktowe divertimento teatralne, azione pastorale  o tematyce arkadyjskiej oraz niemieckie singspiel), jak i opery poważne (włoska dramma per musica, francuska tragédie lyrique). Z upodobaniem też tworzył opery semiseria, określane mianem dramma giocoso (La cifra), dramma tragicomico (Axur) lub dramma eroicomico (Palmira), w których obok postaci typowych dla opery buffa występowały postacie seria o pogłębionej charakterystyce psychologicznej (np. Eurillo w La cifra)[4].

W miarę jednak spadku popularności oper, Salieri skierował swoją aktywność w kierunku muzyki religijnej. Większość jego dzieł tego gatunku powstawało jako utwory okolicznościowe dla dworu Habsburgów. Kompozytor wystrzegał się wirtuozerii, wpływów operowych i kunsztownej polifonii, przyznawał natomiast ważną rolę chórowi, dbał o nienaganną deklamację i dramaturgię wyrazu; rozwijał też środki symfoniczne[4].

W grupie utworów instrumentalnych, skomponowanych w większości we wczesnym okresie twórczości, wyróżniają się koncerty. Najbardziej znany jest Koncert potrójny D-dur oraz wariacje orkiestrowe na temat La follia di Spagna[4].

Za życie Salieri cieszył się niezmiennie uznaniem i szacunkiem zarówno swoich mocodawców, jak i słuchaczy i uczniów, a jego opery wystawiane były na wielu europejskich scenach. Po śmierci kompozytora zniknęły jednak niemal zupełnie z repertuaru, postrzegane jako przestarzałe stylistycznie[4].

Mozart i SalieriEdytuj

Salieri jest współcześnie znany między innymi z bazującego na głośnej sztuce Petera Shaffera filmu Amadeusz, w którym rywalizował z Wolfgangiem Amadeusem Mozartem. W rzeczywistości pole dla ewentualnego współzawodnictwa obu kompozytorów było niewielkie – Mozart znany był bowiem głównie jako twórca muzyki instrumentalnej, Salieri natomiast poświęcił się niemal wyłącznie operze; film Miloša Formana utrwala więc zaproponowaną przez Puszkina w dramolecie „Mozart i Salieri” fikcyjną literacką wizję relacji obu kompozytorów. Także Nikołaj Rimski-Korsakow skomponował opartą na puszkinowskim motywie zazdrości operę „Mozart i Salieri”.

W 2009 roku Dove Attia stworzył musical Mozart l’Opera Rock, gdzie Salieri (Florent Mothe) oraz Mozart (Mikelangelo Loconte) są największymi rywalami. Faktem zaś jest niewątpliwie to, że obaj muzycy żyli i tworzyli w tym samym mieście i w tym samym czasie, co mogło skłaniać współczesnych im wiedeńczyków do porównań[5].

Najważniejsze opery Antonio SalieriegoEdytuj

  • Armida
  • Axur, Re d’Ormus
  • La scuola de’gelosi
  • Semiramide
  • Les Danaides
  • La grotta di Trofonio
  • Prima la musica e poi le parole
  • Tarare
  • Falstaff

PrzypisyEdytuj

  1. Alexander Wheelock Thayer, Salieri. Rival of Mozart.
  2. Kronika Opery. Wydawnictwo KRONIKA, 1993. ISBN 83-900331-7-8.
  3. Konieczna 207 ↓, s. 21.
  4. a b c d Konieczna 207 ↓, s. 22.
  5. Nová edice společného díla Mozarta, Salieriho a Cornettiho = A New Edition of a Joint Work by Mozart, Salieri, and Cornetti. Musicalia 8/1-2, Praha 2016, pp. 169-172. (on-line)

BibliografiaEdytuj

  • Aleksandra Konieczna: Salieri Antonio. W: Encyklopedia muzyczna PWM. Elżbieta Dziębowska (red.). Wyd. I. T. 9: S–Sł część biograficzna. Kraków: PWM, 2007. ISBN 978-83-224-0865-0. (pol.)