Edward Marczewski

matematyk polski

Edward Marczewski (ur. 15 listopada 1907 w Warszawie, zm. 17 października 1976 we Wrocławiu[1]; do roku 1940 nosił nazwisko Szpilrajn) − polski matematyk żydowskiego pochodzenia, profesor i rektor Uniwersytetu Wrocławskiego.

Edward Marczewski
Data i miejsce urodzenia 15 listopada 1907
Warszawa
Data i miejsce śmierci 17 października 1976
Wrocław
Zawód, zajęcie matematyk
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi
Grób profesora Edwarda Marczewskiego na Cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu

ŻyciorysEdytuj

W 1925 roku, po ukończeniu nauki w Liceum Batorego w Warszawie, podjął studia na Uniwersytecie Warszawskim. Już na pierwszym roku spotkał Kazimierza Kuratowskiego, który wraz ze Stefanem Mazurkiewiczem oraz Wacławem Sierpińskim, miał duży wpływ na studia i późniejsze prace Marczewskiego. W 1932 roku Marczewski złożył pracę doktorską, napisaną pod kierunkiem Sierpińskiego[2].

Do roku 1940 nazywał się Szpilrajn[3]. Wojnę przeżył dzięki fałszywym dokumentom na nazwisko Marczewski[2], otrzymanym od Władysława Bartoszewskiego. Pod koniec wojny uwięziony przez Niemców i wysłany do obozu pracy przymusowej we Wrocławiu. Po wojnie pozostał w tym mieście, od jesieni 1945 roku pracując na Uniwersytecie Wrocławskim.

Od 1945 roku był kierownikiem Katedry Funkcji Rzeczywistych, ale z powodów politycznych przeniesiony został w stan spoczynku w 1969 roku. Ponadto pełnił w latach 1945-1967 funkcję dyrektora Instytutu Matematycznego Uniwersytetu oraz prezesa Polskiego Towarzystwa Matematycznego (1957-1959) i Wrocławskiego Towarzystwa Nauk[3].

W 1946, razem z Bronisławem Knasterem, Hugonem Steinhausem i Władysławem Ślebodzińskim założył czasopismo matematyczne Colloquium Mathematicum, którego był później długoletnim redaktorem naczelnym[2].

Został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1950)[4].

Członek korespondent (od 1958), członek rzeczywisty PAN (od 1966)[5].

Jego żoną była Zofia Bursche, córka pastora ewangelickiego Edmunda Burschego.

Dorobek naukowy i dydaktycznyEdytuj

Autor około 100 prac naukowych z zakresu topologii, teorii miary, teorii mnogości i algebry. 92 z tych prac zebrano i wydano w 1996 roku w formie dzieł zebranych tego matematyka[2]:

Twórca wrocławskiej szkoły algebraicznej i algebraicznej teorii niezależności[3]. Nauczyciel Siemiona Fajtlowicza, Kazimierza Głazka i innych.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj