Otwórz menu główne

Eustachy Potocki herbu Pilawa (ur. w 1720 roku – zm. 25 lutego 1768 roku w Radzyniu Podlaskim) – cześnik koronny w 1754 roku, generał artylerii litewskiej w 1759 roku, generał-lejtnant wojsk koronnych w 1752 roku[1], starosta lwowski w 1762 roku, starosta grabowiecki, urzędowski i tłumacki w 1738 roku, starosta dubieński w 1731 roku[2].

Eustachy Potocki
Ilustracja
Herb
Pilawa
Rodzina Potoccy
Data urodzenia około 1720
Data i miejsce śmierci 25 lutego 1768
Pałac w Radzyniu Podlaskim
Ojciec Jerzy Potocki
Matka Konstancja Drucka-Podbereska
Żona

Marianna Kątska

Dzieci

z Marianną Kątską:
Cecylia Urszula Potocka
Kajetan Potocki
Roman Ignacy Franciszek Potocki
Jerzy Michał Potocki
Jan Nepomucen Eryk Potocki
Stanisław Kostka Potocki

Odznaczenia
Order Orła Białego

ŻyciorysEdytuj

Wnuk Feliksa Kazimierza, najstarszy syn Jerzego Potockiego, brat: Mariana i Katarzyny Kossakowskiej.

W dzieciństwie otrzymał starostwo dubieńskie. Był uczniem kolegium jezuickiego w Lublinie. Jako młodzieniec odbył podróż do Niemiec i Francji.

W 1740 roku był posłem na sejm z woj. podolskiego. Jako republikant był przeciwnikiem obozu Czartoryskich. Popierany przez Francję miał zawiązać konfederację przeciw wkroczeniu wojsk rosyjskich do Polski. Był posłem ziemi halickiej na sejm 1746 roku[3]. Od 1743 pułkownik wojsk koronnych, generał-major wojsk koronnych od 1752, następnie awansowany na generała-lejtnanta kawalerii koronnej oraz rotmistrza chorągwi pancernej. Poseł lubelski na sejm 1744 roku. Poseł województwa lubelskiego na sejm 1750 roku[4], deputat bełski do Trybunału Głównego Koronnego w 1750 roku. W 1754 roku został cześnikiem koronnym i marszałkiem Trybunału Głównego Koronnego w Lublinie[5]. Za sprawowanie tej funkcji i inne zasługi 16 grudnia 1754 roku został odznaczony Orderem Orła Białego. Od 1757 roku był skarbnikiem stronnictwa francuskiego w Polsce. W 1759 roku został mianowany generałem artylerii litewskiej. Poseł inflancki na sejm 1761 roku[6].

W 1762 roku założył w Warszawie jurydykę Mariensztat (miasto Marii - od imienia żony)[7]. W 1764 roku został marszałkiem konwokacji województwa lubelskiego – był przeciwnikiem elekcji Stanisława Augusta Poniatowskiego i ingerencji Rosji w sprawy Polski. Jako poseł na sejm konowkacyjny 7 maja 1764 roku podpisał manifest, uznający odbywający się w obecności wojsk rosyjskich sejm za nielegalny[8].Podpisał elekcję Stanisława Augusta Poniatowskiego w 1764 roku[9]. Był marszałkiem województwa lubelskiego w konfederacji Czartoryskich w 1764 roku[10]. Był elektorem Stanisława Augusta Poniatowskiego w 1764 roku z województwa lubelskiego[11].

W latach 1762-1767 był starostą lwowskim. Po wycofaniu się z życia politycznego zajął się gospodarzeniem na swych licznych dobrach na Lubelszczyźnie. W dziedzicznych Sernikach ufundował kościół parafialny, a ostatnie lata spędził w Radzyniu, gdzie w latach 1749-1750 wzniósł wspaniały pałac z ogrodem według projektu Jakuba Fontany (według jego projektu w kościele jezuitów w Warszawie został wykonany castrum doloris E. Potockiego i jego żony).

Jego żoną była Marianna Kątska. Jego dziećmi byli: Cecylia Urszula Potocka, Kajetan Potocki, Roman Ignacy Franciszek Potocki, Jerzy Michał Potocki, Jan Nepomucen Eryk Potocki, Stanisław Kostka Potocki.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Tomasz Ciesielski, Generałowie wojska koronnego w latach 1717-1763, w: Organizacja armii w nowożytnej Europie: struktura - urzędy - prawo - finanse, Zabrze 2011, s. 463.
  2. Urzędnicy województwa ruskiego XIV-XVIII wieku. (Ziemie halicka, lwowska, przemyska, sanocka). Spisy. Oprac. Kazimierz Przyboś. 1987, s. 380.
  3. Dyaryusze sejmowe z wieku XVIII.T.II. Dyaryusz sejmu z r.1746. Diaria comitiorum Poloniae saeculi XVIII i Diarium comitiorum anni 1748 wydał Władysław Konopczyński, Warszawa 1912, s. 238.
  4. Diarjusze sejmowe z wieku XVIII.T.III. Diarjusze sejmów z lat 1750, 1752, 1754 i 1758, Warszawa 1937, s. 31.
  5. Marianna Dobrowolska, Trybunał Koronny w Lublinie 1578-1794, Lublin 1994, s. 33
  6. Wiesław Bondyra, Reprezentacja sejmowa Rusi Czerwonej w czasach saskich, Lublin 2005, s. 161
  7. Anna Berdecka, Irena Turnau: Życie codzienne w Warszawie okresu Oświecenia. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1969, s. 10.
  8. Józef Zaleski, Panowanie Stanisława Augusta Poniatowskiego do czasu Sejmu Czteroletniego, 1887, s. 21, Dyaryusz seymu convocationis siedmio-niedzielnego warszawskiego : zdania, mowy, projekta y manifesta w sobie zawierający przez sessye zebrany r.p. 1764, s. 4-6.
  9. Volumina Legum. T. VII. Petersburg, 1860, s. 120.
  10. Volumina Legum, t. VII, Petersburg 1860, s. 140-141.
  11. Akt elekcyi Roku Tysiąć Siedemset Sześćdziesiątego Czwartego, Miesiąca Sierpnia, Dnia dwudziestego siódmego, s. 78.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj