Otwórz menu główne

RenomaEdytuj

Popularność zdobyły jej drugi i trzeci albumy w połowie lat 80. XX wieku, przedstawiające takie radio-przyjazne utwory nowej fali jak „Mimi on the Beach” („Mimi na plaży”), „I Muse Aloud” („Dumam/Działam jako muza/na głos”) i „One More Colour” („Jeszcze jedna barwa”), a w latach 90. XX wieku, szeroko stosowany adult contemporary przebój „Calling All Angels” („Wzywając wszystkich aniołów”), w jednej wersji śpiewany duetem z k.d. lang i wykorzystanym w dwu filmach (Aż na koniec świata w reżyserii Wima Wendersa z 1991 i Podaj dalej z 1998),w finale pierwszego sezonu amerykańskiego serialu telewizyjnego Czarodziejki, oraz w niedawnym odcinku innego amerykańskiego serialu Sześć stóp pod ziemią z 2005 pt. „The Rainbow of Her Reasons” („Tęcza jej powodów”. epizod nr 57).

Natomiast, przykładowo, jej czwarty album, The Walking (Chodzenie) z 1988, początkowo spotkał się z chłodnym przyjęciem przez krytyków, którzy znając wcześniejszą popową muzykę Jane Siberry, nie mogli strawić samego rozmachu kompozytorskiego jej nowej muzyki lub docenić zastosowaną w niej wyrafinowaną technikę długich aranżacji rocku progresywnego, łączących dźwięki instrumentów klasycznych z nietuzinkową muzyką elektroniczną, jak i niepospolitych, egzotycznych melodii o znacznych różnicach rytmu i tempa z awangardowymi, poetyckimi tekstami typu performance. Z czasem jednak i ten album uznano za jeden z najlepszych, a zarazem najoryginalniejszych tej kompozytorki i wokalistki, z tym, że kompleksowo zakrawający na muzykę „trudną”. ten album nie jest uważany za przykład dostępnego wprowadzenia w twórczość Jane Siberry dla „radiogennych fanów”[1][2].

Jej kompozycja „One More Colour” („Jeszcze jedna barwa”) została zaśpiewana przez Sarah Polley na ścieżce dźwiękowej kanadyjskiego filmu z 1997 pt. Słodkie jutro (ang.: The Sweet Hereafter/fr.: De beaux lendemains), i została nagrana przez kanadyjski zespół Rheostatics na ich albumie Introducing Happiness z 1994.

Nagrała tradycyjną nowofundlandzką pieśń ludową „She's Like the Swallow” („Ona jest jak jaskółeczka”) na albumie z 1994 francuskiego producenta muzycznego Hectora Zazou, który ukazał się pt. Chansons des mers froides (Pieśni z zimnych mórz).

Pomimo istnienia zakorzenionej opinii, że jest lesbijką[3] i tego, że jej muzyka ukazała się na kompilacji marketingowo przeznaczonej dla słuchaczek o tymże samookreśleniu[4], Issa jeszcze nigdy nie wypowiedziała się publicznie na temat swojej seksualności.

Nagroda Rady Kanady do Spraw Sztuki 2005Edytuj

W 2005 Jane Siberry została nagrodzona przez Canada Council for the Arts (Radę Kanady do Spraw Sztuki) coroczną nagrodą pieniężną Victor Martyn Lynch-Staunton Award jako wybitna obecnie tworząca artystka z dorobkiem w muzyce[5].

Nowatorski marketing muzyki w sieciEdytuj

W 2005, Jane Siberry jako pierwsza zastosowała tryb cen określanych przez konsumentów jej muzyki w dostępie sieciowym, w tym gratis[6]. Chętni do ściągania muzyki cyfrowej ze sklepu mieli następujące alternatywy, po określeniu skąd się łączą (z Kanady, USA, lub spoza Ameryki Północnej), z uwagi na różnice w stosowanym prawie:

  • „podarunek od Jane” (ang.: a gift from Jane: $0)
  • zapłatę natychmiastową - cena pozostawiona do ustalenia przez konsumenta;
  • zapłatę kiedyś w przyszłości - cena pozostawiona do ustalenia przez konsumenta;
  • cenę zwykłą - np. w przypadku konsumenta z USA, zazwyczaj:
    • $0,99 USD/utwór-piosenkę,
    • $9,99 USD/album skompresowany z przepływnością (ang.: bitrate) 128 kbps,
    • $11,11 USD/album skompresowany z przepływnością 192 kbps);
  • „dla celów promocji” (ang.: promotion: $0).

Na stronie sieciowej sklepu ogłaszane były dane statystyczne aktualnych pobrań cyfrowych, t.j. ile zostało wykonanych procentowo w każdej kategorii cenowej i jaka była średnia cena płacona przez konsumentów, i ile procentowo zapłacono poniżej lub powyżej ceny zwykłej, a ile po tej właśnie cenie.

Nagrania Jane Siberry/Issy są obecnie osiągalne na jej oficjalnej stronie w sieci, za darmo, tylko w postaci przekazu w formacie mp3 (i niektóre jako pliki AIFF), żeby kompletnie wyeliminować odpady tworzyw sztucznych.

DyskografiaEdytuj

Albumy wydane przez Jane Siberry:

W kompilacjach i na ścieżkach dźwiękowychEdytuj

Utwory Jane Siberry, które zostały włączone w kompilacje lub użyte w ścieżkach dźwiękowych:

PrzypisyEdytuj

  1. Allmusic.com, Sean Carruthers: The Walking (mini recenzja), [1]. (ang.)
  2. The Ectophiles' Guide to Good Music - Jane Siberry, (uaktualnienie: 20 marca 2006), [2]. (ang.)
  3. Scott McLatchy: Jane Siberry, The Speckless Sky (1985) (ang.). PopMatters, 2005-07-15. [dostęp 2016-03-13].
  4. a b Rhino Entertainment, Various Artists (Różni Artyści), Women Like Us: Lesbian Favorites (Kobiety takie jak my: ulubione utwory lesbijskie), Sklep internetowy Rhino.com, [3]. (ang.)
  5. Oficjalna strona Canada Council for the Arts (Rady Kanady do Spraw Sztuki), news release (wypowiedź informacyjna), 30 sierpnia 2005, [4]. (ang. • fr.)
  6. Sheeba.ca, sklep w sieci Jane Siberry z cenami określanymi przez konsumentów, w tym gratis, [5]. (ang.) List od Issy do konsumentów, wyjaśniający nowy tryb cen i koszty sklepu, [6]. (ang.)

Linki zewnętrzneEdytuj