Jerzy Piekalski

polski archeolog, nauczyciel akademicki

Jerzy Piekalski (ur. 19 grudnia 1956 roku w Górze) - polski archeolog, specjalizujący się w archeologii późnego średniowiecza i nowożytności, architekturze i budownictwie ogólnym; nauczyciel akademicki związany z Uniwersytetem Wrocławskim.

Jerzy Piekalski
Data i miejsce urodzenia 19 grudnia 1956
Góra
Zawód, zajęcie archeolog, wykładowca akademicki
Tytuł naukowy profesor doktor habilitowany
Alma Mater Uniwersytet Wrocławski
Uczelnia Uniwersytet Wrocławski
Stanowisko profesor nadzwyczajny,
nauczyciel akademicki,
dyrektor Instytut Archeologii UWr

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w 1956 roku w Górze, w województwie dolnośląskim, gdzie spędził swoje dzieciństwo i wczesną młodość. W latach 1976-1982 studiował na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego zdobywając magisterium z archeologii. Bezpośrednio po ukończeniu studiów podjął pracę w Muzeum Zamkowym w Malborku. W latach 1984-1991 był zatrudniony w Instytucie Historii Architektury, Sztuki i Techniki Politechniki Wrocławskiej[1]. W międzyczasie na swojej macierzystej uczelni uzyskał stopień naukowy doktora nauk humanistycznych na podstawie pracy pt. Wrocław-Ołbin we wczesnym średniowieczu, którą napisał pod kierunkiem prof. Józefa Kaźmierczyka[2].

W 1991 roku został zatrudniony w Katedrze, a następnie po jej przekształceniu w Instytucie Archeologii UWr. Korzystając ze stypendiów programu TEMPUS, Fundacji Alexandra von Humboldta i Fundacji Lanckorońskich, odbył liczne staże naukowe na uniwersytetach w: Tybindze (1995), Getyndze (1996-1998, 2000) i Wiedniu (2000)[1]. Rada Wydziału Nauk Historycznych i Pedagogicznych UWr nadała mu w 2000 roku stopień naukowy doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie archeologii o specjalności archeologia średniowiecza na podstawie rozprawy nt. Od Kolonii do Krakowa. Przemiana topografii wczesnych miast[3]. W 2002 roku otrzymał stanowisko profesora nadzwyczajnego[1]. W 2005 roku prezydent Aleksander Kwaśniewski nadał mu tytuł profesora nauk humanistycznych[4]. Poza tym jest dyrektorem Instytut Archeologii UWr (do 2012)[5].

W 2019 został członkiem Rady Doskonałości Naukowej I kadencji[6].

Dorobek naukowyEdytuj

Jego zainteresowania naukowe koncentrują się wokół zagadnień związanych z archeologią późnego średniowiecza i nowożytności, architekturą i budownictwem ogólnym, ze szczególnym uwzględnieniem archeologii miast, zamków i rezydencji oraz klasztorów i kościołów. O uznaniu jego dorobku naukowego świadczy fakt powołania go do Polskiej Akademii Nauk. Jest autorem 42 publikacji, w tym współautorem 3 książek. Ponadto napisał samodzielnie lub z zespołem ponad 120 nieopublikowanych sprawozdań z wykopalisk archeologicznych[1]. Wypromował jak dotychczas 6 doktorów[7][4]. Do ważniejszych jego publikacji należą[8]:

  • Wrocław średniowieczny : studium kompleksu osadniczego na Ołbinie w VII-XIII w., Wrocław 1991.
  • Od Kolonii do Krakowa : przemiana topografii wczesnych miast, Wrocław 1999
  • Ze studiów nad życiem codziennym w średniowiecznym mieście : parcele przy ulicy Więziennej 10-11 we Wrocławiu, Wrocław 1999.
  • Średniowieczny Śląsk i Czechy, centrum średniowiecznego miasta, Wrocław a Europa Środkowa, Wrocław 2000.
  • Wczesne domy mieszczan w Europie Środkowej : geneza, funkcja, forma, Wrocław 2004.
  • Ulice średniowiecznego Wrocławia, Wrocław 2010.
  • Archeologia gliwickiego Rynku, Wrocław 2011.

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Przegląd Uniwersytecki Uniwersytetu Wrocławskiego, R. 11, Nr 7 (112), lipiec 2005, s. 19.
  2. Wrocław-Ołbin we wczesnym średniowieczu w bazie „Prace badawcze” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2012-05-31].
  3. Od Kolonii do Krakowa. Przemiana topografii wczesnych miast w bazie „Prace badawcze” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2012-05-29].
  4. a b Prof. Jerzy Piekalski, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2012-06-01].
  5. Informacja na stronie IA UWr [on-line] [dostęp: 30.06.2012]
  6. Lista kandydatów wybranych na członków RDN, odrębna dla każdej dyscypliny, zawierająca nazwiska i imiona wybranych kandydatów wraz z nazwami podmiotów ich zgłaszających. konstytucjadlanauki.gov.pl. [dostęp 2019-05-26].
  7. Stan na 2012 roku dotyczący wypromowanych doktorów.
  8. Dane na podstawie katalogu Biblioteki Uniwersyteckiej UWr, stan na 2012 rok.

Linki zewnętrzneEdytuj