Otwórz menu główne

Patricia Hitchcock

angielska aktorka

Patricia Alma O’Connell (wym. [pəˈtrɪʃə ˈɑlmə oʊˈkɑnəl], z domu Hitchcock; ur. 7 lipca 1928 w Londynie) – angielska aktorka filmowa i teatralna, producentka. Jedyna córka reżysera Alfreda Hitchcocka i jego żony Almy Reville. Wystąpiła w trzech filmach fabularnych swojego ojca (Trema; 1950, Nieznajomi z pociągu; 1951 i Psychoza; 1960) oraz w latach 1956–1960 w kilku odcinkach serialu kryminalnego Alfred Hitchcock przedstawia.

Patricia Hitchcock
Ilustracja
Patricia Hitchcock (1996)
Imię i nazwisko Patricia Alma Hitchcock
Data i miejsce urodzenia 7 lipca 1928
Londyn
Zawód aktorka
Współmałżonek Joseph E. O’Connell Jr. (1952–1994; jego śmierć)
Lata aktywności 1941–1978

W 2003 opublikowała wspólnie z Laurentem Bouzereau biografię swojej matki pod tytułem Alma Hitchcock: The Woman Behind the Man.

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

 
Od lewej: Alma Reville, Joan Harrison, Alfred Hitchcock i Patricia Hitchcock, 24 sierpnia 1937

Patricia Alma Hitchcock urodziła się 7 lipca 1928 w domu przy Cromwell Road 153 w Londynie[1], jako jedyna córka reżysera filmowego Alfreda Hitchcocka (1899–1980) i Almy Reville (1899–1982)[2]. Od najmłodszych lat nazywano ją „Pat”[2]. Po jej narodzinach, ojciec zakupił za kwotę 2,5 tys. funtów 11-akrową posiadłość Winter’s Grace nieopodal Shamley Green[3], położoną pięć mil od Guildford, gdzie cała rodzina spędzała weekendy[4]. W marcu 1939 przeniosła się z rodzicami do Stanów Zjednoczonych[5]. Uczęszczała do prywatnej szkoły dla dziewcząt Marymount High School, prowadzonej przez siostry z zakonu przy Bulwarze Zachodzącego Słońca w Bel Air w Los Angeles[6].

W 1941 Patricia Hitchcock zadebiutowała na deskach teatru. Wystąpiła w sztuce Solitaire Johna Van Drutena[7]. Za swoją rolę zebrała przychylne opinie krytyków, lecz z uwagi na atak na Pearl Harbor, przedstawienie zdjęto z afisza po trzech tygodniach[8]. Po raz drugi wystąpiła na scenie w 1944, w wieku szesnastu lat. Zagrała w broadwayowskiej komedii Violet, będącej adaptacją cyklu opowiadań o młodej Pannie Majsterklepce[9]. Jej premiera odbyła się w nowojorskim Belasco Theatre, lecz krytyczne recenzje spowodowały zdjęcie sztuki z afisza po dwudziestu trzech przedstawieniach[10].

Po ukończeniu w 1947 Marymount High School, mając aktorskie ambicje, przeniosła się do Londynu, gdzie od 1948 do 1950 studiowała na Royal Academy of Dramatic Art[11][12]. W 1950 zadebiutowała w filmie fabularnym Trema, reżyserowanym przez jej ojca. Otrzymała drobną rolę Chubby Banister, przyjaciółki Evy (Jane Wyman)[13]. Hitchcock w żartobliwym tonie przyznawał w wywiadach: „Chcę sprawdzić, czy nauczyła się czegoś na studiach i czy warto było na to wydawać pieniądze”[14]. W tym samym roku zagrała w dramacie historycznym The Mudlark (reż. Jean Negulesco) z głównym rolami Irene Dunne i Aleca Guinnessa[15].

 
Robert Walker i Patricia Hitchcock w scenie z filmu Nieznajomi z pociągu (1951)

Rok później otrzymała angaż do psychologicznego dreszczowca noir Nieznajomi z pociągu, także reżyserowanego przez Hitchcocka. Wcieliła się w postać Barbary, młodszej siostry Anny (Ruth Roman). W ocenie Patricka McGilligana była to „najbardziej złożona postać, jaką córka Hitchcocka zagrała w filmie swojego ojca, została ukazana jako wesoła miłośniczka zbrodni”[16]. Mimo że Hitchcock wymyślił postać Barbary specjalnie z myślą o córce (nie występuje ona w książce autorstwa Patricii Highsmith, na podstawie której zrealizowano film), to po latach wspominała, że musiała uczestniczyć w castingach do produkcji ojca, podobnie jak i inni aktorzy, oraz, że traktowano ją na planie bez żadnych przywilejów[16].

W 1956, będąc już mężatką, O’Connell wystąpiła w roli damy dworu w dramacie religijnym Dziesięcioro przykazań (reż. Cecil B. DeMille)[17]. W 1960 po raz trzeci zagrała u swojego ojca, w dreszczowcu psychologicznym Psychoza. Wcieliła się w rolę Caroline, współpracownicy Marion Crane (Janet Leigh) (postać Caroline nie występowała w powieści Roberta Blocha)[18]. Otrzymywała 500 dolarów dziennie, z gwarancją dwudniowej pracy[14].

W 1975 wystąpiła u boku Barbary Baxley i Cloris Leachman w filmie telewizyjnym Ladies of the Corridor (reż. Robert Stephens), emitowanym w stacji PBS. Rok później zagrała w telewizyjnej wersji Six Characters in Search of an Author (reż. Stacy Keach)[19]. Ostatni raz na ekranie pojawiła się w 1978, występując w produkcji Skateboard (reż. George Gage)[19].

W 1984 Patricia O’Connell przekazała Margaret Herrick Library w Beverly Hills dokumentację ojca, jego zdjęcia, pamiątki i materiały produkcyjne[19]. Zajmowała się również recenzjami książek poświęconych jej ojcu. Publicznie skrytykowała biografię Donalda Spoto Alfred Hitchcock: The Dark Side of Genius z 1980, w której autor przedstawił reżysera jako „makabrycznego żartownisia, przerażone dziecko i tyrańskiego artystę”. Współpracownicy Hitchcocka i ludzie znający go osobiście wyrażali swoje oburzenie. Patricka Hitchcock uznała, że „Spoto przekręcił fakty”[20]. W 2003 opublikowała wspólnie z Laurentem Bouzereau biografię swojej matki – Alma Hitchcock: The Woman Behind the Man[21].

Życie prywatneEdytuj

 
Patricia Alma O’Connell z mężem Josephem, dwiema córkami oraz rodzicami, Alfredem Hitchcockiem i Almą Reville (lata 50.)

17 stycznia 1952 wyszła za mąż za Josepha E. O’Connella Jr., pochodzącego z Newton w stanie Massachusetts, absolwenta prywatnej szkoły średniej Georgetown w Garrett Park w stanie Maryland, który służył w United States Navy w czasie II wojny światowej[22]. Uroczystości weselne odbyły się kaplicy Najświętszej Marii Panny w Katedrze Świętego Patryka w Nowym Jorku[23]. Po ślubie wydano przedpołudniowe przyjęcie na górnym tarasie hotelu St. Regis[23]. O’Connell doczekała się wraz z mężem narodzin trzech córek: Mary Almy Stone (ur. 17 kwietnia 1953), Teresy „Tere” Carrubby (ur. 2 lipca 1954) i Kathleen „Katie” Fiala (ur. 27 lutego 1959)[24]. Pozostali małżeństwem przez ponad czterdzieści lat, do śmierci męża, który zmarł na atak serca w 1994[25].

Od dzieciństwa jej pasją, którą zaszczepiła w niej matka, była jazda konno. Uprawiała ją dopóki stan zdrowia jej na to pozwalał[25].

W rozmowie z dziennikiem „The Guardian” z okazji setnej rocznicy urodzin swojego ojca, przyznała: „Miałam całkowicie normalne życie. Moi rodzice byli zwykłymi ludźmi. Wiem, że wielu ludzi twierdzi, że mój ojciec musiał mieć mroczną wyobraźnię. Cóż, nie miał. Był genialnym filmowcem i wiedział, jak opowiadać historię, to wszystko”[25].

FilmografiaEdytuj

 
Belasco Theatre w Nowym Jorku, gdzie Patricia Hitchcock występowała w sztuce Violet jesienią 1944
Rok Tytuł Rola Uwagi Źr
1950 Trema Chubby Banister tytuł oryg.: Stage Fright [26]
The Mudlark służąca niewym. w czołówce. [15]
1951 Nieznajomi z pociągu Barbara Morton tytuł oryg.: Strangers on a Train [27]
1956 Dziesięcioro przykazań dama dworu tytuł oryg.: The Ten Commandments, niewym. w czołówce. [17]
1960 Psychoza Caroline, współpracownica Marion tytuł oryg.: Psycho, niewym. w czołówce. [28]
1975 Ladies of the Corridor Irma film telewizyjny [19]
1976 Six Characters in Search of an Author kobieta
1978 Skateboard pani Harris

ScenaEdytuj

Rok Tytuł Rola Uwagi Źr
1941 Solitaire Virginia Stewart debiut teatralny [7][8]
1944 Violet Violet sztukę wystawiano od 24 października do 11 listopada 1944 [29]
1951 The High Ground pielęgniarka Brent sztukę wystawiano od 20 lutego do 10 marca 1951

PrzypisyEdytuj

  1. Adair 2002 ↓, s. 37; McGilligan 2005 ↓, s. 137.
  2. a b McGilligan 2005 ↓, s. 138.
  3. Ackroyd 2017 ↓, s. 113.
  4. Ackroyd 2017 ↓, s. 59.
  5. Adair 2002 ↓, s. 62; McGilligan 2005 ↓, s. 291; Ackroyd 2017 ↓, s. 101.
  6. McGilligan 2005 ↓, s. 307.
  7. a b Adair 2002 ↓, s. 76.
  8. a b McGilligan 2005 ↓, s. 373.
  9. McGilligan 2005 ↓, s. 456.
  10. McGilligan 2005 ↓, s. 457.
  11. McGilligan 2005 ↓, s. 523.
  12. Patricia Hitchcock – RADA (ang.). Royal Academy of Dramatic Art. [dostęp 2019-06-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-27)].
  13. McGilligan 2005 ↓, s. 538.
  14. a b Rebello 2013 ↓, s. 122.
  15. a b Capua 2017 ↓, s. 151.
  16. a b McGilligan 2005 ↓, s. 566.
  17. a b AFI: 10 Top 10 – The Ten Commandments (ang.). American Film Institute. [dostęp 2019-06-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-27)].
  18. McGilligan 2005 ↓, s. 738.
  19. a b c d Rebello 2013 ↓, s. 318.
  20. McGilligan 2005 ↓, s. 929–930.
  21. Patricia Hitchcock, Laurent Bouzereau: Alma Hitchcock: The Woman Behind the Man. Berkley Books, 2003. ISBN 978-0-425-19005-0. (ang.)
  22. McGilligan 2005 ↓, s. 569–570.
  23. a b McGilligan 2005 ↓, s. 570.
  24. McGilligan 2005 ↓, s. 616.
  25. a b c The Woman Who Knew Too Much. „The Guardian”. ISSN 0261-3077 (ang.). [dostęp 2019-06-27]. [zarchiwizowane z adresu 2019-06-27]. 
  26. McGilligan 2005 ↓, s. 538, 966.
  27. McGilligan 2005 ↓, s. 566, 967.
  28. McGilligan 2005 ↓, s. 974; Rebello 2013 ↓, s. 311.
  29. Patricia Hitchcock – Broadway Cast & Staff (ang.). [dostęp 2019-07-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-03)].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj