Otwórz menu główne

Puchar Interkontynentalny w piłce nożnej

Puchar Interkontynentalny (ang. Intercontinental Cup), znany również jako Toyota Cup, to coroczny turniej piłkarski rozgrywany w latach 1960-2004. Był zwyczajowo starciem pomiędzy triumfatorem najbardziej prestiżowych europejskich rozgrywek klubowych Pucharu Europy Mistrzów Krajowych (od 1993 roku Ligi Mistrzów) a zwycięzcą ich południowoamerykańskiego odpowiednika Copa Libertadores. Początkowo miał formę dwumeczu, który od 1980 roku zastąpiono pojedynczym spotkaniem, rozgrywanym na neutralnym terenie. Pierwszym zdobywcą trofeum był Real Madryt, który pokonał Peñarol Montevideo w dwumeczu 5:1. W roku 2004 odbyła się ostatnia edycja turnieju pod nazwą Puchar Interkontynentalny, w którym zwyciężyło FC Porto pokonując w rzutach karnych 8:7 kolumbijskie Once Caldas. Od 2005 roku turniej rozgrywany jest na nowych zasadach i pod nową nazwą Klubowe Mistrzostwa Świata FIFA (ang. FIFA Club World Cup). W dniu 27 października 2017 r. FIFA ogłosiła, że wszyscy zwycięzcy pucharu międzykontynentalnego są uważani za mistrzów świata.[1]

Puchar Interkontynentalny
Dyscyplina piłka nożna
Organizator rozgrywek CONMEBOL
UEFA
Data założenia 1960
Data rozwiązania 2004
Sponsor tytularny Toyota
Rozgrywki
Liczba drużyn 2
Zwycięzcy
Pierwszy zwycięzca Hiszpania Real Madryt (1960)
Ostatni zwycięzca Portugalia FC Porto (2004)
Najwięcej zwycięstw Argentyna Boca Juniors
Włochy A.C. Milan
Urugwaj Nacional
Urugwaj Peñarol
Hiszpania Real Madryt
(3-krotny zdobywca)

Historia[2]Edytuj

W 1955 roku UEFA zainicjowała nowy międzynarodowy turniej klubowy o nazwie European Champion Clubs' Cup, czyli Puchar Europy Mistrzów Klubowych (z czasem zaczęła funkcjonować nazwa skrócona European Cup, czyli Puchar Europy). Rozgrywki te były poprzednikiem dzisiejszej Ligi Mistrzów (UEFA Champions League). W 1960 roku w Ameryce Południowej powstał odpowiednik europejskiego turnieju, który otrzymał nazwę Copa Libertadores de América, czyli Puchar Wyzwolicieli Ameryki, funkcjonujący pod skróconą nazwą Copa Libertadores (Puchar Wyzwolicieli). Nazwa jest hołdem dla Wyzwolicieli, będącymi bohaterami południowoamerykańskich wojen o niepodległość.

Pierwsza edycja Copa Libertadores zakończyła się 19 czerwca 1960 roku, natomiast już 3 lipca tego roku doszło do rywalizacji pomiędzy Peñarol Montevideo z Urugwaju a Realem Madryt, który wygrał Puchar Europy Mistrzów Klubowych. Zwycięsko z tej rywalizacji wyszedł klub z Europy. W ten sposób powstał kolejny turniej klubowy pod nazwą The European/South American Cup, w wolnym tłumaczeniu Puchar Europejsko-Południowoamerykański, funkcjonujący również pod nazwą Puchar Międzykontynentalny lub Puchar Interkontynentalny (Intercontinental Cup). W dużym skrócie Puchar Interkontynentalny był rywalizacją pomiędzy najlepszym klubem strefy UEFA a najlepszym klubem strefy CONMEBOL. W latach 1960-1979 rywalizacja ta miała postać dwumeczu rozgrywanego na stadionach jednego z finalistów turnieju.

W 1980 roku oficjalnym sponsorem turnieju została Toyota, która ufundowała dodatkowo drugie trofeum Toyota Cup (Puchar Toyoty), przez co cały turniej również tak zaczęto nazywać (Puchar Interkontynentalny wręczano kapitanowi zwycięskiej drużyny a Puchar Toyoty wręczano wicekapitanowi). Wraz z objęciem patronatu przez Toyotę rozgrywki przeniesiono do Japonii oraz zrezygnowano z rozgrywania dwumeczu na rzecz jednego meczu finałowego. W latach 1980-2001 mecz ten przeprowadzano na Stadionie Narodowym w Tokio a w latach 2002-2004 na Stadionie Międzynarodowym w Jokohamie. W 2004 roku Puchar Toyoty odbył się po raz ostatni.

Od początku istnienia Puchar Interkontynentalny odbywał się bez udziału FIFA, która rywalizowała z UEFA o kontrolę nad turniejami międzynarodowymi. W związku z tym w 2000 roku FIFA postanowiła zorganizować własny turniej wyłaniający najlepszą klubową drużynę świata. W tym roku w Brazylii odbyły się Klubowe Mistrzostwa Świata FIFA (FIFA Club World Championship). Uczestnikami miały być najlepsze kluby poszczególnych kontynentów. Drugie Klubowe Mistrzostwa Świata miały się odbyć w Hiszpanii w 2001 roku, jednak z powodu finansowych problemów partnera FIFA i sponsora turnieju firmy ISL drugie mistrzostwa nie odbyły się w roku 2001 ani w kolejnych latach.

Skłoniło to władze FIFA do kompromisu polegającego na połączeniu obu turniejów, Pucharu Toyoty i Klubowych Mistrzostw Świata w jeden nowy, który przyjął nazwę FIFA Club World Championship Toyota Cup (Klubowe Mistrzostwa Świata FIFA - Puchar Toyoty). Premierowa edycja odbyła się w 2005 roku. FIFA ufundowała nowe trofeum dla zwycięzcy, a mecze tradycyjnie odbywały się w Japonii, z finałem na Stadionie Międzynarodowym w Jokohamie. W turnieju uczestniczyło sześć klubów, każdy z nich był zwycięzcą rozgrywek o miano najlepszej drużyny na swoim kontynencie, tj.: zwycięzca europejskiej Ligi Mistrzów (UEFA Chamions League), zwycięzca południowoamerykańskiego Pucharu Wyzwolicieli (Copa Libertadores), zwycięzca afrykańskiej Ligi Mistrzów (CAF Champions League), zwycięzca azjatyckiej Ligi Mistrzów (AFC Champions League), zwycięzca Ligi Mistrzów Oceanii (OFC Champions League) oraz zwycięzca północnoamerykańskiej Ligi Mistrzów (CONCACAF Champions League). W 2006 roku nazwę rozgrywek zmieniono na FIFA Club World Cup (Klubowy Puchar Świata FIFA).

Mecze o Puchar InterkontynentalnyEdytuj

Puchar InterkontynentalnyEdytuj

StatystykiEdytuj

Według drużynEdytuj

Drużyna Triumfator Lata wygranych
  Real Madryt 3 1960, 1998, 2002
  Peñarol 3 1961, 1966, 1982
  AC Milan 3 1969, 1989, 1990
  Nacional 3 1971, 1980, 1988
  Boca Juniors 3 1977, 2000, 2003
  Santos FC 2 1962, 1963
  Inter Mediolan 2 1964, 1965
  AFC Ajax 2 1972, 1995
  Independiente Buenos Aires 2 1973, 1984
  Bayern Monachium 2 1976, 2001
  Juventus F.C. 2 1985, 1996
  FC Porto 2 1987, 2004
  São Paulo FC 2 1992, 1993
  Racing Club de Avellaneda 1 1967
  Estudiantes La Plata 1 1968
  Feyenoord 1 1970
  Atlético Madryt 1 1974
  Olimpia 1 1979
  CR Flamengo 1 1981
  Grêmio 1 1983
  River Plate 1 1986
  FK Crvena zvezda Belgrad 1 1991
  Vélez Sársfield 1 1994
  Borussia Dortmund 1 1997
  Manchester United 1 1999

Według krajuEdytuj

Kraj Drużyny Triumfy Lata wygranych
  Argentyna 6 9 1967, 1968, 1973, 1977, 1984, 1986, 1994, 2000, 2003
  Brazylia 6 6 1962, 1963, 1981, 1983, 1992, 1993
  Włochy 3 7 1964, 1965, 1969, 1985, 1989, 1990, 1996
  Hiszpania 3 4 1960, 1974, 1998, 2002
  Urugwaj 2 6 1961, 1966, 1971, 1980, 1982, 1988
  Niemcy 2 3 1976, 1997, 2001
  Holandia 2 3 1970, 1972, 1995
  Portugalia 1 2 1987, 2004
  Paragwaj 1 1 1979
  Jugosławia 1 1 1991
  Anglia 1 1 1999

Według kontynentuEdytuj

Kontynent Drużyny Kraje Triumfy
Ameryka Południowa 13 4 22
Europa 12 7 21

Zawodnik turnieju/meczuEdytuj

Od roku 1980

Rok Zawodnik Klub
2004   Maniche   FC Porto
2003   Matías Donnet   Boca Juniors
2002   Ronaldo   Real Madryt
2001   Samuel Kuffour   Bayern Monachium
2000   Martín Palermo   Boca Juniors
2000   Edílson   Corinthians Paulista
1999   Ryan Giggs   Manchester United
1998   Raúl   Real Madryt
1997   Andreas Möller   Borussia Dortmund
1996   Alessandro Del Piero   Juventus F.C.
1995   Danny Blind   AFC Ajax
1994   Omar Asad   Vélez Sársfield
1993   Cerezo   São Paulo FC
1992   Raí   São Paulo FC
1991   Vladimir Jugović   FK Crvena zvezda Belgrad
1990   Frank Rijkaard   AC Milan
1989   Alberigo Evani   AC Milan
1988   Santiago Ostolaza   Nacional
1987   Rabah Madjer   FC Porto
1986   Antonio Alzamendi   River Plate
1985   Michel Platini   Juventus F.C.
1984   José Percudani   Independiente
1983   Renato Gaúcho   Grêmio
1982   Jair   Peñarol
1981   Zico   CR Flamengo
1980   Waldemar Victorino   Nacional

PrzypisyEdytuj

  1. FIFA Council approves key organisational elements of the FIFA World Cup - Recognition of all European and South American teams that won the Intercontinental Cup – played between 1960 and 2004 – as club world champions. fifa.com
  2. Historia KMŚ – http://www.archiwumfutbolu.pl/kps/kpspig/historia.php

Linki zewnętrzneEdytuj