Otwórz menu główne

Sopot Festival

międzynarodowy festiwal muzyczny (Sopot, Polska)

Sopot Festival (początkowo Międzynarodowy Festiwal Piosenki, w latach 1977–1980 Międzynarodowy Festiwal Interwizji) – międzynarodowy festiwal muzyczny odbywający się w Operze Leśnej w Sopocie.

Sopot Festival
Ilustracja
Lokalizacja Gdańsk (19611963)
Sopot (od 1964)
Aktywność w latach 19611980, 19842009, 20122015, 2017

Historia imprezyEdytuj

 
Scena Top of the Top Sopot Festival
 
Scena Opery Leśnej przed modernizacją 2010-2012

Pierwszy festiwal trwał od 25 do 27 sierpnia 1961 roku. Jego pomysłodawcą był Władysław Szpilman. Do 1963 roku włącznie festiwale odbywały się w hali Stoczni Gdańskiej a później festiwal przeniósł się do Opery Leśnej w Sopocie. Pierwszym konferansjerem festiwalu był Lucjan Kydryński, który w latach 60. prowadził audycję radiową „Rewia piosenki”, a pierwszymi konferansjerkami były Irena Dziedzic i Zofia Słaboszewska. Podczas pierwszych festiwali piosenki zapowiadali też aktorzy Mieczysław Voit i Elżbieta Czyżewska.

Największy rozkwit festiwal przeżywał w latach 19771980, kiedy Telewizja Polska postanowiła uczynić z niego konkurencję dla Konkursu Eurowizji, organizując Festiwal Interwizji. Zamysł zrealizowano z rozmachem, na jaki mogła już sobie pozwolić znakomicie doinwestowana przez Macieja Szczepańskiego TVP. Począwszy od charakterystycznej dla propagandy sukcesu telewizyjnej czołówki, przez imponującą scenografię, aż po dobór gwiazd i nagród (jacht pełnomorski jako Nagroda Publiczności) – festiwal próbował, mniej lub bardziej udanie, realizować polskie marzenie o wielkiej imprezie na światowym poziomie.

Na Festiwalu Interwizji organizowano 3 konkursy międzynarodowe:

  1. Konkurs o Grand Prix z udziałem przedstawicieli stacji telewizyjnych, w którym oceniano piosenki (kompozycje)
  2. Konkurs wytwórni fonograficznych o Grand Prix du Disque, w którym oceniano interpretację piosenek (czyli wykonawców)
  3. Konkurs Piosenki Polskiej- zgodnie z festiwalową tradycją zagraniczni uczestnicy obu konkursów przedstawiali swoje interpretacje polskich przebojów. Celem było propagowanie polskiej twórczości na szerszą skalę. Nagrodą w tym konkursie był Bursztynowy Słowik. Na zakończenie każdego z 4 festiwalowych wieczorów występowała jedna gwiazda – 3 razy zagraniczna i raz (w dniu konkursu polskiego) polska.

Najwięcej emocji wzbudził festiwal 1979, gdy na scenie wystąpiła ówczesna gwiazda pierwszej wielkości, zespół Boney M., z zakazaną w Polsce piosenką Rasputin[1] (telewizja nadała ten występ z jednodniowym poślizgiem, wycinając kontrowersyjną – godzącą w sojusz z ZSRR – piosenkę). To wtedy Demis Roussos porwał do tańca Irenę Dziedzic, a Andrzej Rosiewicz latał jako pszczoła nad całą Operą Leśną.

W latach 19811983 festiwal nie odbywał się ze względu na sytuację w kraju. W wielu artykułach prasowych w tym okresie pojawiły się artykuły podsumowujące całą historię festiwalu, panowało przekonanie, że impreza ta zniknęła na zawsze z kalendarza imprez. Wznowienie festiwalu w 1984 roku, ponownie pod nazwą „Międzynarodowy Festiwal Piosenki” było prawdziwym wydarzeniem, oznaczającym tzw. postępującą normalizację sytuacji w kraju. Największym wydarzeniem tego festiwalu był występ, już pierwszego dnia, Charles’a Aznavoura.

Festiwal 1988 zorganizowano pod hasłem „Srebrny Jubileusz”, z okazji 25-lecia imprezy. Gospodarzami festiwalu były dwa pokolenia prezenterów – Krystyna Loska i jej córka Grażyna Torbicka oraz Lucjan Kydryński i jego syn Marcin Kydryński.

Po festiwalu 1988 (za którego organizację odpowiadał Teatr Muzyczny w Gdyni) na posiedzeniu Komitetu Organizacyjnego w Urzędzie Wojewódzkim ogłoszono, że nie ma środków do sfinansowania następnego. Na kolejne posiedzenie Jerzy Gruza zaprosił Wojciecha Korzeniewskiego z Biura Usług Promocyjnych UP w Sopocie, który zaproponował przejęcie festiwalu w prywatne ręce bez potrzeby dofinansowania ze strony budżetu. Wzbudziło to konsternację, ale po kilku następnych spotkaniach definitywnie wyrażono zgodę. Była to pierwsza z powodzeniem, bez potrzeby jakiejkolwiek dotacji, tej rangi sprywatyzowana impreza w tamtych czasach w Europie Wschodniej. Korzeniewski został prezydentem festiwalu i przy współpracy zaprzyjaźnionych firm oraz sponsorów organizował festiwale do 1993 roku. Wśród partnerów byli między innymi znani brytyjscy producenci telewizyjni: Gavin Taylor i Ben Challis, którym udało się wyemitować fragmenty festiwalu w kilkunastu stacjach telewizyjnych na świecie, dzięki udziałowi czołowych gwiazd MTV: Johnny Hates Jazz, Dannii Minogue, Hue & Cry, Technotronic, Erasure, Deacon Blue, Alison Moyet, Aztec Camera, OMD, Bros, Jimmy Somerville, Paul King (prowadzący). Były to festiwale najbardziej rozbudowane do tej pory o imprezy towarzyszące, które ogarnęły całe miasto takie jak: Targi muzyczne (hala SKT), festiwale na Molo, Sopot Classic (w kościołach), Wielka gonitwa festiwalowa (hipodrom), festiwale w kinach, restauracjach, teatrze oraz na ul Bohaterów Monte Cassino.

 
Inna podczas festiwalu w 2009

Najważniejszymi partnerami Wojciecha Korzeniewskiego w budowaniu strategii marketingowej festiwali miały: brytyjskie Saatchi & Saatchi, MTV, Fuji TV, ULA ltd oraz Kąpielisko Morskie w Sopocie.

Organizatorem festiwalu od 1994 roku do 2004 roku była TVP. Prawo do organizacji straciła w 2004.

Organizatorem Sopot Festival od 2005 roku była telewizja TVN. W 2006 roku organizator postanowił powrócić do międzynarodowego charakteru konkursu. W latach 20052009 prowadzenie gali festiwalu należało do Magdy Mołek. Po upływie umowy w 2009 roku TVN zrezygnowało z organizacji tej imprezy - w 2010 i 2011 roku festiwal nie odbył się z powodu remontu Opery Leśnej.

Od 2012 roku festiwal organizowała telewizja Polsat. W tym czasie, w latach 2012-2013 festiwal nosił nazwę Top of the Top Sopot Festival z konkursem o Bursztynowego Słowika oraz koncertami towarzyszącymi. W 2014 festiwal odbył się pod nazwą Polsat Sopot Festival

W 2015 roku telewizja Polsat zrezygnowała z organizowania festiwalu.[2] Władze miasta postanowiły jednak zorganizować tego roku w Sopocie jednodniowy festiwal, jednakże bez transmisji telewizyjnej.

W 2016 roku koncert nie odbył się z uwagi na brak partnera telewizyjnego, którym wstępnie miała być TVP[3].

Po roku przerwy podjęto decyzję o przywróceniu festiwalu. Od 2017 roku organizuje go TVN. W 2018 roku organizator ponownie podjął decyzję o powrocie do międzynarodowej formuły konkursu.[4]

Poszczególne edycje konkursu i ich zwycięzcyEdytuj

Edycja Data Artysta Utwór Punkty Zwycięski kraj
Gdańsk
1 25-27 sierpnia 1961 Jo Roland „Nous deux” 84   Szwajcaria
2 6-7 sierpnia 1962 Jeanne Yovanna „Ti krima” 106   Grecja
3 15-16 sierpnia 1963 Tamara Miansarowa Pust wsiegda budiet sonce 188   ZSRR
Simone Langlois „Toi et ton sourire” 188   Francja
Sopot
4 6-12 sierpnia 1964 Nandia Konstandopulu „Je te remercie mon coeur” 214   Grecja
5 5 sierpnia 1965 Monique Leyrac „Mon pays” 226   Kanada
6 25-26 sierpnia 1966 Lana Cantrell „I’m All Smiles” 102   Stany Zjednoczone
7 17 sierpnia 1967 Dana Lerska „Po prostu jestem” 282   Polska
8 24 sierpnia 1968 Urszula Sipińska „Po ten kwiat czerwony” 244
9 27 sierpnia 1969 Henri Dès „Maria Consuella” 324   Szwajcaria
10 27 sierpnia 1970 Robert Charlebois „Ordinaire” 172   Kanada
11 26 sierpnia 1971 Samantha Jones „He Moves Me” 232   Wielka Brytania
12 23 sierpnia 1972 Andrzej Dąbrowski Do zakochania jeden krok 182   Polska
Lew Leszczenko „Ja nie był z nim znakom” 182   ZSRR
13 21-22 sierpnia 1973 Tony Craig „Can You Feel It” 182   Wielka Brytania
14 21-22 sierpnia 1974 Marion Rung „Uskon lauluun” 204   Finlandia
15 20-21 sierpnia 1975 Glen Weston „I Still Love You” 132   Wielka Brytania
16 25-26 sierpnia 1976 Irina Ponarowska „Molba (Zowi menia, lubow)”
„Мольба (Зови меня, любовь)”[5][6][7]
132   ZSRR
17 26 sierpnia 1977 Helena Vondráčková Malovaný džbánku 36   Czechosłowacja
Farah Maria „El recuerdo de aquel”   Kuba
Zdzisława Sośnicka „Kochać znaczy żyć”   Polska
18 24 sierpnia 1978 Ałła Pugaczowa „Wsio mogut koroli” 36   ZSRR
Vaclav Necker „Patrik” 36   Czechosłowacja
Dream Express „Just Wanna Dance with You”   Belgia
19 24 sierpnia 1979 Czesław Niemen „Nim przyjdzie wiosna” 66   Polska
Kessy „Ke ti den thadina”   Grecja
20 20-22 sierpnia 1980 Marion Rung „Where Is the Love” 36   Finlandia
Marika Gombitová „Vyznanie”   Czechosłowacja
Nikolai Gnatoak „Na wtrach osennih”   ZSRR
Jigsaw „Sky High”   Wielka Brytania
Vox Bananowy song   Polska
21 15-16 sierpnia 1984 Krystyna Giżowska „Blue Box” 60
Anne Veskil „Nadieżda gasniet”   ZSRR
Lux „I Am Free”   RFN
Eva Maria Pickert „Frei zu sein”   NRD
22 21-28 sierpnia 1985 Herreys „Summer Party” 72   Szwecja
Hans Vermuatrn „I Only Know My Name” 72   Holandia
23 20-23 sierpnia 1986 Mara Getz „Hero of My Heart” 176   Stany Zjednoczone
Vicki Benckert „Gråt inte Eva”   Szwecja
24 19-21 sierpnia 1987 Double Take „Rockola” 198   RFN
Maywood „Stay with Me”   Holandia
25 17-19 sierpnia 1988 Kenny James „The Magic in You” 60   Stany Zjednoczone
26 17-18 sierpnia 1989 Dance With The Strangers „By” 66   Norwegia
Mieczysław Szcześniak „Who Loves People”   Polska
27 17 sierpnia 1990 Lora Szafran „Trust Me at Once” 60
28 23-24 sierpnia 1991 New Moon „Ice” 60   Łotwa
29 27 sierpnia 1992 Edyta Bartosiewicz „Love” 182   Polska
Sisqó bd.   Austria
Maanam „W ciszy nawet kamień rośnie”   Polska
30 27 sierpnia 1993 Arina „Rain Is Coming Down” 72   Litwa
31 26 sierpnia 1994 Varius Manx Zanim zrozumiesz 132   Polska
32 25 sierpnia 1995 Kasia Kowalska „A to co mam...” 82
33 22-24 sierpnia 1996
34 22 sierpnia 1997 Total Touch „Somebody Else’s Lover” 42   Holandia
35 21 sierpnia 1998 Alex Baroni „Male che fa male” 52   Włochy
36 20-22 sierpnia 1999 Małgorzata Ostrowska „Lawa” 112   Polska
37 18-19 sierpnia 2000 Helena Vondráčková „Veselé Vánoce a šťastný nový rok” 112   Czechy
38 24-25 sierpnia 2001 Natacha Atlas „Ayeshteni” 70   Belgia
39 23-24 sierpnia 2002 Irena Santor „Jeszcze kochasz mnie” 46   Polska
40 22-23 sierpnia 2003 Skaldowie „Hymn o miłości” 30
41 20-21 sierpnia 2004
42 2-4 września 2005 Andrzej Piaseczny „Z głębi duszy” 34
43 1-3 września 2006 Mattafix Big City Life 63   Wielka Brytania
44 31 sierpnia-2 września 2007 Feel A gdy jest już ciemno 32   Polska
45 23-24 sierpnia 2008 Oh Laura „Release Me” 33   Szwecja
46 22-23 sierpnia 2009 Gabriella Cilmi Sweet About Me 47   Australia
47 24-25 sierpnia 2012 Eric Saade „Hotter Than Fire” 56   Szwecja
48 23-24 sierpnia 2013 Imany You Will Never Know 84   Francja
49 22-23 sierpnia 2014 Ewa Farna Cicho 66   Polska
50 21 sierpnia 2015
51 18-20 sierpnia 2017
52 14-16 sierpnia 2018 Mihail Sandu „Who You Are”   Rosja
53 13-16 sierpnia 2019 Frans If I Were Sorry   Szwecja

ProwadzącyEdytuj

Liczba zwycięstwEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj