Otwórz menu główne

Stanisław Tkaczow

polski agronom, polityk, b. minister lasów

Stanisław Tkaczow, pierwotnie Tkaczów (ur. 24 marca 1913 w Boguchwale, zm. 2 kwietnia 1969 w Policy) – polski agronom i polityk komunistyczny. Minister lasów, poseł do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz Sejm PRL I kadencji. Ambasador PRL w Mongolii.

Stanisław Tkaczow
Stanisław Tkaczów
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 24 marca 1913
Boguchwała
Data i miejsce śmierci 2 kwietnia 1969
Polica
Minister lasów
Okres od 28 czerwca 1945/5 lipca 1945[1]
do 6 lutego 1947
Przynależność polityczna Polska Partia Robotnicza
Następca Bolesław Podedworny
Wojewoda lwowski z siedzibą w Rzeszowie
Okres od 22 października 1944
do 30 czerwca 1945
Przynależność polityczna Polska Partia Robotnicza
Poprzednik Stanisław Janusz
Następca Edward Kluk
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
Grób Stanisława Tkaczowa i jego żony Haliny na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

BiografiaEdytuj

Urodził się w rodzinie chłopskiej jako syn Romana (1864–1942, pracującego, jako dworski chmielarz w boguchwalskim majątku[2]) i Józefy. Jego braćmi byli Jan (1893–1938), Józef (1900–1972)[3], Ferdynand (1902–1936) – także działacze polityczni[4][5]. Pierwotnie nazwisko rodziny brzmiało Tkaczów[6][7].

Uzyskał średnie wykształcenie agronomiczne. Jego starsi bracia Jan, Józef i Ferdynand prowadzili działalność polityczną, dlatego za ich przykładem Stanisław w 1928 roku wstąpił do Komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej. Od 1932 roku był członkiem Komunistycznej Partii Polski i wszedł w skład kierownictwa Komitetu Okręgowego KPP Tarnów-Rzeszów, a następnie był sekretarzem komitetu obwodowego KZMP w Rzeszowie. W 1933 roku podczas strajków i demonstracji chłopskich został na 2 lata aresztowany i pozbawiony na 10 lat praw obywatelskich. W II RP rodzinny dom Tkaczowów był miejscem tajnych zebrań i spotkań rzeszowskich komunistów[8].

Po wojnie obronnej 1939 przeszedł na teren okupacji radzieckiej. W latach 1943–1944 uczestniczył w partyzantce radzieckiej. Do kraju powrócił z Armią Czerwoną w sierpniu 1944. Organizował rady narodowe w Rzeszowskiem. Od 1944 był członkiem Polskiej Partii Robotniczej, a w latach 1945–1948 był zastępcą członka KC PPR. 22 października 1944 roku został mianowany wojewodą lwowskim z siedzibą w Rzeszowie, który to urząd sprawował do 30 czerwca 1945 roku. 31 grudnia 1944 zgłoszony przez PPR na posła do Krajowej Rady Narodowej, następnie pełnił mandat poselski na Sejm Ustawodawczy oraz Sejm PRL I kadencji. Od 28 czerwca 1945 do 6 lutego 1947 był ministrem lasów w rządzie Edwarda Osóbki-Morawskiego. Od 15 grudnia 1948 był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w latach 1948–1968 był zastępcą członka Komitetu Centralnego. Od 1947 do 1951 był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Reform Rolnych, a od maja 1951 roku do listopada 1956 był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Państwowych Gospodarstw Rolnych.

Od marca 1957 roku do lutego 1960 roku był pełnomocnikiem rządu ds. zagospodarowania ziem południowych. Od maja 1960 roku do lipca 1965 roku był ambasadorem nadzwyczajnym i pełnomocnikiem PRL w Mongolii. Od sierpnia 1966 roku do kwietnia 1969 roku był wiceprezesem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a w latach 1966–1969 był prezesem Naczelnej Rady Łowieckiej Polskiego Związku Łowieckiego.

Zginął w katastrofie lotniczej pod Zawoją. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. 5 lipca 1945 Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej zyskał uznanie międzynarodowe.
  2. Sławomir Wnęk. Kronika. 40 lat temu zmarł Józef Tkaczow (1900–1972) i Józefy. Patron głównej ulicy w Boguchwale, lekarz, działacz społeczny i polityczny. „Wiadomości Boguchwalskie”. 5 (79), s. 10, 2012. ISSN 1731-3384. 
  3. Jeden z czterech braci Nowiny Nr 200(6969) z 22 lipca 1971 roku (str. 4)
  4. Pierwszy wojewoda rzeszowski Nowiny Nr 285(12284) z 8 grudnia 1988 roku (str.4)
  5. Saga Braci Tkaczów Nowiny Nr 102(5543) z 1 maja 1967 roku (str. 4-5)
  6. Sprawozdanie Dyrekcji I. Gimnazjum Państwowego w Rzeszowie za rok 1920/21. Rzeszów: 1921, s. 10.
  7. Oficerowie. Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. [dostęp 2017-02-12].
  8. Ostatnia droga tow. Józefa Tkaczowa. „Nowiny”, s. 1-2, Nr 338(7467) z 6 grudnia 1972. 
  9. M.P. z 1947 r. nr 74, poz. 490

BibliografiaEdytuj