Otwórz menu główne

Stefan Broniowski

polski wojskowy

Stefan Józef Ludwik Broniowski ps. „Ostoja” (ur. 22 sierpnia 1894 w Ispinie, zm. 30 grudnia 1958 w Warszawie) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, magister.

Stefan Brioniowski
„Ostoja”
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 22 sierpnia 1894
Ispina
Data i miejsce śmierci 30 grudnia 1958
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 19141939
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Legiony Polskie
5 Pułk Piechoty Legionów
67 Pułk Piechoty
21 Pułk Piechoty
Dowództwo Okręgu Korpusu nr I w Warszawie
Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie
16 Pułk Piechoty
Generalny Inspektorat Sił Zbrojnych
28 Dywizja Piechoty
Stanowiska kwatermistrz pułku
zastępca dowódcy pułku
komendant szkoły
dowódca pułku piechoty
I oficer sztabu
dowódca piechoty dywizyjnej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w Ispinie, w ówczesnym powiecie bocheńskim, w rodzinie Klemensa, leśniczego[1]. W dniach 22-23 września 1913 zdał egzamin dojrzałości w c. i k. Gimnazjum I Wyższym w Nowym Sączu[2]. W tym samym roku rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie[1].

3 sierpnia 1914 roku wstąpił Legionów Polskich. Początkowo pełnił służbę w 1, a następnie w 5 pułku piechoty[1]. 28 kwietnia 1916 został mianowany chorążym, a 1 listopada 1916 podporucznikiem[3]. 15 sierpnia 1917 roku, po kryzysie przysięgowym, został zwolniony z Legionów Polskich[1].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 414. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 5 pułk piechoty Legionów[4]. 10 lipca 1922 roku został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu w 67 pułku piechoty w Brodnicy[5]. W następnym roku pełnił obowiązki dowódcy batalionu sztabowego, a od 1924 roku zajmował stanowisko kwatermistrza pułku[6][7][8]. W lipcu 1925 roku został przesunięty ze stanowiska kwatermistrza na stanowisko dowódcy I batalionu[9]. 9 sierpnia 1926 roku został przydzielony do Gabinetu Wojskowego Prezydenta Rzeczypospolitej na stanowisko kierownika kancelarii, pozostając oficerem nadetatowym 67 pp[10]. 23 grudnia 1927 roku został przeniesiony do 21 pułku piechoty w Warszawie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[11][12]. 26 stycznia 1928 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 17. lokatą w korpusie oficerów piechoty[13]. Z dniem 2 listopada 1928 został przeniesiony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze hospitanta Kursu Normalnego[14].

Z dniem 1 listopada 1930, po ukończeniu studiów i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie na stanowisko szefa Oddziału Ogólnego[15]. Z dniem 1 sierpnia 1931 roku został wyznaczony na stanowisko komendanta Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie[16]. W tym samym roku zastąpił pułkownika dyplomowanego Aleksandra Myszkowskiego na stanowisku dowódcy 16 pułku piechoty w Tarnowie[17][18]. 17 grudnia 1933 roku został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 roku i 8. lokatą w korpusie oficerów piechoty[19]. W grudniu 1935 roku został przeniesiony do Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych na stanowisko I oficera sztabu inspektora armii generała dywizji Stanisława Burhardt-Bukackiego. W marcu 1938 roku zastąpił pułkownika Adama Brzechwa-Ajdukiewicza na stanowisku dowódcy piechoty dywizyjnej 28 Dywizji Piechoty w Warszawie.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził piechotą 28 Dywizji Piechoty, a od 8 do 16 września dowodził tą dywizją[20][21]. 29 września dostał się do niewoli niemieckiej. W październiku 1939 roku został zwolniony z niewoli. Do stycznia 1944 roku pełnił funkcję inspektora w Biurze Inspekcji Komendy Głównej Armii Krajowej, po czym został zwolniony z Armii Krajowej[22]. Zmarł 30 grudnia 1958 roku w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A28, rząd 13, grób 18)[23].

Syn pułkownika Bohdan (ur. 1926) był kapralem podchorążym w Zgrupowaniu AK Żmija. Poległ 21 sierpnia 1944 roku w czasie natarcia na Dworzec Gdański[24].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Wykaz Legionistów ↓.
  2. Sprawozdanie Dyrekcji C. K. Gimnazjum ... s. 90.
  3. Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 22.
  4. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 34.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 22 lipca 1922 roku, s. 551.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 317, 403.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 282, 347.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 55 z 22 maja 1925 roku, s. 274.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 69 z 1 lipca 1925 roku, s. 354.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 31 z 9 sierpnia 1926 roku, s. 250.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 28 z 23 grudnia 1927 roku, s. 364.
  12. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 37, 167.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 28 stycznia 1928 roku, s. 19.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 367.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 285.
  16. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 3 sierpnia 1931 roku, s. 233.
  17. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 326.
  18. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 21, 546.
  19. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 18 grudnia 1933 roku, s. 301.
  20. Rómmel 1958 ↓, s. 160-161.
  21. Bielski 1991 ↓, s. 374.
  22. Ney-Krwawicz 1990 ↓, s. 115, 117.
  23. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
  24. Powstańcze biogramy. Bohdan Broniowski ps. „Bogdan”.
  25. Rómmel 1958 ↓, s. 384.
  26. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 41 z 6 grudnia 1921 roku, s. 1606.
  27. M.P. z 1931 r. nr 18, poz. 31.
  28. M.P. z 1938 r. nr 258, poz. 592.

BibliografiaEdytuj