Otwórz menu główne

Tadeusz Stefan Alf-Tarczyński (ur. 5 października 1889 w Krakowie, zm. 26 stycznia 1985 w Londynie) – dyplomowany oficer piechoty Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, w 1964 roku mianowany przez Naczelnego Wodza generałem brygady, pisarz i publicysta.

Tadeusz Alf-Tarczyński
Ilustracja
Por. Tadeusz Alf-Tarczyński. Okres służby w Legionach Polskich.
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 5 października 1889
Kraków
Data i miejsce śmierci 26 stycznia 1985
Londyn
Przebieg służby
Lata służby 19141985
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia
Wojsko Polskie II RP
Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 80 Pułk Piechoty
18 Pułk Piechoty
DOK IV
17 Dywizja Piechoty
DOK II
Stanowiska zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku piechoty
szef sztabu okręgu korpusu
dowódca piechoty dywizyjnej
zastępca dowódcy okręgu korpusu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Znak oficerski „Parasol”

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

W roku 1910 wstąpił w Krakowie do paramilitarnej organizacji polskiej „Sokół”, wkrótce potem przystąpił do Drużyny Strzeleckiej w Krakowie, której został oficerem i komendantem. Ukończył kurs wyższy (szkołę oficerską) Związku Walki Czynnej. Był jednym z 66 słuchaczy kursu odznaczonych przez Józefa Piłsudskiego znakiem oficerskim tzw. „Parasolem”.

Od sierpnia 1914 pełnił służbę w Legionach Polskich. Dowodził kompanią w 5 pułku piechoty Legionów. 2 lipca 1915 roku został awansowany na podporucznika piechoty[1]. W lipcu 1916 został adiutantem V batalionu. Był ranny w bitwie pod Kostiuchnówką, gdzie został wzięty do niewoli rosyjskiej. Z niewoli uciekł i przedostał się do I Korpusu Polskiego w Rosji. Po rozbrojeniu Korpusu, przedostał się przez front niemiecki do Warszawy. Od czerwca do listopada 1918 pełnił funkcję komendanta garnizonu Polskiej Organizacji Wojskowej w Warszawie.

Służbę w Wojsku Polskim rozpoczął jako wykładowca i dowódca batalionu w Szkole Podchorążych w Komorowie koło Ostrowi Mazowieckiej. 2 stycznia 1920 rozpoczął studia w Wojennej Szkole Sztabu Generalnego. W połowie kwietnia 1920 został skierowany na front celem odbycia praktyki sztabowej. W czasie wojny z bolszewikami był adiutantem sztabowym X Brygady Piechoty, a następnie szefem sztabu 5 Dywizji Piechoty.

W okresie od stycznia do września 1921 kontynuował naukę w W.S.Woj. Po ukończeniu nauki otrzymał tytuł oficera Sztabu Generalnego i przydział na stanowisko szefa sztabu 11 Dywizji Piechoty w Stanisławowie[2]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 241. lokatą w korpusie oficerów piechoty[3]. W okresie przebywania Józefa Piłsudskiego w Sulejówku pod Warszawą (do zamachu majowego w 1926 r) był jego adiutantem. W latach 1924-1926 pełnił służbę w Oddziale IV Sztabu Generalnego. 1 grudnia 1924 roku został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 roku i 62. lokatą w korpusie oficerów piechoty[4]. W lutym 1926 roku przeniesiony został do 80 pułku piechoty w Słonimiu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[5].

W październiku 1927 roku objął stanowisko zastępcy dyrektora nauk Wyższej Szkoły Wojennej[6]. W latach 1928-1932 dowodził 18 pułkiem piechoty w Skierniewicach[7][8][9]. 24 grudnia 1929 roku awansował na pułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 roku i 15. lokatą w korpusie oficerów piechoty[10]. Od 7 listopada 1932 roku do 20 listopada 1935 roku pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi na stanowisku szefa sztabu[11]. W latach 1936–1938 był dowódcą piechoty dywizyjnej 17 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty w Gnieźnie, po czym do wybuchu II wojny światowej był zastępcą dowódcy Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie[12]. W tym czasie pełnił również funkcję Przewodniczącego Zarządu Okręgu Związku Harcerstwa Polskiego w Lublinie.

Po kampanii wrześniowej przedostał się do Francji. Do czerwca 1940 roku przebywał w Ośrodku Oficerskim w Cerizay, po czyn zdołał się ewakuować do Wielkiej Brytanii. Od 14 sierpnia 1940 roku przebywał w Stacji Zbornej Oficerów Rothesay. W styczniu 1942 roku został przeniesiony w stan nieczynny. Od listopada 1943 roku do 1946 roku był zastępcą komendanta kursów i wykładowcą w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Cowdenbeath.

Naczelny Wódz, generał broni Władysław Anders mianował go generałem brygady ze starszeństwem z 1 stycznia 1964 roku w korpusie generałów[13].

Z ramienia Ligi Niepodległości Polski wszedł do pozostającej w opozycji do Prezydenta RP Augusta Zaleskiego, utworzonej w 1954 roku Tymczasowej Rady Jedności Narodowej[14]. Był jednym z założycieli i wieloletnim prezesem Instytutu Józefa Piłsudskiego w Londynie[15]. Prowadził też ożywioną działalność publicystyczną na łamach tygodników „Orzeł Biały” i „Tygodnik Polski” w Londynie. Był z zamiłowania pisarzem i humanistą, ze szczególnym upodobaniem do epoki włoskiego renesansu. W 1969 r Polska Fundacja Kulturalna wydała w Londynie jego książkę o życiu malarza Filippo Lippi pt. Włosiennica na jedwabiu. W 1979, to samo wydawnictwo wydało jego autorstwa Wspomnienia oficera Pierwszej Brygady. Podpisał list pisarzy polskich na Obczyźnie, solidaryzujących się z sygnatariuszami protestu przeciwko zmianom w Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (List 59)[16].

Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie (urna z prochami złożona 21 września 1985 r.) [17].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 13.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 38 z dnia 08.10.1921 r., s. 1434-1435.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 31.
  4. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 732.
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 10 z 16.02.1926 r.
  6. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 25 z 31.10.1927 r.
  7. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 13 z 09.12.1932 r.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 34, 165.
  9. Jarno 2001 ↓, s. 365 autor podał, że dowodził pułkiem od 5 listopada 1932 roku do 17 lipca 1933 roku.
  10. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 21 z 24 grudnia 1929 roku, s. 439.
  11. Jarno 2001 ↓, s. 129, 137, 364.
  12. Głowacki 1986 ↓, s. 17 autor podał, że we wrześniu 1939 roku pełnił funkcję szefa sztabu DOK II.
  13. Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 71.
  14. Jan Józef Kasprzyk, Liga Niepodległości Polski, w: Encyklopedia Białych Plam, t. XI, Radom 2003, s. 143.
  15. Przewrót majowy 1926 roku w relacjach świadków i uczestników. Pod red. A. Adamczyka Rok wydania: 2003 ​ISBN 83-88865-91-9
  16. Kultura 1976/03/342 Paryż 1976, s. 34.
  17. Karolina Grodziska Zaduszne ścieżki-przewodnik po Cmentarzu Rakowickim wyd.Kraków 2003 s.73
  18. Dekret Naczelnika Państwa L. 11314 V.M. Adj. Gen. z 1922 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 6, s. 225)
  19. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 32, Nr 7 z 31 grudnia 1979. 
  20. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 20, Nr 4 z 31 grudnia 1974. 
  21. M.P. z 1931 r. nr 18, poz. 31.

BibliografiaEdytuj